Affet bizi öğretmenim

İSTANBUl- Öğretmenlerimiz 24 Kasım'a yine buruk giriyorlar. Hükümetin memur maaşlarına yüzde 15 zam yapacağını açıklaması, bu yıl da öğretmenlerin geçim sıkıntılarının artacağının bir göstergesi. Ancak hükümet yetkilileri, Öğretmenler Günü'nde yine parlak söylevler verecekler, vaadlerde bulunacaklar. Türkiye'de eğitime ve öğretmene verilen değeri, aldığı maaşla kıyasladığımızda ise ortaya korkunç bir manzara çıkıyor. Öğretmen maaşları gelişmiş ülkelere göre çok düşük. Bir öğretmen en yüksek 201 milyon maaş alıyor. 4 kişilik bir öğretmen ailesinin aylık giderleri ise, 130 milyonu mutfak masrafı olmak üzere toplam 350 milyon lirayı buluyor. Eğitimin temel unsuru olan öğretmenlerin ücretleri günden güne erirken, eğitim şartları ağırlaşmakta, seçim sıkıntısı büyümektedir. Bu durum eğitimin kalitesini düşürürken, öğretmenlik mesleğinin cazibesine de olumsuz bir etki yapıyor. Türkiye'deki öğretmenler, Avrupa'daki meslektaşlarına göre birkaç misli fazla çalışırken, çok daha düşük maaş alıyorlar.

Eğitim-Bir İstanbul Şubesi'nin hazırladığı 1999 Eğitim Raporu'nda ise toplam 523 bin öğretmenin yüzde 70'i geçinebilmek için ikinci bir iş yaparken, yüzde 75'i falangit-varis ve bel fıtığı gibi meslek hastalıklarına yakalanıyor. İkinci işler arasında işportacılık, pazarlamacılık, limon satıcılığı ve dershanelerde öğretmenlik başta geliyor. 25 bin civarında öğretmen ise Milli Eğitim Bakanlığı ile mahkemelik olmuş durumda bulunuyor. Öğretmenler geçim ve sağlık sorunları dışında, her iktidar değişikliğinde sürgün ve haksız nakillerle de boğuşuyorlar. Sadece son iki yıl içinde Milli Eğitim Bakanlığı'nda 8000 üst düzey yöneticinin görev yerleri değiştirildi ve sürgün edildi.

Eğitim-Bir raporunda, çağdaş ülkelerde en popüler, en çok kazanan mesleğin öğretmenlik olduğu belirtilirken, Türkiye'de tam tersi olduğu vurgulanıyor. Mesleğin saygınlığının kalmadığı, öğretmenin kazancının fakirlik sınırında bulunduğu, ikinci bir iş yapmayan öğretmenin geçinemediği ve meslekten kaçışın hızla arttığı kaydediliyor. Maaşların, ek ders ücretlerinin, aile ve kira yardımının düşük olmasının öğretmene verilen değeri ifade ettiği belirtilerek, bu durum onur kırıcı olarak değerlendiriliyor. Hükümetin yanlış politikaları sonucunda taşımalı eğitime geçilmesiyle birlikte, binlerce okulun kapısına kilit vurulurken, ulaşım ve yemek masrafları nedeniyle yılda trilyonlarca lira harcanıyor.

Raporda çağdaş eğitimin sürdürüldüğü ülkelerde, dersliklerde öğrenci sayısının 20-34 öğrenci arasında olduğu belirtilerek, Türkiye'de bu sayının zorunlu eğitim nedeniyle kimi yerde 70-80'e çıktığı vurgulanıyor. Ahırlarda, dükkanlarda eğitim yapıldığı, öğrencilerin sallarla, traktörlerle taşındığı ifade edilerek, "Geleceğimizi emanet ettiğimiz öğretmenlerimize geçinebilmeleri için çarşıda pazarda limon-çorap sattırılırken, bir buçuk milyon insan üniversite kapılarında bekletilirken, öğretmen açığı % 40'lar boyutunda iken kılık kıyafet bahane edilerek bayan öğretmenler meslekten atılırken, yapılan çarpık uygulamaları 70 yılın en büyük reformu diye takdim etmeyi anlamak böyle bir ortamda kalite beklemek insaf sınırları bağdaşmamaktadır." ibaresine yer veriliyor.