PKK'nın varlığı BDP'nin yok hükmü(mü)dür

Doğu ve G. Doğu'da AK Parti'nin varlığı, önceki yıllarda etkin olan askeri kuvvetlerin cebir anlamındaki hükmünü daha geride bırakmıştır, yani AK Parti ile birlikte Doğu ve G. Doğu'da bulunan Silahlı Kuvvetler, daha bir itinalı hal almış ve askerin 90'lı yıllarda yaşattığı ızdırapları yok derecesine indirmiştir. Lakin bir siyasi parti olarak BDP'nin varlığı PKK'nın varlığını ortadan kaldıramamış ya da etkisini azaltamamıştır, bu da PKK varken BDP'nin herhangi bir geçerli hükmünün olmadığının kanıtıdır. Bugün AK Parti, askeri vesayeti devam ettiriyor diyen BDP milletvekilleri, öncelikle kendi varlıklarıyla birlikte, özünden hiçbir şey kaybetmeyen PKK'nın varlığını tartışabilirler mi acaba? AK Parti'nin, özellikle bölgede askeri vesayeti asgari düzeye indirgeyebildiği gibi, BDP de, PKK'nın vesayetini ortadan kaldırmayı becerebilecek mi? Bu gidişle muhtemelen hayır, çünkü BDP dahi, köşeye sıkıştığı zamanlarda PKK'nın arkasına sığınmakta ve PKK, böylelikle kendi varlığından önceki yıllara oranla hiçbir ödün vermemektedir. Fakat tüm bunlara rağmen özellikle Doğu ve Güneydoğu'da etkin iki mekanizmanın din ve milliyetçilik olduğu düşünülürse, dini perspektifi temsil eden AK Parti'nin ve milliyetçi perspektifi temsil eden BDP'nin önemi kat kat artmaktadır. Rüzgârın daha çok milliyetçilik tarafından estiği şimdiki zamanlarda bizi ilgilendiren temel öğenin BDP'nin meşruiyet sorunu olduğu düşünülürse, BDP'nin bölge ve Kürt halkı adına, PKK'dan farklı olarak nasıl bir siyasi metot izleyeceği de gittikçe önem kazanmaktadır. Fakat BDP'nin özellikle son zamanlarda izlediği siyaset sosyolojisi hem ülkemiz hem de kendisinden bir şeyler bekleyenler için daha umutsuz bir hal almaktadır. Peki neden?

Barış ve Demokrasi Partisi, kurulduğu gün söz ettiği vaatleri yerine getirememiştir. Çünkü ilk kurulduğu zaman Türkiye partisi olduğunu ve "DTP"yi aşan bir proje olduğunu iddia etmişti. BDP eski Genel Başkanı Demir Çelik ilk konuşmasında "Biz, DTP'nin yedeği, DTP'nin kapatılması durumunda onun boşluğunu doldurmak için kurulan bir siyasi yapı değiliz. Biz, aksine DTP'nin, toplumun farklı kesimleri ile ilişkilenememiş olması, emek, demokrasi cephesi ile bulaşamamış olması, Kürt sorunu ile sınırlı kalmış olmasından dolayı, daha kapsamlı daha büyük, Türkiye'nin her alanda emek ve demokrasi cephesi ile buluşmayı öngörüyoruz. Bu anlamda daha büyük daha kapsamlı bir projeyiz" demişti fakat Selahattin Demirtaş genel başkanlığa seçildikten sonra ilk sözü "Yaşamının son 18 yılını barışın gerçekleşmesine adayan ve bunun 11 yılını bir hücrede işkence altında geçiren bir şahsiyeti bütün yönleriyle Türkiye kamuoyu ne kadar tanıyor acaba" olmuştur. İlk entelektüel inancı bu söylemle sarsan BDP, şimdilerde de kendisinden bekleneni verememektedir. Bazı dönemlerde sosyalist bir dili de kullanmayı beceren BDP, bu anlamda kazandığı entelektüel desteği kaybetmeye başlamıştır. Sorun ile alakalı olarak masaya oturun önerisine karşı, çözüm İmralı'da diyerek masadan kaçan ve böylece kendi otoritesini hiçe sayarak, İmralı otoritesini masaya süren BDP, kendini işlevselsiz bir hale getirebilmiştir.

Kürt halkının oylarıyla Meclis çatısına giren BDP milletvekillerinin sürekli bir zaman diliminde kendilerine ait sözler yerine başkalarının söylemlerine sahip çıkması ve önemsemesi, aslında BDP olmalı mıydı ya da BDP olmasa ne değişirdi sorularını da beraberinde getirmektedir. Her sorun karşısında kendi iradesini hiçe sayan ve çözümden yana olamayacağını hissettiren BDP milletvekillerinin vicdanen Meclis içerisinde neyi temsil ettikleri önemli bir belirsizliktir. Bu anlamda BDP, kendisinden beklenen özgür iradeyi, her zaman özgürlük kavramını kullanmalarına rağmen uygulayamamış ve bazı odakların tutuksuz esiri haline gelmiştir. Bu anlamda kendisinden bir şeyler bekleyen entelektüel camianın da güvenini zedeleyen BDP'nin, metodunu kısa sürede değiştirmesi hem temsil ettikleri Kürt halkı hem de ülke için oldukça önemli bir adım olacaktır. Yoksa PKK'nın yaptıkları karşısında sesini çıkaramayan BDP'nin bir siyasi parti olarak varlığı, ona inanan ve inanmaya çalışan halk nezdinde yok hükmüne inecektir.

