Sarkozy: Tipik bir 'geçimsiz'

Ömrümüzü çatışmakla geçirdiğimiz bir dünyada yaşıyoruz. Ülkeler arasındaki çatışmanın da, kişilikler arası çatışmanın da, altında yatan sebepler benzer nitelikler taşıyor. Geçtiğimiz Kasım ayının son günlerinde okurun karşısına çıkan, Prof. Dr. Erol Göka ve Uzm. Dr. Murat Beyazyüz'ün müşterek kaleme aldıkları 'Geçimsizler' isimli eser; günümüzün ve geçmişimizin en kadim insanlık sorununa dikkat çekiyor. Sadece dikkat çekmekle de kalmıyor, çözüm önerileri de sunuyor. Çok geniş kapsamlı bu eserin alt başlığı ise “Kişilikleri Tanıma ve Geçinmeyi Kolaylaştırma Kitabı” (Timaş Yayınları). Eser, ilk bakışta 'geçimsizlik' sorununu şipşak çözücü şifa tabletleri sunar gibi bir izlenim uyandırsa da, durum hiçte öyle değil. Bazı “Sosyal Medya” lakırdı erbabı, kitabın künhüne nüfuz edemeden aceleci bir değerlendirmeyle kitaba “kişisel gelişim” bühtanında bulundular! Zinhar bu yaklaşımlarından inhiraf etmelerini hararetle öneririm. Zira artık hiçbir şeyin üzeri örtülemiyor!

Burada meramımı anlatabilmek için, kitabın ilk bölüm başlığından yardım alacağım: “Bir Çevre Gezintisi Yapmadan Kişilik Kalesine Girilmez”. Okuyucusunu bu hüküm cümlesiyle selâmlayan kitap, kişiliğin, bir kale mukavemeti örgüsüyle muhkem ve mücehhez olduğunun işaretlerini veriyor. Yani işinizin kolay olmadığını peşinen uyarıyor. Gençlik yıllarımda 'insan' için, “sonsuz bilinmeyenli denklem” tanımlamasını yapardım. Ben halâ aynı görüşü taşıyorum. Ancak, konunun uzmanları ise bu denklemdeki bilinmeyen öğeleri en aza indirmenin mücadelesi içerisindeler. Söz konusu “Geçimsizler” de, böylesi bilimsel bir çabanın ürünü...

“İki yüzlü”lük deyimi bazı hâlleri açıklamakta ne yazık ki, yetersiz kalıyor. Fransa'nın, ülkemiz ve insanımıza karşı takındığı hasmane tavrını; tarihteki yüzkarası insanlık suçu sicili nedeniyle lâkaydi hâllerini, çok yüzlü prizma benzetmesiyle izah edebileceğimi düşündüm. Hiçbir savunulabilir yanı olmayan “soykırım yapılmamıştır” tezinin Fransa'da yasaklanması, nasıl bir düşünce özgürlüğünün eseridir? Fransa'nın Cezayir Katliamları'nın acısı, el'an hayatta olan mağdurlarının yüreğinde tazeliğini korurken, akılalmaz bir pişkinlik örneği sergiliyor Fransa.

Devletler, yurttaşlarının ortak iradelerinin bileşkesi olarak vücut bulurlar. Devasa boyutlarda tıpkı bir insan gibidir, devletler de. Kuralları vardır, kabulleri, redleri. Yazılı, yazısız yasaları... Yeri geldiğinde şefkatli, koruyucu, ödüllendirici yeri geldiğinde de en şiddetli şekilde cezalandırıcı... İnsan da böyle değil midir?

Fransa'nın söz konusu tutumuna “Geçimsizler” kitabından açıklamalar bulmaya çalışalım. Fransa'nın takındığı tavrı, hangi dürtülerle hayata geçirdiğini okumaya çalışalım.

Türkiye karşıtı hareketin piramidal tepesinde, Cumhurbaşkanı seçildiği günden itibaren çeşitli tezahürleriyle açığa çıkan aşağılık kompleksli, ruhen malül, geçimsizlik totemi ve gösteriş budalası Nicolas Sarkozy efendi oturuyor. Koro şefliğini bu zatın yaptığı parlamentonun aldığı karar, Sarkozy'nin ruh halinden bağımsız düşünülemez. Ne zaman Türkiye'nin AB üyeliği gündeme gelse derin bir öfke ve kinle karşı çıkan Sarkozy oluyor. O halde, Sarkozy'nin şahsında somutlaşan bu öfkenin açıklaması ve sonuçlarını “Geçimsizler”den okuyalım, Sarkozy'de okusun: “Öfke sayesinde çoğu kere(...) başkalarını suçlayarak kendi davranış ve tercihlerimizin sorumluluğunu almaktan kaçınıyor olmayalım? Öfkelerini arada bir kılıç çeker gibi çekiverenler, sakız patlatır gibi patlatıverenler, (İlahi tevafuka bakın ki, Sarkozy de sakız müptelâsı. V. A. C) acaba temel iletişim becerilerini bir türlü öğrenemeyen zayıf iletişimciler olmasın? Öfke denetiminde sorun yaşayan her insanın bilmesi gereken gerçeği, size bir kez daha hatırlatalım: Gücünüzü dünyayla sınamayın, o sizi her zaman yener.Dünyayı kontrol edemessiniz. Her ortamın ve koşulun patronu olamazsınız.İnsan, sizin denetleyemeyeceğiniz kadar engin bir denizdir. Başkalarını kontrol etmekten vazgeçin” (Geçimsizler. S.180-182).

