Taksim''in fırsatçı sendikaları

Taksim eyleminden darbe ya da devrim çıkarmak mümkün mü? Öncelikle eylemlere katılanları çevre duyarlılığı olanlar ile siyasal tutumları olanlar diye ikiye ayırmak gerekir. Bir de İstanbul eylemleri ile diğer şehirlerde yapılan eylemleri de birbirinden ayrı tutmak gerekir. Çevre duyarlılığı olan ve bu nedenle eylemlere katılanlara gösterilen şiddeti onaylamak mümkün değil. Bir sabah operasyonuyla eylemcilere yapılanları kınamak hepimizin görevi. Eylemcileri ''bir avuç çapulcu'' diyerek küçümsemek ise doğru analizler yapmayı engeller. Bu bakımdan çevre nedeniyle eylem yapanları ayrı tutarak, siyasal tutum gösteren grup ve sendikaların çelişkilerini en başta çevre eylemcileri bilmelidir. Zira çevre duyarlılığının nereye evrildiğini görmek, bunu hangi örgütlerin yaptığını bilmek, dün işçilerin alın terinden devrim devşirmeye çalışanların bugün kimlerin samimi mücadelesinden devrim devşirmeye çalıştığını bilmek ve buna karşı durmak, eylemcilerin görevidir.

Bu topraklar defalarca ''kadrolu eylemcilerle'' yapılan ''operasyonlara'' şahitlik etti. Psikolojik harp yöntemleriyle halkın oylarıyla gelmiş siyasetçiler alaşağı edildi, kimisi asıldı, kimisi ise hapse atıldı. Önemli bir çelişki, özgürlük ve demokrasi vaatleriyle alanlara inenler, demokratik olmayan mücadele yöntemlerine başvuruyorlar. Ne yazık ki yaşanan sorunun tüm tarafları şiddetin diline esir oldular. Polisin ilk gün kullandığı şiddeti protesto eden eylemciler daha büyük bir şiddetin uygulayıcısı oldular. Barışçıl olduğu söylenen bu eylemlerde ülkenin Başbakanı''na aleni küfür ve hakaretler edildi, kamuya ve şahıslara ait araçlar ateşe verildi, otobüs durakları yakıldı, binalar yağmalandı, duvar yazılarıyla çevre tahrip edildi. Bu mu çevre duyarlığı ve sivil halk hareketi?

Medya sayesinde vandallık ve şiddet, duyarlı gösteriler olarak sunuldu. Bir televizyon, Taksim''de eylemcilerin yaktığı belediye otobüsünün içinde çektikleri şirin görüntüleri vererek, eylemcilerin ne kadar espri yeteneğine sahip olduklarına ilişkin PR çalışmasına imza attı. Ancak otobüsü yakan ve tahrip eden eylemciler olduğundan hiç bahsetmedi. Ankara Kızılay''da olayların sabahında gördüğüm manzara çok kötüydü. Otobüs duraklarının tamamı yakılmış, caddeye bakan dükkanların tamamının camları kırılmış, barışçıl olduğu söylenen eylemcilerin devlet büyüklerimiz için sarfettiği küfürler ise her yere yazılmıştı.

Başta halk hareketi olarak sunulan eylemler bir anda halk iradesine inanmayan her türlü sol fraksiyonun, darbecilerin, ulusalcıların ve nasyonal sosyalistlerin hareketine dönüştü. Tabii durumdan vazife çıkaran sendikaları unutmamalıyız. Demokrasi maskesi takan kimi sendikalar gardroplarında beklettikleri apoletli kıyafetlerini giyerek alanlara indiler. DİSK, 28 Şubat''ta darbecilere destek vererek tarihinde açtığı kara lekeden ders almamış gibi görünüyor. KESK zaten başka türlü davranamazdı.

Zira yeminli hükümet düşmanı olarak bu kadro içinde görünmezlerse kendi çizgilerine aykırı hareket etmiş olurlardı. Ancak önemli bir çelişki de bu iki konfederasyonun sınıf sendikacılığı yaptığı iddiasında bulunmalarıdır. Zira DİSK nasıl ki 28 Şubat darbesinde sermayeyle birlikte hareket ederek dönemin hükümetini yıktıysa, bugün de sınıf sendikacılığı yaptıklarını iddia edenlerin, faiz lobileri ve sermayeyle kol kola eylemlere destek verdiklerini görüyoruz. Ortada bir sorun var.

Bu sendikalar aralarında büyük mücadele olduğunu söyledikleri sermayeyle, darbeye zemin hazırlanan her dönem bir araya gelerek ortak hareket ediyorlar. Demokrasi, özgürlükler ve hayat tarzlarına müdahale ihtimaline karşı alanlara çıktığını söyleyen bu sendikalar, hükümetin kamuda başörtülü çalışanlara özgürlük getirme ihtimaline karşı da alanlarda olması büyük çelişki. Bir taraftan hayat tarzına müdahale ihtimaline karşı alanlara çıkmak, öte tarafta kamuda çalışan başörtülü kadınların hayat tarzlarına doğrudan müdahale etmeyi savunmak, ne yaman çelişki.

Aynı sendikaları daha bir ay önce 1 Mayıs''ta aynı taktiklerle görmüştük. 1 Mayıs''ta yaşanan görüntüler bu sendikalar tarafından bilinçli olarak yürütülen bir strateji sonucu ortaya çıkmıştır. Ülkemizde bir araya gelmesi mümkün olmayan legal-illegal sol gruplar, ülkemizi dünyaya farklı göstermek için ve uluslararası alanda kendilerine destek bulmak için amaçlarına ulaşmışlardı.

Baştan beri bir halk hareketi olduğu söylenen eylemlerle ilgili, Taksim Platformu''nun Sayın Arınç''la görüşmesi üzerine farklı bir durum ortaya çıktı. Taksim Platformu adına Başbakanvekili Bülent Arınç''la görüşenler; İstanbul Tabip Odası, Mimarlar Odası, TMMOB Şehir Plancıları Odası, DİSK ve KESK. Bu kuruluşların ortak özelliği yeminli Başbakan ve hükümet düşmanı olmaları ile sol fraksiyonları temsil eden kurumlar olmalarıdır. Hükümet, kendisinin de çok yakından tanıdığı bu kurumları karşısında görünce, neler hissetmiştir acaba.

Zaten platformun götürdüğü talepler, sorunun devam ettirilme niyetini göstermektedir. Resmi taleplerin yanında basın önünde ifade edilen taleplere baktığımızda, Platformun hükümete el koyma girişimi olarak adlandırmak gerekir. Belki de Platform, 28 Şubat darbesinde ortaya çıkan ''silahsız kuvvetler'' işlevini görme rolünü tercih etmiştir. Bu görüşmeden sonra işin rengi iyice değişmiştir. Toplumsal muhalefet iddiaları yerle bir olmuş, bu sol yapılar çevreci eylemcilerden rol çalmıştır. Bugüne kadar da çevreci eylemcilerden bunların kendilerini temsil etmediğine dair bir ses çıkmaması ise şaşırtıcıdır.

Eylemciler kendilerini kullanmak isteyen bu yapılar başta olmak üzere şiddete başvuranlarla, devlet büyüklerine hakaret edenlerle ve kamu mallarını yakıp yıkanlarla arasına mesafe koymadıkça toplumsal desteği hızla kaybetmeye devam edeceklerdir. Hükümete düşen ise çevre duyarlılığı olanları dinlemek ve beklentileri farklılaşan gençlere şefkatle yaklaşmak ve onlarla yakın temas içinde olmaktır.