Madem ki kuyusuzum, inanmaz kimse bana!

Yeni insan için internet bağlantısı olmayan her yer tahammül edilemez bir "ıssız ada"...

Yeterince sevmemek değil sadece bu devrin meselesi, bazen çok sevdiğin halde, sevdiğin şeyleri yerinde bulamamak...

Düşünün mesela; hiç sahili olmayan bir denizde, içi içine sığmayan ve kendini durmadan kıyılara vurmak isteyen beyaz köpüklü bir dalgasınız...

Elimiz havada öylece bekliyoruz, yıllar gelip geçiyor ama tek bir gemi geçmiyor bu ıssız denizden!

Gelinciklerin kırları şenlendirdiği mevsimde tatil edilmeli bütün çiçeksizlikler!

Hiç düşünmeden varlığına kattığı bütün o havalı ekler, güzelim yalın halini nasıl da gölgeliyor insanın!

Hayatı aydınlatabilmek için her gün her gece cayır cayır elektrik yakıyoruz. Yine de karanlığını arttırdıkça arttırıyor dünya!

Duyarlılıklarımızı bizim yerimize ifade etmek, nefretlerimizi seslendirmek ve her zaman en doğruyu bilmek konusunda ne kadar yetenekli olduğumuzu dosta düşmana göstermek için vekaleten inisiyatif alacak tek bir şirket bile kurulmadı mı daha? Parası neyse vermeye hazırdık oysa!

Zaaflarımızı alıyor, güzelce bir işliyor, cilalayıp ambalajlıyor, yeniden bize satıyorlar. Sadece cebimizi değil, kalbimizi de boşaltan yeni kara düzen işte bu!

Sadra şifa bir tek doğru söz bulmak ve bir ömür boyu hep onu söyleyip durmak... Meğer o söz ne güzel büyütürmüş kucağında insanı, hiç bilemedik!

"Yorgunum" diyor Mustafa Abi; onunki bir ömür "yokuşa akan sular"ı anlatmanın hakedilmiş yorgunluğu... Biz ne yapalım bu halsizliğimizle peki; hem ne yaşadıysak hep yokuş aşağı gitti, hem hiç eksilmedi "yoksulluk içimizde"!

Küçük teneke kutular bulsak, bulutların geçtiği yerlere koysak, beklesek, sıkılmadan beklesek, sıkılmadan beklemeyi beklesek ve nihayet yağmur yağsa, içlerinde yağmur suyu birikse teneke kutuların... O kutularda biriken yağmur, birçok derdimize derman olur, birçok acımızı hafifletir desem... Kimse bana inanmaz!

Az önce şu kocaman buluttan bir yağmur tanesi düştü. Tek başına! "Hayırdır" dedim, "nerede ötekiler?" Ağzını bükerek "Bilmiyorum" dedi, "galiba ben biraz acele ettim!"

Dilimin ucuna kadar gelen sıcacık kelimeler var, dışarıda bu zemheri varken üşürler belki diye ağzımı açmıyorum!

Neden nizami yazılar yazmıyorsun da birbirinden kopuk cümlelerle dolduruyorsun sütunu diye soruyorlar. "Her şey parçalanıyor, görmüyor musunuz?" diyorum.

Bazı derin kelimelerin bu zamana ait cümlelerde ne kadar isteksiz, nasıl da iğreti durduğunun farkında mısınız?

Hayat pişsinler, olsunlar, olgunlaşsınlar diye insanların azıcık canını acıtırdı eskiden. Şimdi olgunluğun pek lüzumu kalmadığından olacak, hayatın canını acıtıyor insanlar hiç durmadan!

"Beni bir kuyuya atın ki" diye söylendi meczup, "azıcık mehtabı seyredeyim!"