Sürreel demokrasi

Gregor Samsa bir sabah uyandı ve kendini dev bir Salvador Dali tablosunun içinde buldu.

Haziran ayına girdiğimiz günlerde naif protesto eylemleri, nasıl olduysa oldu, bir yıkıma dönüştü. Normalde bu tür bir harekete yakıp yıkma denirdi ama içinde uyandığımız sürreel (gerçeküstü) tabloda bu kaotik eylem ''yaratıcı yıkım'' diye nitelendi. ''Yaratıcı yıkım'' tanımı Schumpeter''in ''Yeni bir sistem üretmek için eski sistemi yok etmeliyiz'' prensibinden alınmıştı, lakin adı afili duruyor olsa da, hareket prensibe pek benzemiyordu.

''Hele hükümeti yıkalım, gerisine bakarız'' deniyordu ancak yıkılacak sistemin yerine ''yeni'' alternatif sunulmuyordu. ''Türk''ü, Kürt''ü, Alevi''yi, Müslüman''ı, Atatürkçü''yü, yani birbirine düşman herkesi birleştirdin, ya Tayyip'' diyerek öfke meşrulaştıran ''devrimci''ler, polis müdahalesi olmadığı günlerde ortak lider dahi seçemiyordu. Bu, olanın ortak bir başkaldırı değil, bir ''konsensüs tiranlığı'' olduğunu gösteriyordu. Hatta öncü eylemciler ''Müdahale olmazsa ne yapacağımızı bilmiyoruz'' diyerek akıl tutulmasını ayyuka çıkarıyordu.

Sol liberallerden ulusalcılara eğreti bir ittifaktan oluşan konsensüs tiranlığı ülkede çoğunluğu temsil etmiyordu ya, bunun da cevabı hazırdı: ''Sandık her şey değildir.'' Doğru ya, demokrat kıblesi Batı''da sandıktan ne çıktığına bakılmıyordu. Cumhuriyet tarihinin en reformist ve demokrat hükümeti gönderilip kim getirilecekti ülkenin başına? Bilinmiyordu ama Yeşiller ve Sol Gelecek Partisi bile sol kulvardan bindirip yönetime gelebileceğini düşünüyordu.

Komünistlere, sosyalistlere göre en doğru sistem sırasıyla komünizm ya da sosyalizm olabilirdi ama konsensus tiranlığı baş başa kaldığında bir liste talebi bile alt alta getiremiyordu. Hem de Allah aşkına, Koç''un, Doğan''ın, Boyner''in komünizmle, sosyalizmle ne işi olabilirdi? Liberaller darbecilerle, Kürtler ulusalcılarla, antikapitalistler Cihangir-Nişantaşı sakinleriyle anlaşamazdı normalde ama Gezi''de açık parti vardı. Metropolün göbeğinde çadır kurup kurtarılmış bölge sahibi olunuyorsa pekâlâ ülke de yönetilebilirdi. Gezi zekâsı böyle bir şeydi. Demokrasiyi eğip büküyordu, faşisti liberalle beraber slogan attırıyordu, katille kurbanı yan yana yürütüyordu. Ortak bir isyan vardı nitekim. ''Bağzı'' şeyler kahrolmalıydı.

Hiçbir mantığa dayanmayan eylemler, tümden gelim metotlarını devre dışı bırakan söylemler yeni Türkiye normu olmuştu. V for Vendetta maskesi takıp Guy Fawkes oluveren gençlerden ''kahrolsun bağzı şeyler'' diyerek taş atarlarken zeka fışkırıyordu. İlkokulda sınav kağıdına ''bağzı şeyler'' yazsan ''0'' alırdın ama yılın sloganı buydu.

Ardından bir adam çıkıverdi, ''protesto için bir ay Taksim Meydanı''nda duracağı söylendi. Duran Adam dört saat bile duramadı ama 15. dakikada kahraman ilan ediliverdi. Ölüm orucundakiler 50. gününde bile onun kadar kutsanmamıştı; nasıl bir yetenekti, keşke ''planking'' yapıp çıtayı biraz daha yükseltseydi.

''Gece 9''da tencere tava çalınacak. 10''da sokağa çıkıp 10 dakika durulacak. 11''de ışıklar kapatılıp on dakika düşünme eylemi yapılacak'' diye Facebook''ta eylem talimatları yayılıyordu. Çok komikti, bir Steve Carell filmi kadar komikti ama kimse içine düştüğü trajik komediye gülmüyordu.

Gezi başarıya ulaşsaydı elbette narkoz altındaki delüzyonlara benzer o dünya devam etmeyecekti. Trafik lambası olmayan bir İstanbul olabilir mi? Tabii ki bir düzen gerekecekti. Gezi''ye yatırımı yapan, biraları taşıyan, kamyonlarla yemek gönderen, otel kapılarını açan finansörler hasadı toplamak için adam görevlendirecekti, kuralları koyacaktı.

Erdoğan''ı devirmekle vazifeli Taksim Dayanışma''nın kardeşi Mısır''ın Temerrüd Hareketi''nin sesini duyuyor muyuz artık? Nereye gitti o CNN''in ekrandan düşürmediği Mısır''ın çiçek çocukları? Askeri kendi için geldi sanan Y kuşağı takviyeli sol liberal gökkuşağının yerini kapkaranlık bir gökyüzü almadı mı? Bugün söyleyecek sözleri yok mu, yoksa BBC''nin CNN''in onlarla işi mi kalmadı? Temerrüd''den ilham aldığını söyleyen Tunus ve Libya Gençlik Hareketleri de aynı yolun yolcusuyken biri de çıkıp ''Biz ettik, siz etmeyin'' dedi de biz mi duymadık? Nobel ödüllü darbeci oluyor ya, kandırılmış devrimci de olamaz mıydı? Mısır''ın cuntası, geldiği gibi İhvan''a yakın bütün basın-yayın organlarını kapatmış, ortada dikta sesinden başka bir şey kalmamıştı; belki de ondan haberimiz olmamıştı. Ama bu sansür değilse, sansür neydi?

