Kalbim Seni Seçti: Bir dizi bu kadar ikilemi kaldırır mı?

Yerli diziler ikiye ayrılıyor: proje diziler ve derdi olan diziler. Derdi olan diziler bir hikaye eşliğinde derdini anlatmaya çalışırken; proje diziler dizi trendine eklemlenmeye çalışıyor. O sezon çok seyredilen dizilerin bir karması olarak projeleştiriliyor. Boşalan yaz ekranında seyircinin dikkatini çekmeye çalışan Kalbim Seni Seçti örneğinde olduğu gibi.

Karşısında iddialı rakip olmayan bir günde seyircisiyle tanışan Kalbim Seni Seçti''nin, ekranın tenhalaştığı bir zamanı beklemesi oldukça isabetli bir karar. Aksi halde ilk on beş dakikada bırakırdı seyirci dizinin peşini. Gerçi alternatifsizliğin getirdiği mecburiyet dahi uzun süre tutamayacak gibi gözüküyor seyirciyi ekran başında.

İlk bölüm hem derdini anlatmak hem hikayeye dair ipuçları vermek, bu arada da seyirci ile gizli bir mutabakat yapıldığı için zordur. Bu zorluğu aşmanın yollarından birisi dizinin kendi gerçekliğini yaratmasıdır. O gerçekliğe seyirciyi ikna etmek de hikaye anlatıcılarının, -önce senarist sonra yönetmenin- görevidir. Yani önce onlar inanmalıdır, önce kağıt üstünde sonra ekranda yarattıkları hikayenin gerçekliğine ve ikna gücüne.

Bende bıraktıkları intiba anlattıkları hikayeye inanmadıkları yönünde. Yaz aylarında alternatifsizlikten yararlanıp hikayede yol alırız, bu yol alma esnasında karakter çatışmaları su yüzüne çıkar, bu esnada da seyircide seyredilme alışkanlığı oluşur ve kış aylarında da devam ederiz gibi bir yaklaşım. Neden böyle düşündüğüme gelince, hikayeyi seyrederek anlama çabalarımın yetersiz kalması ve sinopsisi okuma ihtiyacı hissetmem. Evet sinopsisi okuyunca ekrandaki hikaye bir mana kazanıyor ama doğrusu seyrederken hikayenin bir anlam kazanması değil mi?

Ezel etkisi olarak dizi tarihimizi ışıklandıran flash backlere fazlasıyla başvurulmasına rağmen, flash backler nostalji tadında sahneler olarak kalıyor. Anlatılan hikayenin başlangıcı, güçlü öğesi 22 yıl önce yaşananlarda gizli olmasına rağmen; flash backlerle hikayenin şifresini çözemiyoruz bir türlü. Hikaye anlatılarak merak uyandırılır, gizlenerek değil!

Hikayeye gelince 22 yıl önce büyük aşkla -kızın babasına rağmen- evlenmiş bir çift, iki yaşındaki çocukları kaybolunca, bu kaybolmadan sonra anne bunalıma girince, ayrılıyorlar. Fakat sonra kaybolan çocuk bulunuyor ama yeniden evlenen baba ile öteki kadının çocukları olarak yetiştiriliyor yani gerçek anneden gizleniyor. Bu kadar da değil annede de babadan gizlenmiş bir başka çocuk var. Kadın ayrılırken hamile imiş büyük ihtimal. Kardeş olduklarından haberdar olmayan bu iki çocuğun yolları üniversitede kesişiyor hem de aynı kıza gönül vererek. Karışık oldu değil mi? Seyretmediğiniz için bir şey anlamadığınızı düşündünüz. Tam da anlatmak istediğim nokta bu. Seyredince de anlaşılmıyor çünkü iki bölüm geride kaldı hâlâ 22 yıl önce yaşananlarının nedeni ve nasıl olduğu hakkında bir fikrimiz yok. Halbuki bir sürü flash back sahnesi izledik.

Flash back sahneleri bir hikaye anlatıyorsa, karaktere dair ipucu, bilgi veriyorsa yapılmalı, aksi halde atıl sahneler olarak kalıyor. Dış ses kullanmak da öyle. Her hikaye, her ses tonu, her metin kaldırmıyor dış sesi.

Yaz boyu düğümleri atalım kışın çözeriz aceleciliği ile yazılan zincirleme tesadüfler izleyeni yoruyor. İsminden de anlaşılacağı gibi seçimler damgasını vuracak Kalbim Seni Seçti''ye. Eski karısı ile yeni karısı arasında kalan bir adam; iki kardeş arasında kalan genç kız; biyolojik anneyle yetiştiren annesi arasında kalan genç.

Bir dizide bu kadar ikilem aynı anda hikaye edilmeye çalışılınca seyircide de otomatikman bir ikilem oluşuyor: Seyretsem mi seyretmesem mi?