Cumhurbaşkanlığı seçimleri neler getirecek?

Cumhurbaşkanının halk tarafından seçilecek olması "merkez partiler"in kendilerine yakın siyasi eğilimleri bünyesine katmasını zorunluluk haline getiriyor. Kuşkusuz bu yönelim, yerel ve genel seçimleri de etkileyecektir.Yani, bundan sonra siyaset (uluslararası siyaset dahil) büyük parçalar halinde yürüyecek.

Numan Kurtulmuş''a AK Parti lideri Recep Tayyip Erdoğan tarafından yapılan bütünleşme teklifi, yanı sıra Süleyman Soylu ve bazı BBP''lilere de benzer tekliflerin yapılacağına dair söylentileri bu minvalde değerlendirmek gerekiyor.

CHP''nin "Sosyal demokratlar", "Sosyal liberaller", "Sosyalistler" ve "Atatürkçüler" gibi dört eğilimi bünyesinde toplayacağına ilişkin haberler de keza bu tasarımın önümüzdeki günlerde netleşip şekilleneceğini gösteriyor.

"İkinci Meşrutiyet" dönemindeki "Türkçülük", "İslamcılık", "Batıcılık" akımlarının başka biçim ve koşullarda yeniden formatlanmasıyla karşı karşıyayız sanki. Her üç ana akım temelde farklı olmakla birlikte birbirilerinden alacakları şeyler de var.

Örneğin AK Parti kendisini modernlikle bağını koparmayan "muhafazakar-demokrat" bir çizgi olarak tanımlıyor ve aynı zamanda "Avrupa Birliği" ile müzakere sürecini devam ettiriyor. Öte yandan sosyal politikaları nedeniyle "AK Parti adeta sosyal demokrat parti gibi" nitelemelere de sıkça muhatap oluyor.

Kendisini temelde "laik", "Batıcı" ve "sosyal-demokrat" bir forma yerleştirmek isteyen CHP de henüz kıvamına getir(e)memiş olsa bile mütedeyyin kesimlere ulaşabilecek bir dil kurmaya çabalıyor. MHP''nin de önümüzdeki süreçte-en azından daha da küçülmemek için- benzer gelişmeler yaşayacağı beklenmelidir.

Tahminimce, küçük partiler giderek daha da eriyecek ve kendilerine yakın gördükleri büyük gövdelere entegre olacaklar. Siyasette "merkezler" ve "çevreler" arasındaki iletişim kanalları açık tutulacak. ("Çevre" kavramından, bir merkez partiye siyasi ve ideolojik bakımlardan akraba yahut hısım sayılabilecek eğilimleri kastediyorum).

Kürt ulusalcılığıyla ziyadesiyle örselenmiş olsalar bile laik, Batıcı ve sol/sosyalist kökenden gelen isimlerin ana gövdeyi teşkil ettiği BDP''nin de, kendisini yeniden yapılandırması halinde CHP''ye monte olabileceğini düşünmek fantezi sayılmamalı.

Öyle anlaşılıyor ki merkez siyasi partiler önümüzdeki süreçte programlarını çevreden merkeze katılımları ve bütünleşmeleri mümkün kılacak genişlikte değiştirecekler ya da yenileyecekler. Sosyolojik, etnik ve kültürel farklılıkların da aynı şekilde büyük partiler tarafından ana kütlenin tahammül sınırlarını aşmayacak derecede yahut bu sınırları daha da genişletecek biçimde temsil edilebilecekleri öngörülebilir.

Cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesinin Türkiye''ye getirdiği en büyük yenilik de galiba bu olsa gerek. Siyasete "itidal", "uyuşma", "uzlaşma" ve "diyalog" getirebilecek bir gelişmedir bu.

Bütün bunlar siyasi aktörlerin "sentezleme", "toparlama" ve "bütünleştirme" kabiliyetleriyle yakından ilgili elbette. Oraya bıraya dağılmış öbekler ya bir araya gelerek büyük öbekleri oluşturacaklar ya da daha küçük parçalara ayrılarak toz olacaklar. Başka bir yol şimdilik gözükmüyor.

