Kalbimizle beynimiz yakınlaşmalı

İnsanoğlunun varoluşundan bugüne şu müsellem hakikati biliyoruz: Birey ve toplumların acı, keder, derin bireysel ve toplumsal travmalar yaşamalarının en önemli ve en temel nedeni, “kendini kendinden saklaması ve kendilerini birbirinden saklamalarıdır.”

Onyıllardır Türkiye insanı kendini kendinden sakladığı için derin bir yaralı bilinç, parçalanmış kimlikler, kasvetli bir geçmiş, umutsuz bir gelecek tasavvuru, bütün toplumu bir kara şal gibi örtmüştür. Ama artık uzaklara gözlerimizi kapayıp yanı başımızda hüzün görmek istemiyoruz. Artık zifiri karanlığın içinde bizi esir alan muhayyel korkularımızda boğulmak istemiyoruz.

Keder kederi doğurur. Kan kanı doğurur. Bu bir fasit dairedir. Bu bir girdaptır. Ve bu kan ve keder girdabında hepimiz boğuluyoruz. 'Öteki'yi boğduğumuzu zannediyoruz. Aslında kendimizi boğuyoruz. Bu girdapta illizyon, sihir ve sanrı hepsi hakikatin yerini almıştır.

Bu ülke insanlarının kalbi ve beyni birbirinden o kadar uzak ki, kalbimizi ve beynimizi bir araya getirmeden hiçbir sorunumuzu çözemeyiz. Zira biliyoruz hiç bir yol, kalp ile beyin arasındaki kadar uzun değildir. Bu kadar alçakça hinlikler ve şeytani yöntemlerle, zayıfların sırtına basarak bu ülkeyi nereye götüreceksiniz? Geçmişin kasvetli yükü, geleceğin kaygısı, gerginlik ve hissi sarsıntılar ülkenin bütün köklerini esir almıştır.

Bu ülke insanı, bütün taraflar, bütün “benler” ve “ötekiler”, bütün “bizler” ve “sizler”, o kadar kötü ve gaddarca birbirimizi yaraladık ki, adeta birbirimizin ruhunu yargıladık. Onun için bütün bir ülke yorgun ve bitkindir. Çünkü aslında biz hakikati ve kaynağını yargılamıştık. Zira, hakikati yargılarsan hakikati anlamlı kılan insanı asla sevemez, zaten sevmeye de zamanın olamaz.

Biliyoruz ki insanın varlığında mündemiç birinci hakikat; “Gömleğin ilk düğmesi yanlış iliklenirse, öbürleri de yanlış gider.” (Hz. Ali veya Cahız). Evet! “Biz” ilk düğmeyi yanlış iliklemişiz ve hala yanlışımızda ısrar ediyoruz . Hakikatin ruhunda yeşeren ikinci değeri: “Biz/hepimiz o denli çok birlikte olduğumuz halde hala “biz” ve “ötekiyiz”; kuşatıcı bir “biz” üretemedik.

Hakikatin üçüncü ayağı: yanıltıcı ve yalan sözleri tarafların çoğu huy ve karakter haline getirdiler. Öyle ki kılık değiştirmiş yalanlar, hakikati o kadar iyi temsil eder hale geldi ki; toplum olarak yalana hakikat muamelesi yapmaya başladık.

Hakikatin dördüncü sütunu, “iradene nefsine hakim ol. Fakat vicdanına esir ol.” (Hz. Ali). Ama ülkemizin köşe başlarını tutanlar “vicdanı”, “herkesin başkasını dövmek için ele aldığı, fakat asla kendine karşı kullanmadığı bir baston gibi kullandılar” (Balzac). Memleketimin devletluları bir ömür vicdandan retorikler üretirler. Ama bir sefer kullanma nasip olmaz. Oysa biz biliyoruz ki, aklın gözü kapansa da vicdanın gözü daima açıktır. Zira, vicdan yoksa adaleti nasıl temsil edebilirsiniz!.” Çünkü, “bütün kötülüklerin gizli şahidi vicdanlarımızdır.” (Hz. Ömer).

“Biz onu öldürmedikçe “vicdan” daima adaletin en iyi vekilidir.” (Hz .Ali) .

Vicdanımızla yeni bir Türkiye inşa edebiliriz. Eski anılarımızın tümünü yeni umutlara çevirebiliriz. Bütün karanlık geçitlerin ve tünellerin ötesinde ışık bulmak insanın özüne ait hakikatin eteğine yapışmakla mümkündür. Bu ülke insanı hep yalan ümitler, çarpıtılmış hakikatler üzerinden umuda uzandı. Oysa bu bir seraptır, sonuç getirmez. Yanlış araçlarla doğru amaca kim ulaşabilmişki!

Hepimiz zulme bulaştık. Çünkü gömleğimizin ilk düğmesini yanlış ilikledik. Çünkü utanma duygumuzu kaybettik. Utancını yitiren kimsenin kalbi ölür. Bütün bu yanlışlardan doğru araçlar çıkarıp doğru amaçlara gitmek mümkün mü?

Ve biz biliyoruz ki, unutmak utanmaktır. Unutma olmayınca mutluluğu nasıl yakalayabiliriz. Bu ülkede bütün “bizler” ve “ötekilere” “unutma sanatını” değil hep “hatırlama sanatını” öğretirler. Ve eğer bu ülke insanları yeni bir adalet düzeni ve kardeşlik iklimi inşa etmek istiyorsa unutma sanatını öğrenmek zorundadırlar. Çünkü unutmak utanmaktır.

Ayrıca bütün zalimler utanmazdırlar. Zira tarihte bütün zalimlerin yaptığı iş, hatırlama sanatıdır. “Eziyet ve zulüm edenler; hakkı küçümserler, insanları ezer, batılı açıklar, toplumun vicdanını temsil eden alim ve aydınlara kızar, mugalata, demagoji, yoğun duygusal atmosferler üreterek toplumu manipüle eder ve her daim âli çıkarlar, yüksek gayeler üreterek insanı insandan uzaklaştırırlar. Ve insanı insandan saklar ve insanı kendinden saklar, bu noktadan sonra insan artık utancını kaybetmiştir. Kitle psikolojisi içinde her türlü eyleme hazırdır.(Hz.Ali) “Bu ülkeye vaziyet edenler kalplerini ve beyinlerini bir araya getirmelidirler. Ve buradan ancak yeni bir Türkiye çıkabilir. Zira, “toplum, sevgi ile kaynaşır, adalet ile yaşar.” (Farabi).

Eğer sevmeyi ve adaleti bu ülkenin harcına dönüştüremezsek, şüphe ve kuşku bize mutluluğu haram edecektir. Güvensizlik ile şüphe tüm varlığımızı yıkabilir ve insanımızı bir enkaza ve harabeye dönüştürebilir. Bir ülkenin başına gelecek bundan daha büyük bir bela tasavvur bile edilemez.