Şair ve soytarı

Ömer Lekesiz, şair ile soytarı arasındaki 21 farkı müthiş bir yetkinlikle sıraladı bu sütunlarda. Lekesiz''in, bir manifesto niteliği de taşıyan kışkırtıcı metnini, Cahit Koytak ustanın, Başbakan Erdoğan''a, Dolmabahçe''deki açılım kahvaltısında sunduğu görüşlerle üst üste getirince kodlar yerli yerine oturdu.

Bu ülkenin şair ve yazarlarının neden ''büyük'' olamadıklarını, sadece tiraja ve telife bakarak çözümlemek analitik bir dehayı gerektirmez. Çünkü, büyük olmakla, dönemine göre önemli olmak arasındaki fark, siyahla beyaz arasındaki farktan daha belirgindir.

***

Tanpınar, şöyle sormuştu bir gece düşümde:

"Hâlâ beni okuyorlar mı?"

Kan ter içinde bir şaşkınlıkla "elbette üstad" deyivermiştim. Devam etmişti:

"Kaç yıl oldu ben öleli? İnsanlar demek hâlâ beni okuyor. Peki sen, öldükten sonra unutulmamayı sağlayacak büyük eser yazmayı göze alabildin mi?"

Düşün, irkiltici sabahına uyandığımda ''benim işim değil büyük adam olmak'' tercihini kalp cebime koyarak yeniden tasarladım kendimi.

Büyük adam olmak, büyük şair olmak, büyük yazar olmak…

***

''Rüzgarı tutabilir misiniz, gök gürültüsünü susturabilir misiniz, yağmuru durdurabilir misiniz, baharı durdurabilir misiniz"le dertlenen Cahit Koytak o yüzden büyük şair…

Entelektüel tefekkürü, kibrin kule burcu gibi görmediği ve altındakilere karınca mesabesinde yaklaşmadığı için…

Tıpkı Yunus Emre, Şeyh Galib, Yahya Kemal, Sezai Karakoç, Cahit Zarifoğlu, Ece Ayhan, Rimbaud, Prevert, Puşkin, Rilke, Goethe vb. gibi.

Şiiri heves olarak yazan ve okuyanlar ile şiir burçlarında gezinenleri, söze sadakatleri için baş tacı edebiliriz ancak şiiri kibrinin kulesine diken soytarıları asla!..

Sessiz ve derinden ördüğü şiir kozasının ihtişamına rağmen saklı kalmayı tercih ettiği/ başardığı, edebiyat ''piyasası''nın kirli dünyasına dalmadığı, haksız yere ''hakkı yenmiş şair'' tanımlamasına hapsedildiği halde büyük bir derinlikle şiir söylemeyi sürdürdüğü için büyük şairdir, Cahit Koytak…

***

Çağ ozanı Koytak''ın ''Yoksulların ve Şairlerin Kitabı''nı baştan sona derin bir tefekkürle yeniden okuduğumda, şiirin ipince bir sızı olarak ruhumuza hakikat ve hikmet mührünü bastığı için O''na yeniden şükrettim.

Eser, şiiri hayatına dahil edenler için bir başucu kitabı.

Dizelerin yol gösterdiği çağın görsel şölenine, ıstıraplarına, trajedilerine de bir ayna…

''Atlas''ın büyük şairine muhteşem çıkış için kocaman bir eyvallah!..

Dereden su içmek, yüzümü ıslamak için

Suya eğilmeden önce, şiirlerimi,

Benim için aklında tutsun ve dilerse

Alçak sesle taşlara, dikenlere okusun diye

Rüzgârın kucağına bırakmışım;

Fakat, doğrulduğumda, bir de baktım ki,

Rüzgar onları iki adım olsun taşıyamamış

Ve vadiden aşağı derenin sularına,

Çalıların arasına, derken, ötede

Şeftali ve elma bahçelerine (…)

Baktım, rüzgâr benden iyi biliyor,

Gönlün yükü, zihnin takıntıları

Nasıl dağıtılır, nasıl ekilir

Tanrının, ölüm nedir, keder nedir bilmeyen,

Bilse de, umursamayan dilsiz okurlarına…

(Cahit Koytak, Yoksulların ve Şairlerin Kitabı, Timaş Yayınları)