Yalanın hamalı olmak

Bazı insanlar var; gazetelerin sayfalarında, internet ortamlarında, televizyon tartışmalarında bol bol boy gösteriyorlar. Belli ki popüler hale gelmiş insanlar bunlar… Ya da daha doğru deyişle toplumumuzun ve medyanın ortak çabasıyla şöhret bulmuş insanlar… Bir kısmını hiç tanımıyorum; neden popüler oldukları hakkında da hiçbir fikrim yok. Bir kısmının ismini ve ne yaptığını biliyorum; ama vasat kimliklerinin hangi sebeple birden bire popülerlik patlaması yaşadığını bilmiyorum. Bir kısmının ise evveliyatını biliyorum; bu yüzden şimdiki zamanına ilgi göstermiyorum. Netice olarak; toplumsal hayatımızın en temel konuşma konularına fena halde yabancı kalıyorum.

Bir köşe yazarının, içinde bulunduğu toplumun popüler kıldığı şahsiyetlerle ilgili bu türden bir yabancılık içinde olmaya hakkı var mıdır? Doğru bir soru! Bu doğru soruya bir başka doğru soruyla cevap vermek isterim: Bir köşe yazarı, sorgulanmamış popülerlik çarklarının önüne koyduğu karakterlere sadece toplumun geneli ilgi gösteriyor diye ilgi göstermeli midir?

Ben meseleyi baştan öyle koydum ama aslında bu mesele sadece köşe yazarlarının karşı karşıya olduğu bir mesele değil. İçinde yaşadığı toplum hakkında kendinde bir mesuliyet hisseden her bireyin böyle bir meselesi var ve olmalı.

Bir toplumun nereye baktığı önemlidir. Toplumun büyük kısmı hakikatle irtibatını canlı tutacak bir ruh diriliği içindeyse, bu diriliğin bir parçası olmak her insanın görevidir. Ama bir toplumun bireylerinin aklı ve kalbi, hakikatin hayat içinde görünürlüğünü perdeleyen abur cuburla uyuşturuluyorsa, mesuliyet hisseden her kalp ve akıl kendini bu sürüklenişin dışına atmalıdır.

Günlerimiz sayılı ve zaman da bize emanet… Sayılı günlerimiz bize hakikati idrak edelim ve bu imtihandan alın akıyla çıkmak için gayret gösterelim diye verildi. Aklımızı ve kalbimizi çerçöple doldurmak, bizi hakikatle beraber tutacak zemini alıyor hayatımızdan. Günlerini abur cuburla doldurduğumuz bir hayatın bizi varlığımızın hakkını vereceğimiz bir idrake götürmeyeceği aşikâr…

Hakiki olanın şöhret bulmadığı, popüler olanın da hakiki olmadığı bir devirde yaşıyoruz. Neye tâbi olacağımızı ve neye asla kapılmamamız gerektiğini bilmek mecburiyetindeyiz; bizim de, yaşadığımız zamanın da imtihanı bu! Eğer hakikate bağlılığımızın arkasında isek; gözümüzü de, sözümüzü de, özümüzü de hakikatten ayırmamak borcundayız. Çünkü insan, baktığı yerden gayrisine kördür. Dalıp gittiğimiz parıltılar dünyası aslında bir yalansa, demek ki hepimiz zifiri bir karanlığın pençesinde tutsağız!

Bizi hakikate körleştirmek isteyenler, bize her gün bir maymun gösteriyorlar. İstiyorlar ki o maymun, türlü hokkabazlıkları, göz boyamalarıyla aklımızı ve kalbimizi bizden alsın. Dikkatimiz hakikatten gayrisine yönelsin, yalan bu aldanışımızdan varlık kazansın, hayat bulsun.

Bizi hakikate körleştirmek isteyenlerin içimizdeki suç ortağını, insanlığımızın hakikate körleşmeye meyyal olan yanını teşhis edip köreltmek üstümüze vazifedir. Aksi halde, "Bilmem kimin son yaptığını gördün mü?" diye popülarite taşeronluğu yapadururken, aslında şerre mümessil olduğumuzu fark edemeyiz. Her yalanın bir hakikate perde çektiğinin şuuruna eremeyiz.

Gaflet, sadece hakikate gözlerini açmak değildir; yalana ısrarla gözlerini açmaktır aynı zamanda!