İnsan harcayarak kim âbâd olmuş!

Son bir dakika içinde tam 10 bin 762 kişi davayı sattı. Aynı anda 7 bin 653 kişi çeşitli şekillerde şerefsizlik yapıyordu. Yine aynı anda 223 bin 987 kişi alenen yalan söylüyor, bunlardan en az yarısı bu şekilde aynı yalanı birden fazla kişiye söylemiş oluyordu. Yine aynı dakikanın içinde 9 bin 890 kişi kibirli, 135 bin 789 kişi kaba davranışlar sergilerken, 7 bin 546 kişi sahtekarlık, 4 bin 123 kişi de zevzeklikle iştigal ediyordu. Birbirini aptal yerine koyanların sayısı 8 bin, geri zekalı yerine koyanların sayısı 5 bin, enayi yerine koyanların sayısı 6 bin civarındaydı. Aynı dakikada müşterisini kazıklayan esnaf sayısı 15 bini aşarken, doğrudan dolandırıcılık yapanların sayısı 2 binli rakamlarda seyrediyordu. Aynı anda bine yakın kişi çeşitli nedenlerle dinden çıkıyor, bunun iki katı kadar insan açıkça ahlaksızlık ediyor, bir o kadarı da birilerine iftira ediyordu...

Meseleyi uzatırsam sonunda bir şekilde bu negatif tablonun içinde, muhtemelen de depresyona girenler arasında ben de yerimi alacağım. Çünkü fotoğraf gerçekten iç karartıcı...

Biz bu kadar kötü insanlar mıyız gerçekten? Bu kadar düşük bir toplum muyuz? Muhtemel ki değiliz, kötü taraflarımız, zaaflarımız, yanlışlarımız olsa bile böyle karanlık bir fotoğrafı haketmiyoruz. Madem haketmiyoruz, öyleyse neden çektirdiğimiz fotoğraf böyle karanlık çıkıyor? Birbirimize inanmıyor, birbirimizi sevmiyor, birbirimizin iyiliğine ihtimal vermiyoruz da ondan!

Yukarıdaki bunaltıcı dökümü sayfalarca uzatmak mümkün. Tamamı birbirimiz hakkında söylediğimiz fütursuz sözlerden, dayanaksız yargılardan, insafsız iddialardan ibaret... Pek çoğu ayaküstü söylenmiş, gerçekliği sorgulanmamış, çamur at izi kalsın tarzında zanlardan ibaret... Gıybet, iftira, hakaret, bini bir para... Evlerde, kahvehanelerde, iş yerlerinde, parklarda, stadyumlarda, otobüslerde, trenlerde, vapurlarda, medyada, sosyal medyada, akla gelebilecek her yerde, birbirimiz hakkında vicdansızca, insafsızca, ölçüsüzce atıp tutuyoruz. Çenelerimize, zihinlerimize, ihtiraslarımıza, nefislerimize, şehvetlerimize teslim oluyoruz.

Tam tersini yapsak, herkesin kendi hakkındaki sözlerinden, yargılarından, kanaatlerinden, iddialarından bir dakikalık zamanın dökümünü çıkarsak; bu defa da muhtemel ki bembeyaz, göz kamaştırıcı aydınlıkta bir fotoğraf çıkacak. Halbuki biz bu kadar mükemmel, bu kadar temiz, bu kadar ideal bir toplum da değiliz. Toplumların sosyal fotoğrafları ne bu kadar aydınlık, ne bu kadar karanlıktır nihayetinde. Her şeyin olduğu gibi toplumların da bir davranış vasatları vardır; içinde iyiliğin de kötülüğünde belli oranlarda bulunduğu o vasattan çıkar asıl fotoğraf...

Şuna inanalım; bu kadar çok hain, sahtekar, menfaatçi, üç kağıtçı, düzenbaz, bozguncu, şerefsiz insan yok bu toplumda. Olsaydı, çoktan çökmüştü gökkubbe üstümüze. Neden abartıyoruz bu kadar peki? Neden bu kadar kolay yakıştırıyoruz bu kadar ağır suçları, ayıpları, günahları birbirimize?

Birbirine kötülüğü ve ahlaksızlığı bu kadar kolay, bu kadar sık ve bu kadar ölçüsüzce yakıştıran bir toplum, zamanla mizanını şaşıracak, iyiliği ve güzelliği bütünüyle kaybedecek, bu karanlık fotoğrafın içini gerçekten dolduracaktır.

Bir an önce kendimizle ilgili esaslı bir muhasebeye girişmez ve bize bulaşmasın diye telaşla bütün kötülüğü başkalarına pay etmekten vazgeçmez isek kalplerimiz elden gidecek, birer kapkara lekeye dönüşecek.