Vurgununa vurgun bir dalgıç

Günümüzü tıka basa dolduran şeyler, sanki bir yandan da sinsice hayatımızın içini boşaltıyor.

Yaşarken biriktirdiği her şeyi yanında götüreceğini, tek bir şeyi bile geride bırakmayacağını biliyordu; bu sebeple ölüme sürekli gülümsüyordu.

Dünyadaki medyatik faaliyetlerin kahir ekseriyeti, sıradan insana durmadan "Maymuna bak!" diyebilmek için yapılıyor.

"Sözlerin günler boyunca içimi kemirip duruyor" dedi kadın. "Beni düşün," dedi adam, "ben o kemirgenleri yıllarca içimde besleyip büyütüyorum."

Acıması olmayan bazı kelimeler tarafından o kadar kötü hırpalanmıştı ki, paragrafın sonundaki ünleme dayanarak zorlukla ayakta durabiliyordu.

Ajandasına baktı, günler boyunca onu bekleyen birbirinden önemli pek çok iş, pek çok toplantı, pek çok görüşme vardı. O an çok önemsiz hissetti kendini.

Hicran diye bir kelime yok artık hayatımızda, yerini şiire gelmeyen bilumum depresyon terimleri aldı.

"Senin bu sulu şakalarından bıktım!" dedi öfkeli deniz feneri. Hiç oralı olmadı dalgacı deniz.

Bulutlara döndü ve "Yıldırımınızı düşürdünüz!" diye avazı çıktığı kadar bağırdı.

Kötülük ederken; sırf bu yaptığını kendi gözünden kaçırabilmek için uydurduğu yalanlara dolanıyor sürekli insanın ayağı.

Mesela neşeli bir yunus balığısınız; o gün günlerden pazar ve bütün denizler de kapalı...

Bir de şunu düşünün; fındıkları, fıstıkları, bademleri seçip seçip aldığınız halde, kendilerine hiç yüz vermeyip tabakta bıraktığınız bütün o leblebiler ne hisseder?

Tam şu anda bir milyon küsur insan, ellerinde tuzlukla, garsonların sipariş ettikleri yemekleri getirmesini bekliyor.

Ne hayaletlerden korktum, zaten yoktular!

Bazen, yanlışlıkla giydiğim bir çift ayakkabının beni alıp bir başka hayata götürmesinden korkuyorum.

Herkes sözlerini ona mutlaka duyurmak istiyordu; bu yüzden kulağının önünde sözlerden uzun kuyruklar oluşmuştu.

Ne çok unutulmaz şey vardı, unuttum gitti!

"Bana bir kez bile beni sevdiğini söylemedin" dedi biri. "Milyonlarca kez söyledim, ama sesim söylediklerimi taşıyamadı" diye mırıldandı diğeri.

Sanki bir yerden sonra bize bütün bu yaşadıklarımızı temize çekme imkanı verilecekmiş gibi çalakalem yaşıyoruz.

Derin düşüncelere daldığı bir gün ani bir vurgun yedi; etraftan koşup telaşla yukarı çektiklerinde hâlâ nefes alıp veriyordu ama artık orada değildi.

Bazen ateş, ısıtmak için alevlerini ellerime doğru uzatıyor.

"Ne zaman söndürseler" dedi meczup, "daha çok yanar canım!"