"TBMM Darbeleri Araştırma Komisyonu", 1991-2007 arası görev alan siyasetçi, asker ve bürokratların hesaplarını incelemeye almış.

Başbakan Erdoğan geçen nisan ayı sonlarında MÜSİAD''ın 21. Genel Kurulu''nda yaptığı konuşmada "28 Şubat" sürecinde gerçekleşen vurgunlara dikkat çekerek suç duyurusunda bulunmuştu hatırladıysanız.

İncelemelerin 1991 yılından başlatılması aslında "28 Şubat" sürecine doğru ilerleyen yol haritasının mali ve finansal boyutlarının tespit edilmesi gibi bir yarar da sağlayacak.

28 Şubat post-modern darbesi sadece dönemin "Refah-Yol " koalisyonunun ortaklarını hedef alan bir süreci ifade etmiyor.

Çünkü "Refah-Yol Hükümeti" halkın yararına işlemeyen bir ekonomik ve finansal sürece müdahale etmişti yahut müdahalede bulunma iradesi göstermişti.

Halkın zararına işleyen "Refah-Yol" öncesi sürecin devam etmesini isteyenler Türkiye''ye "28 Şubat"ı dayatmışlardı.

Ve "28 Şubat"ın ardından kamusal kaynaklara yönelik bir büyük yağma ve talan hareketini yürütmüşlerdi.

Sözkonusu incelemenin vurguncuların yaptıklarının yanlarına kar kalmayacağını göstermesi açısından önemli bir gelişme olarak kaydetmek gerekiyor.

Bu inceleme bir emsal ve vurguncular açısından caydırıcı olma niteliği de taşımaktadır.

İster siyasetçi, ister bürokrat, isterse asker olsun, kamu kaynakları üzerinde yetki ve söz sahibi olmak umarız bundan sonra ateşten gömlek giymekle eş değer kabul edilir.

Tunus Cumhurbaşkanı Munsif Marzuki, "Arap devrimleri" yerine "Arap Devrimi" tabirinin kullanılması gerektiğini ifade etmiş.

Gerekçesini de şöyle açıklamış:

"Birkaç tane değil bir tane Arap devrimi var. Kullandıkları yöntemler farklı olsa da hedefleri ve sebepleri birdir. Bu devrim özgürlüğü hedeflemekte, fakirlik ve açlıkla mücadele etmekte, diktatör rejimlere karşı direnmektedir".

Haksız da sayılmaz Marzuki, ancak "Arap Devrimi"ne yol açan sebepler sadece Arap ülkeleriyle sınırlı değil.

Bu bakımdan "Arap Devrimi" tabiri dünyanın belli bölgesi için kullanışlı olsa bile gerçeğin bütününü ifade etmiyor.

"Arap Devrimi" dünya sisteminin adaletsizliğini üzerinde en fazla hisseden bir dünyada gerçekleşti.

Dünya sisteminin iltihaplı yapısı bu yüzden ilkin bu bölgede uç vererek patladı.

"Adalet, özgürlük, haysiyetli yaşama ve refahın adil paylaşımı" gibi belli başlı talepler üzerine oturan bir "dünya devrimi"nin ayak sesleridir "Arap Devrimi".

Amerika, Avrupa, Afrika ve Asya kıtasında da yer yer küçük uçlar veren ve ilerleyen süreçlerde yenilerine tanık olacağımız bir devrimdir bu.

İsmi ve sıfatı ne olursa olsun her devletin kendini yeniden gözden geçirmeye ve politikalarını değiştirmeye zorlayacak bir sürecin içinden geçiyor dünyamız.

Tunuslu seyyar satıcı Muhammed Buazizi kendini yakarak bir Arap devrimini tutuşturmuştu.

Moşe Silman''ın İsrail hükümetinin sosyal adaleti hiçse yasan politikalarını protesto etmek için kendisini yakmasının ardından başlayan gösterileri de "Arap devrimi"nin (yahut "dünya devrimi"nin) bir yansıması olarak görmek gerekiyor.