Kürt sorunu ile terörü ayırmamız gerekiyor

Dünyanın farklı bölgelerinde yaşayan Müslümanlar'ın göz yaşları bir türlü dinmiyor. Ülkemizde de terör can yakıp yürek sızlatmaya devam ediyor. Son ve evrensel din olan İslam'ın temsilcileri olan Müslümanlar, yeryüzünde Allah'ın halifesi olarak görevlendirildikleri halde, en çok ezilen kitle olarak görülüyor. Bu bir çelişki gibi görünmekte. Yani, bütün kainatın sahibi olan bir Zat'ın halifesi nasıl olur da zulme maruz kalır? Yeryüzünde denge unsuru olması gereken bir dinin temsilcileri nasıl olur da dengesizlikler karşısında en çok mağduriyeti yaşar? Bu konular, İslamcılığın tartışıldığı bu günlerde asıl sorgulanması gerekenin Müslümanlık ve Müslümanlığımız olması gerektiğini ortaya koyuyor.

Bir Müslüman, pozitivist din anlayışının bir yansıması olan, ibadetlerini sadece vicdan işi olarak (!) ifa ederken bile, vicdanının içinde sıkışıp kalmış değildir. Namaz ona çok şey kazandırmıştır. En basitinden seccade, takke, tesbih gibi yeni eşyalar kazandırmış ve dış çevresini de zenginleştirmiştir. Beş vakit namaz ferdi planda günlük hayatı düzenlerken, bu gayret yeni bir iş alanı ve müessese meydana getirmiştir: Camiler ve mescidler. Ayrıca bu vazifesini yerine getirirken, sosyo-kültürel çevresiyle kurduğu münasebetlerinde de kendisinden beklenen olgunluğa kavuşacaktır. Oruç tutarken de aynı olgunluk içinde bulunması gerekir. Çünkü söz konusu amaca hizmet etmeyen bir oruç, Allah katında makbul bir oruç değildir.

İnsan, dünyevi meşguliyetleri, yalnız kendi menfaatini düşünmesi gibi sebeplerle etrafında olup bitenden habersiz olabilir. Bunun için İslam'a inanmakla yepyeni bir çevrenin elemanı olan Müslüman'ın sosyo-kültürel çevresiyle daima irtibat halinde olması istenir. O, namazlarını cemaatle kılmak suretiyle etrafındakilerle yakın ilişki kuracak, oruç marifetiyle çevresindeki fakir-fukaranın ızdırabını bizzat hissedecektir. Peygamber'in “Komşusu aç iken, tok yatan bizden değildir” tehdidine muhatap olmamak için çok titiz davranacaktır. Çevresiyle ilişkilerinde kimsenin malına ve canına zarar vermemeye, onları incitmemeye özen gösterecek, hakiki mü'minin elinden, dilinden emin olunan, insanların canları ve malları konusunda kendisinden kötülük beklenmeyen kişi olduğunun idraki içinde olacak, bütün mü'minlerin kardeş ve bir vücudun azaları gibi olduğunu kavrayarak kendisi için istediğini mü'min kardeşi için de isteyecek, arzu etmediğini mü'min kardeşi namına da arzu etmemeyi prensip haline getirecektir. O, “iyiliği emredip kötülükten nehy etme” mükellefiyetinin gereği olarak, toplumda iyiliğin hakim olması için gayret gösterecek, aksiyoner olacak; bir fenalık zuhur ettiğinde mümkünse eliyle onun ortadan kaldırılması adına çalışacak, değilse, cemiyet için zararlı olduğunu ilgililere bizzat anlatacak, yine netice alamazsa kalben o fenalığın izalesi adına rahatsızlık duyup dua edecektir. (Er,1998: 192)

Gaziantep'te yaşanan malum terör olayı, PKK sorunu ile Kürt sorununun birbirinden tamamen ayrı ele alınması gerektiğini ortaya koyması açısından önemli bir dönüm noktası olma özelliği taşıyor. Bu, milletçe en sevinçli günlerimizden olan bayramı bile hiçe sayacak kadar, bu milletin özünden sera ile süreyya kadar uzak ve savaşta bile öldürülmesi caiz olmayan masum, savunmasız yavruları bile hunharca katledecek kadar, vahşi saldırı, PKK'nın hangi tıynette bir örgüt olduğunu, bir defa daha zihinlere unutulmamak üzere kazımış oldu. Bu saldırı sayesinde anlaşılmış oldu ki; karşımızda insanlıktan tamamen çıkmış, kendi kirli emelleri uğruna her şeyi mübah görebilen, karşısındakini savunmasız gördüğü anda parçalayıp sonra da dönüp diş kirasını isteyecek kadar canavarlaşmış bir örgüt var. İşin PKK ile mücadele yönü daha ziyade TSK'nın alanına giriyor. Kürt sorununun çözümü adına da düşmanın silahıyla silahlanmak gerekiyor. Nasıl mı?

Gaziantep'teki müessif terör hadisesi, farklı yönleri itibariyle çok önemli ip uçlarını barındırıyor. İlk başta, bu menfur saldırı için Antep'in seçilmiş olması, terörün asıl amacına ulaşmak için Türk-Kürt kavgası çıkarmasının ne kadar önemli olduğunu ortaya koyuyor. Çünkü Antep'te hatırı sayılır ölçüde Kürt nüfusu var ve bu nüfus Türklerle kardeşçe yaşıyor. Terör böylesine menfur ve acımasız bir cinayetle Antep'teki Türkleri kışkırtarak Kürtlerle karşı karşıya getirmeyi amaçlıyor.

Bu noktada, fert fert hepimizin sorumlulukları olduğu gibi, mesuliyetin büyüğü hükümette bulunuyor. Hükümet, gerek neşet ettiği milli-manevi çevre, gerekse de muhafazakâr yapısı nedeni ile, aynı zamanda doğu ve güneydoğudaki oy potansiyeli sebebiyle, Kürt sorununa yukarıda izah edilen minvalde çözüm sunabilecek bir hükümet olma özelliği taşıyor.

Hükümet, hükümet etmenin de bir gereği olarak; ilk başta özellikle muhafazakar kitleler olmak üzere millet arasındaki sosyal bütünleşmeyi sağlar, bu vesileyle devlet-millet kaynaşmasını arttırır, doğu ve güney doğuya değişik vesilelerle hizmet götüren sivil toplumla el ve fikir birliği içerisinde doğu-batı kucaklaşmasını da gerçekleştirir, aynı zamanda, etkili Diyanet görevlileriyle, gerçek ve doğru İslam'ın, özellikle kardeşliğin bombalanmaya çalışıldığı bölgelerde, yaşanmasını sağlarsa, biiznillah bu problemi çözebilir.

İster makro planda, dünyadaki müslümanların yaşadıkları sıkıntıların bitmesi, isterse mikro planda ülkemizdeki terör belasının izalesi adına çok şey yazıldı, çizildi, söylendi; yazılıp-çizilip, söylenmeye de devam edecek. Ancak terörün en etkili çözümünün, İslam'ın yukarıda kısaca değindiğimiz hakikatlarının, hayata tatbik edildiği oranda mümkün olduğu görülüyor. Allah'ın, “ Siz, Allah'ın dinine yardım edin ki o da size yardım etsin” buyruğunun tecellisi de, Allah-u alem, bu şekilde olacak.