Demokrasiden fire vermek..

“Siyasi partiler demokrasinin vazgeçilmez unsurlarıdır..” Üniversitede de bize böyle okutmuşlardı.

Hakikaten okutmuşlar, zira işin gerçeği böyle değildi..

Memlekette bütün partilerin kepenkleri indirilmişti çünkü..

“Siyaset bilimi ve anayasa hukuku” dersinde biz öğrenciler hararetle Maurice Duverger''in “Siyasi partiler” kitabını tartışırken, ülkenin bütün partileri beş adamın imzasıyla çoooktan kapatılmıştı bile..

Durum böyleyken siyasi partiler ve sistemler konusunu tartışmamız fantastik bir hava estiriyordu sınıfta..

1980''lerin başlarında bizim sınıf başka bir dünyada, gerçekler bir başka dünyadaydı.

Siyasi partilerin demokrasinin vazgeçilmez unsurları olduğu bizim ülkemizde bir palavradan ibarettir..

Tam tersine demokrasimizin en kolay vazgeçilen bir unsurudurlar..

Oysa derslerde İngiltere''deki siyasi partilerin bilmem kaç yüz yıllık geleneklere sahip olduklarını öğreniyorduk.

Muhalefetsiz tek parti rejiminden geliyorduk.

İlk muhalefet partisi seçimlere bile giremeden kapatılmıştı..

1930''de kurulan bir ikincisinin kaderi de çok farklı değildi..

Bir talimatla kurulmuş, ikinci bir talimatla kendi kendini kapatıvermişti.

Üçüncü muhalefet partisi ikinci dünya savaşından sonra kurulabildi ancak.

Onun da ömrü on yıllık tek başına iktidarıyla tamamlandı..

Darbeciler “27 Mayıs”ta CHP''yi yerinde bırakmışlar, lakin Demokrat Parti''nin tabelasını indirmiştiler.

1961 Anayasasıyla parti kapatmalar Anayasa Mahkemesi''nin uhdesine bırakıldı.

Öyle bir düzenek kurulmuştu ki hoşa gitmeyen partileri kolayca kapatabiliyordunuz.

Sözde özgürlükçü anayasamız, özde siyasi özgürlüklerimizi koruma ve kollama kıvamında değildi.

Bu yüzden ülkemizin siyasi tarihi bir “partiler mezarlığı katalogu” gibi de okunabilir pekala.

Demokrasimizin kökleşememesi ve demokrasiden kolayca fire vermemizin en temel sebebi de bu.

Partilerimizin kendi tabii çizgilerini bulması, geliştirmesi, çağın ve toplumun gereklerine göre değiştirmesi mümkün olamadı.

Çünkü bizim demokrasimiz bir “vesayet rejimi” olarak algılandı hep.

Siyasi partilerin kapatılmasını zorlaştıran maddenin Meclis''ten geçer oy alamamasını AK Parti''den değil, demokrasi''den bir fire olarak görmek gerekiyor aslında.

Demek ki Meclis''imizin önemli bir kısmı, siyasi partilerin demokrasinin vazgeçilmez unsurları olduğu kanaatinde değillermiş..

İşin biçimsel kısmını, milletvekillerinin verdikleri oyu tartışmak istemiyorum.

Ama CHP''nin yapması gereken işi de yine AK Partili milletvekilleri yapmıştır.

Çünkü oylamaya katılmamayı tercih etti CHP''liler.

AK Parti''yi milletvekillerinin oylarına ipotek koymakla suçlayan CHP''lilerin kendileri oylamaya bile katılmamışlardır.

Şimdi kim, kime ipotek koymuş oluyor?

Yani, iş başında muhalefeti de AK Partililer üstlenerek CHP''nin hanesine kocaman bir eksi koymuşlardır.

Herhalde CHP''lilerin bunu doğru biçimde anlayıp not etmeleri gerekir.

BDP''ye gelince..

Bir önceki partileri kapatıldığı halde bu oylamaya katılmadılar.

Bindiği dalı kesmek derler buna.

Demek ki BDP''liler de siyasi partilerin en kolay vazgeçilecek unsur olduklarını içlerine sindirmişler.

Demek ki BDP''lilerin demokrasi falan diye bir dertleri yokmuş.

Sonuç:

AK Parti, oylamada fire verdi ama parti olarak demokrasi sınavından da yüzü ak çıktı.

Bir parti için bundan daha iyi bir ödül olabilir mi?

Bu polemik zaman zaman tekrarlanıyor.. Atatürk tarafından 1937''de Başvekillikten azledilen İsmet Paşa''nın Ankara''da yalnızlığa terk edildiği bir gerçektir.

İsmet Paşa''nın bu azil olayını hiçbir zaman içine sindiremediği biliniyor.

Öyle yalnızdır ki en yakın dostları bile birlikte görünmemek için türlü yollara başvururlarmış.

Atatürk vefat edip de İsmet Paşa Cumhurreisi seçilince, Atatürk''ün sofra arkadaşlarını “Ankara”dan, dolayısıyla “siyaset”ten de uzaklaştırdı.

Atatürk''ün muhaliflerini ise Meclis''e soktu.

“Milli Şef” ilan edilmişti, ne isterse onu yapabilecek güçteydi.

Paralardan pullardan Atatürk''ün resmini çıkarıp kendi resmini koydurttu..

Bütün bunları yaptı İsmet Paşa..

İsmet Paşa devrinde Atatürk''e yakınlığıyla bilinen kimi isimlerin yalnızlığa terk edildikleri de doğrudur.

İsmet Paşa''nın 1937-1938 yılında yaşadıklarını bu isimler de Atatürk''ten sonra yaşadılar.

Mesela Yakup Kadri Karaosmanoğlu anılarında şöyle anlatır:

“İsmet Paşa O''nun yakınında bulunanlardan, O''nun koruduğu, hoşlandığı kimselerden ortada hangi birini bırakmıştı? İsmet Paşa, yalnız Atatürk''ün çevresindekileri darmadağın etmekle kalmamış, bunlardan boşalan yerleri bir takım yeni kimselerle ve bir vakitler kendi yüzünden Atatürk''e dargın olanlarla doldurmuştu.”

Posta pullarından ve kağıt paralardan Atatürk''ün resimlerinin çıkarılmasının İsmet Paşa aleyhindeki polemiklere geniş bir yol açtığını belirten Yakup Kadri bakın ne diyor:

“Lakin halk vicdanında derin tepkiler uyandıran başka bir mesele daha vardı ki, o da Atatürk''ün yıllar ve yıllarca Etnografya Müzesi''nin eşyaları arasında bırakılışı ve şanına layık bir Anıtkabir inşası işinin, her baştan savma işler gibi, bir komisyona havale edilip uyutulmasıydı.”

Atatürk''ün naaşının Anıtkabir''e nakledilmesi de ölümünden 15 yıl sonra Demokrat Parti döneminde gerçekleşebilmişti.

Yakup Kadri, 1939''da yazdığı “Atatürk” kitabının İsmet Paşa''nın Hasan Ali Yücel''e verdiği bir talimatla budanarak yayıma hazırlandığını, buna rağmen kitabın yıllardır hasıraltı edildiğini ve ancak 1947''de basılabildiğini de anlatır anılarında.

İsmet Paşa, “Milli Şef” unvanını kaldırdıktan sonra sözkonusu kitabın yayımlanmasında bir beis görmemiş anlaşılan.

Şöyle ya da böyle yorumlarsınız ama bütün bunlar tarihi hakikatlerdir.