Darbekolikliğin aforizması

12 Eylül referandumunun getirdiği algısal düzenlemelerden biri vatandaşlık tanımı üzerine yapıldı. Vatandaşını tanımlayan değil, vatandaşını tanıyan bir devlet haline geldik. Yine devletin milleti kavramı, milletin devleti haline dönüştü. Devlet güçlü ancak gücünün kaynağı olan millete karşı daha merhametli, daha insancıl ve demokratik olacaktı.

Türkiye, bu tip yapısal ve algısal değişimlerle yola revan oldu. Hemen hemen her alanda kabuğunu kırmaya, çeperini genişletmeye ve hayallerini büyütmeye başladı. Birbiri ardına sıralanan hayaller, hayal olmaktan çıkıp reel politikalar haline gelince, hayallerimizin bile güç odaklarının kabusu haline geldiğine şahitlik ettik. Türkiye artık eski Türkiye değildi. Osmanlı''nın ayak sesleri kıtalar ötesinden duyulmaya başlayınca, bu yürüyüşü akamete uğratmak için geçmişten beri getirdikleri entrika ve oyun envanteri oldukça geniş olan bu çevreler tezgah üstüne tezgah oyun üstüne oyunlar sergilemeye başladılar.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan''ın şu sözleriyle ortaya koyduğu duruş yeryüzüne nizam sunma ve insanlığa hediye bir manifesto özelliğindeydi: ''Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kesinlikle bir reforma tabidir. Kampanyalar yürütmek suretiyle Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi''nin adil bir çizgiye getirilmesi gerekir.'' Devamında ise, ''BM''nin dünyada 196 üyesi var. Bu üyelerin kahir ekseriyetinin burada bir direniş ortaya koyması lazım. Gerçek dünya 5''ten büyük diyorsak o zaman diğer ülkeler bir araya gelerek kendi birleşmiş milletlerini kurabilir. Çekiliyoruz diyebilir. Asean, Şangay Beşlisi gibi birçok teşkilatlar var. AB''nin kuruluşu da çok farklı amaçlar için kurulmuş bir örnektir'' diyor.

Neredeyse bütün uluslararası toplantı ve platformlarda dünya mazlumlarının sesi olan, izlediği Ortadoğu politikası ile bölgenin çözüm sürecinde en az sizin kadar söz sahibiyim demeye başlayan Türkiye; gerek dışarıdan gerekse içerideki işbirlikçiler üzerinden yıpratılmaya, yolundan saptırılmaya tabiri caizse hizaya getirilmeye çalışılmıştır. Gezi hadisesi ile başarısızlığa uğradıktan sonra 17 Aralık yargı darbesi ile revize edilmeye çalışılan operasyonun hülasası budur. Üzerinden henüz bir ay geçen dershane figanlarının, yolsuzluk-rüşvet jargonları ile değiştirilmesi asıl gayenin ne olduğunu anlamak için kafidir.

12 Eylül referandumunun getirdiği enteresan değişikliklerden birisi de istismara önlem maddesi idi. ''Devlet, her türlü istismara ve şiddete karşı koruyucu önlemleri almakla yükümlü olacak.'' Burada enteresan olan nedir nevinden bir soru gelebilir akıllara. Elbette şekil ve anlam bakımından sempatik bir muhteva arz etmektedir. Son günlerdeki gelişmeler devletin koruyucu rolünün korunmaya muhtaç bir düzeye gelmesi haline dönüştü. Devlet istismarı önleyecekken, devletin kendisi istismar, şiddet ve baskıya maruz kalmaktadır. Vatandaş dara girdiğinde güveneceği bir devleti olmasına karşın devlet dara girdiğinde ne yapacaktır. Başbakan''ın ifadesiyle bu durumda millet iradesi devreye girecektir. Bol kalabalıklı, kefenli, dik dur eğilme bu millet seninle sloganlarıyla inleyen mitingler hesap edildiği gibi devleti yargının baskısından kurtarmaya yetmiyor.

Askeri vesayetten ve derin devletin kokuşmuş yapılarından kurtulmanın yolu olarak başvurulan referandumun yaraya merhem olmadığı, bir vesayetten başka bir vesayete geçişe sebep olduğu artık açıktan açığa dillendirilmektedir. Darbe zihniyetine karşı verilen bunca emek 17 Aralık günü Başbakanımız''ın ifadesiyle ''hükümetimize karşı darbe girişimi'' olarak dillendirilmiş ve darbenin etkileri gün geçtikçe yayılmaktadır.

Darbeyi devrimden ayıran önemli iki unsur vardır: Birincisi, darbe devlet ya da ikbal için halka rağmen devlet adına yapılır. Devrim ise halk için topyekun halkla beraber ideal bir nizam adına düzene karşı yapılır. İkincisi, darbe devlete ait güçleri temsil edenlerin, devlet üzerinden istismarda bulunarak, görevi bile isteye kasten kötüye kullanarak halkın iradesini yok sayıp, şiddet yolu ile yönetimi zorbalıkla elde etmek şeklinde gerçekleşir. Devrim ise şiddet temelinde bir kalkışma olmasa da gerektiğinde ölmeyi de öldürmeyi de göze alarak yapılır. Nihai hedef halkın mutluluğu ve özgürlüğüdür. Devrim diktatoryal yönetimlere karşı başvurulan bir direniş yöntemidir.