Sevgili Peygamberimiz aramızda olsaydı!

Dünkü yazımın son cümlesinde dile getirdiğim bir soruydu bu. Toplumların “en iyi siyasal düzen arayışı”nın sonuna geldiğini iddia eden “tarihin sonu tarikati”nin pirlerinin bile bu kehanetlerinden vazgeçtiklerini belirterek başlamalıyım söze.

Gücün, yönetimin, servetin belli gruplar elinde toplandığı bir dünyada adalet arayışı son bulmaz.

Toplumların hacir altına alındıkları durumlarda insanın”şeref ve haysiyet” hisleri de rencide edilir.

Oysa İnsan, yeryüzünü imar etmek için Allah''ın ''halife'' olarak görevlendirdiği şerefli bir varlıktır.

Kur''an-ı Kerim''in 70. Ayetinde şöyle diyor Rabbimiz:

“Andolsun ki biz Adem oğullarını üstün bir izzet ve şerefe mazhar kılmışızdır. Onlara karada, denizde taşıyacak (vaasıtalar) verdik, onlara güzel güzel rızıklar verdik, onları yaratdığımızın bir çoğundan cidden üstün kıldık.”

“İnsan: Eşref-i mahlukat” derken bu ayette ifadesini bulan niteleme kastedilir.

Hacir altına alınan bir insanın “eyleyiş gücü” elinden alınmış sayılır.

Ne siyasette, ne de diğer işlerinde söz hakkı yoktur hacir altına alınmış insanın.

Yani, hürriyeti elinden alınmıştır.

Bu yüzden İmam Ebu Hanife, borçlarını ödemeyen kişinin yahut servetini çar çur eden sefihin hacir altına alınmasını bile hürriyetine tahdit getirildiği gerekçesiyle kabul etmemiştir.

Çünkü hürriyet insanın şerefidir.

***

Emevileri çöküşe götüren nedenlerden biri, “Mevali” denilen Arap olmayan müslümanlara karşı saygısız davranmaları ve ilgisiz kalmalarıydı.

İkinci sınıf müslüman muamelesi gören Mevali''nin isyanlarıyla doludur bu tarih. Dolayısıyla “Yakın Şark” ve “Kuzey Afrika”da dikta rejimlerine karşı seslerini yükselten insanlar şeref ve hasiyetlerinin kendilerine iade edilmesini istiyorlar.

Yönetimde ve siyasette söz hakkına sahip olmayı talep ediyorlar.

Bu talepler İslam dünyasının dışında kalan totaliter rejimleri de kapsıyor hiç kuşkusuz.

Demek ki “söz hakkına sahip olamamak” çağımız insanın ortak kaygılarından biridir. Söz hakkına sahip olmak, şeref ve haysiyet sahibi olmanın bir gereğidir.

Kendi rızası dışında bu hakkını hiç bir güce, topluluğa ve kişiye devretmek istemez insan. Bu bakımdan, toplumu ilgilendiren bütün işleri kapsayan siyasette “rızalaşmak” esastır.

Sevgili Peygamberimiz şu an aramızda olsaydı herhalde insanları aralarında rızalaşmaya çağırırdı.

Rızaları alınmayan, kendi işlerinde söz hakkına sahip olmayan, sesleri duyulmayan yığınların sesi olurdu.

***

Bu dünyada insan maddi ve manevi mutluluğa erişmek ister.

Ve insan tek başına mutluluğu elde edemez.

Sevgili peygamberimiz, “Kendi istediğini insanlar için de istemeyen, imana kavuşamaz” diyerek buna dikkat çekmiştir.

Rızalaşmayı başaran toplumlar adalet ve hakkaniyet içerisinde yaşamayı da başarırlar. “Dünya barışı” da başka türlü gerçekleşemez.

“Söz hakkı”, “irade hürriyeti”, “adalet”, “itibar”, “barış”, “hakça paylaşım” çağımız insanının en tabii kaygıları. Bu insanlık değerlerine sahip olmayan insanlar köleleştirilmiş insanlardır.