Twitter''da, Mısır''da ikincidir rastgele kurşunlarla katledilenleri görmeyen Batı medyası için ''Bunu da yaz New York Times''a'' dediğim Yavuz Baydar ''Konuşmamız lazım. Yüzyüze anlatayım'' derken, ironiktir, beni sansürlüyordu. Cesuryürek Baydar Türkiye eleştirisini kıtalararası platformda yapmayı tercih ediyor ama Twitter''da birkaç ortak izleyici önünde eleştirilmek istemiyordu. Oysa medya patronlarının inisiyatifini, bu düzenin patent sahibi ABD basınında şikayet etmek çok garipti. Öyle ya Gezi olaylarının ilk günü ''Penguen'' belgeseli yayınlayarak kitleleri kışkırtan CNNTürk''e franchising''i Ak Parti mi vermişti CNN International mı? Gezi Parkı''nda saatler boyu haber yapan CNN nasıl oluyordu da Mısır''da protestocuların üstüne gelişigüzel ateş açılıp canlı yayında buz gibi bir katliam izlediğimiz Cumartesi sabahı ''İhanet aşkı kurtarabilir mi''yi tartışıyordu? André Breton sürrealizmi tanımlarken ''Yapılacak en iyi sürreel eylem bir silah alıp kalabalığın üstüne rastgele ateş açmaktır'' diyordu ya aynen öyleydi.

30 yıllık savaşı bitirmeye baş koymuş Erdoğan''ı bir gecede ''Aniden diktatör'' ilan eden CNN, ABD''nin Mısır''daki darbeyi ''darbe'' olarak tanımlayamamasını skandal olarak görmüyordu. ABD''nin ilgili yasayı yeniden düzenleyerek Mısır''a askeri yardımın devamını planlarken darbeye ''darbe'' demezse neyi darbe olarak tanımlayacağını bilemiyor olması çok saçmaydı ama bu Dali tablosunda demokrasi de basın özgürlüğü de elastikti, istediğin kadar eğip büküyordun, kırılmıyordu.

Gezi''de birkaç ağaç başka yere dikilmek üzere söküldüğü için Erdoğan hükümeti, görevi derhal bırakması gerekecek kadar suçlu ama Sisi darbeci bile değildi. Hele Türkiye''de, artık cümleye ''Ben de çevreciyim ama…'' diye başlamazsanız ''çevre düşmanı'', ''alçağın teki'' oluveriyordunuz. ''Atatürk''ü sevmiyor'' jurnalciliğinin yerini ''Ağaçları sevmiyor'' almak üzereydi. Atalarına tapmayıp bırakıp doğaya tapmaya başlayan animistler gibi neredeyse ağaçlara tapacak olan kalabalık, gerçekten çok akıllıydı.

Evinden trafiğe en az iki araçla çıkan beyzade konağı sakinleri yeni köprü istemiyordu. Uçuş mili biriktirirken telef olan, kapasite sıkıntısı yüzünden yaşanan her rötarda isyan bayrağı açanlar yeni havaalanı da istemiyordu. Tasarruf ve kalkınma üçüncü dünya ülkelerinin işiydi, hayran olunan Batı''da yoktu böyle şeyler. Ya da bilmiyorduk, ''istemezük''çülerin hepsi New York''a, Milano''ya, Dubai''ye değil, Somali''ye, Nairobi''ye, Cibuti''ye uçup tatil yapıyordu. Ülkede yol yoktu önceden ama bugün duble yollar alay konusu oluyor, CNNTürk''ün ''yeşil Doğa'' programında ''Ayı inine bile yol götürdük'' diye aşağılanıyordu.

Önce Erdoğan''ı benzettiler Hitler''e, ardından Mursi''yi. Her ülkede polisin elinde olan biber gazı, ''devrim'' görünümlü darbe karşısında kullanılınca, Taksim Auschwitz''in gaz odalarına benzetildi, Kazlıçeşme Mitingi de Nüremberg Toplantıları''na. Medeniyet tarihinin en büyük utancıydı Holocaust, ne Bosna dramı yanına yaklaşabilmişti ne Kızılderili katliamı. İsrail, ilk defa soykırımın böyle sulandırılmasına ses çıkarmıyordu. İsrail ''Nazi'' benzetmesini de İsrail karşısında bir tehdit görmese kullandırmazdı. Müslüman Kardeşler idealdi.

15 yıl ABD''nin İsrail lobisi AIPAC''ta çalışmış MJ Rosenberg, ''AIPAC''la ters düşecekseniz ya para sıkıntınız olmamalı ya da çalışma kaygınız'' diyor. İsrail lobisi ABD''yi, İsrail dünyayı parmağında oynatıyor. Orta Doğu İsrail ölçülerine göre şekillendiriliyor. Demokrasiyi eğip büken, oy sandığını oymalı çeyiz sandığına çeviren, darbeyi darbelikten çıkaranlar, soykırımı da soykırımlıktan çıkararak helvadan yaptığı medeniyetin son putlarını yiyor.

Gregor Samsa bir sabah uyandı ve çevresine örülmüş dev duvarların çatırdadığını, duvarların üstündeki boyaların aktığını, içinde yaşadığı illüzyonun silinmeye başladığını gördü. Aslında gerçek eğilip bükülmüyordu. ''Gerçek'' eriyordu. Gregor Samsa nihayet uyandı. İşte hikaye böyle başladı.