Neşeli karşılaşmalar..

Ankara"da cami, cemevi ve aşevi"nin yanyana yer aldığı güzel bir proje gerçekleştiriliyor. "Hacı Bektaş Veli Kültür Eğitim Sağlık ve Araştırma Vakfı" ile "Cem Vakfı"nın gerçekleştireceği projenin finansmanını Alevi ve Sünni iş adamları karşılayacaklarmış. Gayet hoş, anlamlı, kucaklayıcı bir girişim. Bu girişim Anadolu insanının yabancısı olduğu bir şey değil, bin yıllık süreç içerisinde teşekkül etmiş kültür birliğimizin tabii sonucu. Anadolu"nun İslamlaşmasında rol oynayan gönül erleri hem sünni, hem alevi kesimlerin ortak kültür değerleri. Bu gönül erlerine ait türbeler ve mezarlar her iki kesimin ortak ziyaret yerleri. Bunun böyle olduğunu çocukluk yıllarımın geçtiği kendi şehrimden biliyorum. Hoca Ahmet Yesevi, Sarı Saltuk Gazi, Hacı Bektaş Veli, Ahi Evran, Abdal Musa, Yunus Emre her iki kesim için de kıymetli şahsiyetler. Aleviliği "İslam dışı" konuma indirgemek isteyenler için bu cümlelerin kıymeti yok. Böyleleri iki kesim arasında yakınlaşmaya vesile olacak herşeye alerji duyuyorlar, kendi dar alevilik anlayışlarını bütün alevilere giydirmeye çalışıyorlar.

BDP"li bir milletvekiline göre Cemevi-Cami projesi alevileri asimile etmeyi amaçlıyormuş! Alevilik öğretisi bu kadar zayıf bir temelde midir ki aleviler hep asimile edilen tarafta yer alıyor? Alevi kardeşlerimize böyle bir acziyeti reva görmek nasıl bir zihniyetin ürünüdür! Çok lazım ise, Cemevi müdavimleri Cami müdavimlerini asimile etsinler! Bu yakınlaşma, bu muhabbet birilerini neden rahatsız ediyor? İki kesimin ortaklaşa eyledikleri hoşça bir girişim "asimilasyon" gibi sevimsiz bir kelimeyle ötelenmek mi isteniyor? Gözden kaçırdığımız bir şey mi var, yoksa "asimilasyon var bu işte" diyenlerin ellerinden kaçırdıkları birşeyler mi var? Ne istiyorlar, aleviler ve sünniler kapıları biribirine kapatılmış ayrı vagonlarda yaşamaya devam etsinler, biribirlerine kalplerini açmasınlar, ortaklaşa iş yapmasınlar mı? Bu sempatik girişimi sabote etmeye çalışanlar nasıl bir ruh hali içinde olduklarını idrak ediyorlar mı? Bu bana, sırf benimle arkadaşlık ettiği için ağabeyi tarafından dövülen çocukluk arkadaşımı hatırlattı. Oysa tek alevi arkadaşım değildi ve aileleri tarafından da engellenmemişlerdi.

Alevi veya sünni ana-babadan dünyaya gelebiliriz ama ne olacağımıza kendimiz karar veririz. Akıl ve irade sahibi insanlar olarak nasıl yaşayacağımızı seçebiliriz. Hakikatin bilgisine ulaşma yolları herkes için açık. Kimliklerimize saplanıp kalmak yerine aşarak yeni aidiyetler, ortaklıklar, sentezler kurabiliriz. Medeniyetler "şen karşılaşmalar"ın ürünüdürler ve dar kimlik aidiyetlerinin aşılmasıyla gelişirler. İnsan hayatında hüzünlü karşılaşmalar olduğu gibi neşeli karşılaşmalar da vardır. Hacı Bektaş Veli, "Bir olalım, iri olalım, diri olalım" sözüyle şen karşılaşmaların bereket getireceğini söylüyor bize. Şen karşılaşmaların ne kadar bereketli olduğunu "Hacı Bektaş zaviyesi"nde yetişen Abdal Musa ve dervişlerinin Orhan Gazi ile birlikte fetihlere iştirak etmelerinden anlıyoruz. Bu karşılaşmaların Osmanlı"nın kuruluş döneminde oynadıkları rolü az çok tarih okuyanlar bilir. Bugün de "kurucu karşılaşmalar"a ihtiyacımız var. Bireysel karşılaşmaların bile hayatımızda ne kadar önemli olduğunu tecrübelerimizden biliyoruz. Yahya Kemal"in dediği gibi: insan, insanın ufkudur. "Cami ve Cemevi yanyana" projesini şen ve yapıcı bir karşılaşma olarak görelim, vehimlerimizin, bağnazlığımızın esiri olmayalım, ortaklaşa, hayatın neşesini bulmaya bakalım.