Pakistanlı mütefekkir-şairimiz İkbal bakın ne diyor:

“Kölelik, benliğin gelişmesini önleyen en büyük felaketlerden biridir. Kölelik, benliği yıkar ve Allah''ın ''halifesi''ni mal seviyesine indirir. Müesseseleşmiş kölelik bir yana, siyasi ve iktisadi baskılar bile benliğin gelişmesini geniş ölçüde engeller.”

İkbal köleleştirilmiş insanın kederini şu mısralarla betimler:

“Köle, sabah ve akşamın tuzağına düşmüş bir kuştur.

Uçmak lezzeti ona haram olmuştur.

Köle için günler bir zincirden başka bir şey değildir,

(Onun) dudağında daima kader kelimesi dolaşır”

O halde kederli insanların kaderlerini nasıl değiştirebiliriz?

Sevgili Peygamberimizin kutlu doğumunu idrak ederken zihnime düşen problemler bunlar.

Tarık Akan siyasal kimliğini “sol” olarak açıklamış bir aktör. Buna diyecek sözümüz yok. Darbeleri destekleyen bir kişi kendisini ''sol''da sayıyorsa, “Darbeci sol” dersiniz, geçer gider.

Tarık Akan” 27 Mayıs”a ve “28 Şubat”a açıkça destek veriyor. “12 Mart”a ve “12 Eylül”e ise mesafeli duruyor.

“12 Mart” ve “12 Eylül”ü dış güçler tarafından tasarlanmış “faşist darbeler” olarak gördüğünü ama yine de anlayışla karşılanabileceğini belirtmiş Akan.

Sanki 27 Mayıs Amerika''nın izni ve desteği olmaksızın gerçekleşmiş..

Sanki 27 Mayıs''ı yapanlar ilk olarak “NATO''ya CENTO''ya bağlıyız” dememişler..

Sanki Amerika''nın verdiği parayla binlerce subayı darbeciler tasfiye etmemişler..

Sanki Başbakan Menderes ABD''nin iznini almadan Sovyetler Birliği''yle ikili ilişkilerini yeniden tesis etmek istediği için devrilmemiş.

Tarık Akan''ın bu siyasal bilinç düzeyine şapka çıkarmak gerekiyor.

“12 Eylül” ve “12 Mart” sadece ''Sağ''da yer alan kesimleri hedef almış olsaydı övmekten kaçınmayacaktı herhalde.

Akan''ın açıklamalarını gördükten sonra artık iyice kanaat getirdim..

Hakikaten kendilerini bu ülkenin yegane hak sahipleri olarak görenler kendi zihinlerindeki bir laikliği korusun da isterse Amerika yaptırsın her türlü darbeyi anlayışla karşılamaya hazırlar netekim.

YSK''nın BDP''nin desteklediği “Bağımsızlar” listesinde yer alan 12 adayı veto etmesi bir siyasal krize sebep oldu. Kararın gerekçeleri hukuki midir, değil midir, ehli tartışacak elbette. Ama kararın siyaseten yanlış olduğu konusunda bir mutabakat sözkonusu.

İktidar Partisi de, ana muhalefet partisi de bu vetolardan rahatsızlar. Siyasetçilerin dahil olduğu tartışmaları ekranlarda izliyorum ve kulaklarıma inanamıyorum. Ortada siyaseten bir yanlış var ama iş düzeltmeye gelince o kadar kolay değilmiş.

Meclis''te grubu bulunan partilere mensup milletvekillerinin çoğu liste dışı kaldıkları için Meclis''in toplanarak bir karar alması mümkün görünmüyormuş. Liste dışı kalan milletvekillerinin bir kısmı partilerine küskünlermiş çünkü.

Eğer Meclis''in siyaseten yanlış bir kararı düzeltmesi memleket yararına ise milletvekillerinin ne tür duygular içerisinde olurlarsa olsunlar böyle bir göreve koşa koşa gitmeleri gerekmiyor mu?

Gitmiyorlarsa, zaten milletvekili olma yeterliliğine de sahip değillermiş anlamına gelmez mi bu? Böyle adamlar mı Meclis''te bizi temsil etmişler, vallahi yazık, çok yazık!