BDP'nin bir diğer paradoksu da, kendi içinde farklı düşünenlere karşın geliştirdiği reflekslerdir. Leyla Zana'nın son söyleminden sonra parti içinden yükselen itiraz sesleri bunun en net örnekleri olacaktır. Eş Başkan Selahattin Demirtaş'ın "umarım hayırlı olur" sözü, Eş Başkan Gülten Kışanak'ın "öyle demek istemedi de böyle demek istedi" sözü ve en son Aysel Tuğluk'un, Taraf gazetesindeki yazısı farklı düşünüşlere tahammülün kolay olmadığının göstergeleri sayılabilir. Leyla Zana gibi önemli bir şahsiyetin "Başbakan'a inanıyorum, Başbakan bu sorunu çözer/çözebilir" sözü üzerine kopan yaygara Aysel Tuğluk'un "AKP ile Kürt Sorununa Çözüm Yok" başlıklı yazısıyla devam ediyor görünmektedir. Fakat Leyla Zana, kolay kolay karşı durulamayacak bir şahsiyettir ve kendinin Kürt halkı için özel anlamları vardır. Kürtlerin anası olarak nitelendirilen Zana, bu konuda önemli bir mücadele vermiş ve bugünlere gelebilmenin diyetini yaklaşık on yılını hapiste geçirerek ödemiştir, tabii bir de bunun eziyetleri var... Aysel Tuğluk'un, Zana'nın sözleri sonrasında AK Parti ve Başbakan'dan çözüm beklememesi, Zana'nın aksine çözümün önünü tıkamaktır çünkü BDP'nin çözümsüzlük taktiği sona ererse, BDP'li vekillerin çoğunun da varolma sebebi ortadan kalkacak gibi görünmektedir. Bazı vekillerin kendi iradelerinin dışındaymışçasına önemli konularda karar mekanizmalarını farklı adresler olarak göstermeleri, bu irade eksikliğinin temel göstergesidir. Kürtlerin CHP'si gibi bir söylem dili ile anılmaya başlayan bir partinin, nasıl bir tahammül stratejisi izleyeceği de oldukça merak edilen diğer bir husustur.

BDP'nin kurulduğu dönem itibariyle değerlendirilmesinden başlarsak, Altan Tan'ın, Sırrı Süreyya Önder'in ve Şerafettin Elçi'nin partiye önemli katkılar sağlayacağı tahmin edilmekteydi. Bu üç ismin BDP'nin keskin politikasını yumuşatacağı ve sorunun üzerine hep beraber, barışçıl bir yolla gidileceği tahmin edilmişti. Fakat hiçbir şey beklenen gibi olmadı, gelişmeler en umulmadık yolda ilerledi. Bu üç ismin, BDP'nin nasıl kararlar alacağına katkı sağlayacağı düşünülmekteyken tam tersi bir durum gerçekleşti ve BDP'nin aldığı kararlar, özellikle bu isimler aracılığıyla meşrulaştırılmaya çalışıldı. Gerçi durum az da olsa netleşmişti, ya bu milletvekilleri parti içinde ikinci bir merkez kuracaktı ya da teslim olacaktı, işin kolayına kaçıldı ve teslim bayrağı çok erken çekildi. Özellikle bu üç ismin parti içi ideolojisi tarafından eritilmesinden sonra, umutlar iyice tükenmişti ki Leyla Zana yeni bir açılımı başlattı lakin bu da yine ani bir dirençle karşılaşınca, BDP'nin meselenin çözümüne sağlayacağı katkı yine asgari düzeye düştü. Taraf gazetesine konuşan Selahattin Demirtaş Sinn Fein gibi olamayacaklarını söylerken aslında siyasi bir aktör olarak etkili olamadıklarını da kabul etmiş görünmekteydi. Kendisinin muhatap alınmasını isteyen ve sonrasında karar alıcı mekanizma olmadığını söyleyen, adres olarak İmralı'yı gösteren ve parti içi farklılıklara dahi tahammül edemeyen bir siyasi partiden neler beklenebilir, bunu BDP milletvekillerinin kendisine yeniden sorması gerekir, özellikle de yukarı da saydığımız üç ismin…

Barış ve Demokrasi Partisi şu an artık bir seçim yapmak zorundadır, ya kendi inisiyatiflerinde bir siyasi arayışa girilmeli ya da PKK'nın olduğu yerde kendi hükümlerinin geçerli olmadığı kabul etmelidirler. Ve ne yazık ki son birkaç gündür Şemdinli'de yaşananlar ve Hüseyin Aygün'ün kaçırılması ve bırakılması, dile getirdiğimiz ikinci şıkkın geçerliliğini ispatlamaktadır. Şemdinli'de PKK varsa, BDP siyasette yok demektir. Kürt meselesinde kalıcı bir çözüm üretilemiyorsa, bu kadar yıldır mevcut olunmasına rağmen hala bölge partisinin dışına çıkma becerilemiyorsa, her zora girildiğinde top İmralı'ya atılıyorsa ve PKK'nın otoritesinin olduğu yerde hükmünüz geçerli değilse neden varsınız ey BDP milletvekilleri?