Geçtiğimiz Cumartesi günü Beyoğlu'ndaki Fransız Sarayı'nda düzenlenen bir törenle, ünlü romancımız Yaşar Kemal'e Fransa'nın en değerli ödülü “Büyük Subay Nişanı” Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy adına, Fransa'dan gelen Orgeneral Georgelin tarafından verildi. Törenin videosunu izledim Yaşar Kemal neşesinden zevkten dört köşe. Yaptığı teşekkür konuşmasında orgeneral Georgelin'i kastederek “Bu adam beni benden daha iyi tanıyor” şeklinde bir cümle sarfetti. Kulaklarıma inanamadım!..

Georgelin de törende yaptığı konuşmasında “Verilen ödülün sadece bir şahsı değil, aynı zamanda iki ülke arasındaki dostluğu da yücelttiğini” söylemiş. Onca seçkin davetlinin gözünün içine baka baka, bariz bir yalan. Pes dedirten cinsinden, kuyruklu kulaklı yalan...

Doğan Hızlan: “Yaşar Kemal'in yurt içinde ve dışında aldığı bütün ödüllerde bulundum.(...) Fransız Sarayı'ndaki ödül töreninde yaptığı (Yaşar Kemal'i kastederek) konuşma(da), edebiyatın dünyayı güzelleştirmek, insanları özgür kılmak, acıları dindirmek, cehennem olan dünyayı yaşanır bir dünyaya döndürmek için ne kadar önemli bir işlev taşıdığını anlattı.

Onu okuyanlar bu konuşmadan sonra onun eserlerini yeniden okuyarak, yeni bir dünya algılama girişiminde bulunacaklardır.”

Zülfü Livaneli: “Yaşar Kemal'in bugüne kadar üç askeri rütbesi oldu. Birincisi, Kayseri'de askerlik yaparken aldığı “onbaşı vekili” rütbesi. İkincisi, 1983 yılında François Mitterrand tarafından verilen Onur Lejyonu “komutan” rütbesi. Üçüncüsü ise bu hafta aldığı “büyük komutan” rütbesi. Pazartesi akşamı (günü şaşırmış olmalı, cumartesi) İstanbul'daki Fransız Sarayı'nda yapılan törende ödülü takdim etmek için Paris'ten gelen “şansölye”, her kelimesiyle anıtsal bir kişilik karşısında saygı duruşunda bulunduğunu vurguladı.

Unutmayalım ki; bu ödül Yaşar Kemal'in şahsında Karacaoğlan'a, Yunus'a, Pir Sultan'a, Dadaloğlu'na verilmiştir. Hepimiz gurur duymalıyız.”

Derya Sazak: “Cumartesi gecesi Beyoğlu'ndaki Fransız Sarayı'nda usta romancımız Yaşar Kemal, Fransa'nın en üst devlet nişanı “Legion d'Honneur”ün en üst rütbesi olan “Grand Officer”le ödüllendirildi. (...) Yaşar Kemal sanatçı kişiliğiyle “azınlık haklarını, kültürel çeşitliliği, kültürlerarası diyaloğu cesaretle savunduğu için” ödüllendirilirken Fransa Parlamentosu, ifade özgürlüğü açısından sorunlu bir tasarıyı, “Ermeni soykırımının varlığına karşı çıkmanın suç sayılmasını” kabul etmeye hazırlanıyor. Ödül gecesi Yaşar Kemal'i kutladıktan sonra Orgeneral Jean-Loui Georgelin'e bu “çelişkiyi” nasıl yorumladığını sordum. Fransız orgeneral “Ben büyük bir yazara devlet nişanı sunmaya geldim. Siyaset beni aşar. Yaşar Kemal gibi aydınlar oldukça bu sorunların üstesinden gelinecektir” diye yanıt verdi. Yaşar Kemal konuşmasında AB'nin düşünce temellerinde Fransa'nın olduğunu vurguladı. Keşke “soykırım” üzerine de birkaç cümle söyleseydi!”

Ertuğrul Özkök: “Önceki Cumartesi akşamı İstanbul'da Yaşar Kemal'e Fransa devletinin büyük ödülü Legion d'Honneur'ün bir üst mertebesi olan Grand Officier Nişanı veriliyordu. Lacivert takım elbisemi giydim. Yakama güzel bir mendil taktım ve törene gittim.(...)

(Yaşar Kemal) Törenden sonra davetliler arasında dolaştı. Ben de kutlamak için yanına gittim. Çok kalabalık olduğu için, ileriden farkedemez diye “Yaşar abi, ben Ertuğrul Özkök kutlarım” dedim.(...)

Aynen şöyle dedi: “Ulan ben seni tanımayacak kadar kendimden mi geçtim.”

O an fark ettim ki, “Ulan” kelimesi bu ülkede kimsenin ağzına o kadar güzel yakışmıyor.”