Türk demokrasisinin seyri: Bir adım ileri, üç adım geri...

Yaşadığımız süreçte, dünya yeni tarih yazımlarına doğru gidiyor. Uluslararası alanda yeni şekillenmelerin, yeni stratejilerin oluştuğunu görmekteyiz. Bu yeniden oluşumda, ülkelerin kendi iç sorunlarını bütünüyle çözüp, uluslararası düzeyde yeni bir vizyon, bir bakış geliştirmesi lazım ki yeni oluşumlarda söz konusu ülke edilgen değil etken bir konumda yer bulsun. Ancak bu noktada, Türkiye'ye bakıldığında durum pek de iç açıcı görünmüyor. Türkiye'nin yaşadığı iç siyaset sorunları, demokrasinin üstünden inmeyen darbeler, Türkiye'yi uluslararası arenada 'dersine iyi çalışmayan çocuk' konumuna sokuyor. Bir zamanlar her türlü dilin, ırkın, milliyetin hoşgörü ve saygıyla birlikte yaşadığı bu coğrafyaya, birileri gelip demokrasi, hukuk, hoşgörü dersi vermeyi kendine görev ediniyor. Çünkü ülkemizde kendi özümüzde olan değerleri unutup günü kurtarma havası esiyor.

Son zamanlarda ciddi bir evrim geçiriyoruz. Özellikle siyaset alanında müthiş değişimler yaşanıyor. Taşlar bir bir yer değiştiriyor. Her gün herkes bir şey söylüyor. Ama konuşulanları bir araya getirdiğimiz zaman da ceviz kabuğunu doldurmayacak boş, gereksiz tartışmaların bizi sürekli meşgul ettiğini görüyoruz. Çünkü tartışmaların sonunda çözüm ortaya çıkmıyor. Bir sonuca varılamıyor. Ülkemizde fabrikalar kapanırken, insanlarımız işsiz kalırken, üniversite mezunu gençlerimiz iş bulamazken, terör hala bizi kemiren en büyük hastalığımızken, bizler sığ tartışmaların içinde, kişisel ya da, kurumsal hırsların, kapışmaların siyasi kavgaların içinde, korku ve vehimler ortasında görüyoruz kendimizi. Bir de tüm bunlar demokrasi söylemleri içinde ama demokrasi dışı davranışlarla yapılınca, yani söylemler eylemlerle örtüşmeyince, samimiyet ve güven sorunları çıkıyor ortaya.

Bütün bunları düşünce süzgecimizden geçirdiğimiz zaman, toplum olarak demokrasi kültürünü benimseyemediğimizi, henüz sindiremediğimizi bir kez daha görmüş bulunuyoruz.

Yıllardır inanmak istediğimiz ve dillendirdiğimiz demokrasi, "kimin demokrasisi, hangi demokrasi, hangi laiklik, hangi hukuk, hangi siyaset?" Bunları tanımlayamıyoruz. Herkes kendine göre bir tanım yapıp, geri kalanını buna uymaya mecbur kılmaya çalışıyor. Bu kavram karmaşası ise sorunları çözmüyor, aksine daha da derinleştiriyor, uçurumları genişletiyor. Akıllar tutuluyor, hak ve özgürlükler kısıtlanıyor, söz meclisten dışarı çıkıyor.

Var olduğu günden bu yana 3 askeri, 1 post modern darbe girişimlerine maruz kalan Türk demokrasisi, eski yaralarını sarmadan yeni yaralar almaya devam ediyor. Halkın aynası olan, olması gereken Meclisin aldığı, üniversitelerde türban kararını, Anayasa Mahkemesi iptal ederken, halkın büyük çoğunluğu da Anayasa Mahkemesi'nin aldığı bu karara tepki gösteriyor.

Oysa, 62 yıllık çok partili demokrasi sürecinde Türkiye'nin çok yol kat etmesi gerekirdi. Bugün, bu 62 yıllık tecrübeyle, demokratik ve pratik bir biçimde sorunların üstesinden gelebilmemiz gerekirdi. Zaten demokrasiyi özümseyebilmiş olsaydık bugün bu konular yerine, başka konuları tartışıyor olacaktık. Bu uzun yol boyunca sürekli baltalanan Türk demokrasisi hedefini hep şaşırdı. Yasalar, hukuk normları çerçevesinde değil de siyasi fikirler çerçevesinde belirlenir oldu. Holigan bir taraftarın takım tutması gibi parti taraftarlığı yapılınca, özgürlük eşitlik kavramları ideolojilere göre yorumlanır oldu. Demokrasiye kişilerin kendi keyiflerine göre getirdiği tanımlarla demokrasi yükselmedi, sürekli yara aldı.

Bugün Türkiye'nin ekonomiden, sosyal sorunlardan kaynaklanan bunca sorunu varken, dünya başka bir yere giderken, her ülke kendine yeni dünya düzeninde başka başka stratejilerle yer edinirken, Türkiye, 62 yıl boyunca beceremediği demokrasi kültürünü özümsemeye çalışıyor. Ama yine yapamıyor. Tam "işte demokrasi işlemeye başladı" derken, bir yerde bir şeyler kopuyor tekrar başa dönülüyor.

Ortak Akıl Hareketi işte tam da bu noktada çok önemli şeyler söylüyor: "Biz sivil toplum örgütleri olarak, Anayasa güvencesi altında özgürlüklerin sonuna kadar kullanılmasını, gerçek demokrasinin işlemesini istiyoruz. Bizim amacımız demokrasiye ve özgürlük mücadelesine tam katılımı sağlamak, hak ve özgürlüklerin alanını genişletmek, milletin iradesini her türlü vesayet ve ipotekten arındırmak ve tüm insanları, her tür inancı ve yaşam biçimi eşit bir şekilde kucaklayan bir anayasa talebini canlı ve diri tutmaktır."

Bugün Türkiye'de vatandaşlar birbirine, devletine, adaletine şüpheyle bakıyor. Bu korkunç bir kaostur, çok tehlikeli bir korkudur. Türkiye bundan bir şekilde sıyrılmak zorundadır. Herkesin oturup aklıselim düşünmesi, çağdaş bir demokrasiyi şiar edinmesi lazımdır, ki doğruyu ve gerçeği bulabilelim. Bunu da ancak ve ancak yeni bir sivil anayasayla gerçekleştirmemiz mümkündür. Aksi takdirde Türkiye'nin var etmeye çalıştığı tüm yüce değerler, demokraside böyle bir ileri üç geri giderek teker teker yitirilecektir.