İfade özgürlüğü ve ince çizgi

İfade özgürlüğü nedir, nerede başlar, nerede biter? Fikirlerin, kendini ifade etme özgürlüğünün sınırları nereden geçer? İfade özgürlüğü, hakaret ve iftira etme hakkını doğurur mu? Tehdit etmek, sövmek, vb. fiiller, düşüncelerin ifadesi olarak algılanabilir mi? Şiddete ve suç işlemeye tahrik fiilleri ifade özgürlüğünün sınırları içinde mi değerlendirilir? Toplumların ve insanların inançlarıyla, onların kutsal saydığı değerlerle alay etmek, ifadenin özgürlüğü müdür? İnsanların kişilik haklarına zarar vermek, rencide etmek, ayıplarıyla dalga geçmek, her gün birisine 'çakmak', yersiz şekilde onur kırıcı sözler kullanmak özgürlük müdür?

Demokrasi, her isteyenin, istediği zeminde ve zamanda, canı ne istiyorsa onu ifade edebildiği bir sistem midir? İnsan haklarını savunmak adına, insan hakları ayaklar altına alınabilir mi? Bu soruların hepsi, birbiriyle bağlantılı gözükse de, aslında her bir cevaptan ayrı bir makale çıkartabilirsiniz. Ben bugün sadece biriyle ilgileneceğim.

Geçen hafta, tuhaf bir tabloyla karşı karşıya kaldık: Bir tarafta, asker, polis, savcı, öğretmen ve siyasetçiler kalleşçe şehit ediliyor; diğer tarafta, 'pkk' için 'gerilla', 'Apo' için 'Sayın' denmesinin önü açılıyordu. Gerekçe ise, ifade özgürlüğü olarak sunuldu.

Birkaç hafta önce ben de, ifade özgürlüğünün önemiyle ilgili bir yazı yazmış, tağyir, tehdit ve tahrip eden otoriteryen yönetim tarzının ya da paternalist himayeciliğin hiçbir düşünceyi engelleyemediği ve çürütemediğine değinmiş ve şunu vurgulamıştım: 'iktisadi mallarında olduğu gibi fikir ürünlerinde de, rekabetçi bir piyasa ortamı yaratılmalıdır. Her türlü fikir serbest bir 'piyasa'da birbiriyle yarışmalıdır ki, 'müsademe-i efkar'dan hakikat ortaya çıksın. Doğru fikre, kendini pekiştirme imkânı ancak bu sayede verilebilir.'

Düşünen insan ya da fikir adamı olabilmek; bunlar gerçekten de güzel şeyler... Kürt aydınlarının da arasında yüzlerce fikir adamı var. Düşünce üretiyorlar ve düşüncelerini ifade edebilmenin önündeki engelleri ortadan kaldırmaya çalışıyorlar. Fikirlerini karşı tarafa, kelimeler ve kavramlar üstünden taşımaya gayret ediyorlar; takdir ediyorum. Koyun gibi güdülmüyor, beyinlerini kişilere kiraya vermiyor ve doğruya doğru, eğriye eğri diyorlar. Bunlardan bazıları ise, sadece düşünceleri ve fikir adamı olmaları münasebetiyle hapis yatıyorlar ya da yattılar. İşte, gerçekte saygı duyulması gereken insanlar bunlardır.

Hapiste yatan, gencecik ve eylemlere karışmış bazı çocuklar ise, bana göre, yok yere ziyan olmuş gençlerimizdir. Birçoğu, Türkiye'nin en iyi üniversitelerinde okuyan ve çok iyi eğitimler almış çocuklarımızdır. Bu çocuklara, ağır cezalar vermek ve kaybetmek mi doğrudur, yoksa belli bir iyileştirme programına tabi tutarak kazanmak mı?

Diğerlerine gelince, bunlar, ahlak, dürüstlük ve erdem gibi önde gelen prensiplerin hiçbirini tanımazlar. Birleştirici değil, ayrıştırıcı, sükûneti ve huzuru sağlayıcı değil, gerginliği artırıcı olurlar. Fikirlere fikirle karşılık vermez, şiddetten, karmaşadan, tahrikten beslenirler. Bunlar, insanımıza terörizmi aşılar, toplumda anarşizm yaratmaya çalışırlar. Tertemiz, aslan gibi gençleri kandırır, beyinlerini yıkar, dağlarda ve hücre evlerinde çaresizliğe sürükler, anacığından, evinden ve yavuklusundan ayrı düşürürler. Polisi ve askeri kalleşçe sırtından vururlar. İşçiyi, öğretmeni ve savcıyı kaçırır, kışkırtırlar.

İşleri, huşunet, yakmak, kırmak, dökmek ve öldürmektir bunların. Dahası, yakıp yıkarken bile ağlayıp inlemeleri, kendilerini masum ve mağdur göstermeleri en tabii taktiklerindendir.

İfade özgürlüğü, 'gerilla' ve 'sayın' mı demiştiniz? Geçiniz lütfen...

Beyler, kendinize gelin; bu söylediklerimizin hepsi gerçek! İnanmıyorsanız, daha geçen gün babası şehit olmuş çocuğun, cenazenin başından ayrılamadığı fotoğrafı gözünüzün önüne bir kere daha getirin. Bakmayın, görün ve hissedin. Bu acıyı hissetmeye çalışan bizler ise, tüm bunları dile getirdiğimiz zaman 'tü kaka' oluyoruz. Ama öte yandan, PKK'ya meşruiyet, federasyon ve bölünelim diye ortalarda dolaşan kerameti kendinden menkul bazı aydınlar ayakta alkışlanıyor, demokrat oluyor ve rağbet görüyorlar. Bizler eski Türkiye, onlar yeni ve çağdaş Türkiye. Vay anasını sayın seyirciler, gördünüz mü manzarayı! Fakat bilmedikleri bir şey var. İnsanlık için, insanlık dışı eylemler yapılmaz. Fikir, inanç ve düşüncelerini kalleşçe cinayetler işleyerek dile getiren insanları, gerilla demenin önünü açarak meşrulaştırmak, ne akılla ne de izanla bağdaşmaz.

Hala farkında değilsiniz ama işte şimdi çömlek patladı. Bravo sizlere, hepinize...