Eski model kar

Nihayet Ankara''nın gündemine ilişkin bir yazı yazabileceğim. Çünkü Ankara''nın gündeminde kar var, her yer bembeyaz… Hem son yıllarda yağan karlar gibi atıştırıp geçen türden değil, harbi kar, eski model… İki gündür neredeyse aralıksız yağıyor ve kıyıda köşede, çatıda bacada neredeyse 30-40 santim kar birikti. Bu keyfi epeyce zamandır yaşamamıştık. Yarın, öbür gün hava değişir, eriyip gider muhtemelen… Ama olsun Mart gibi Mart oldu, kazma kürek sizlere ömür…

Eski kışları bilmeyenler, "Eski model kar da ne demek?" diye sorabilirler. Gelip her yanı kuşatan, on gün, on beş gün, hatta bazen daha fazla zaman yerinden hiç bir yere kıpırdamayan kar kış halleri yaşanırdı eskiden. Ertesi gün eriyen kardanadamlar değildi o zamanın kardanadamları. Kızaklar bodrumlardan, çatılardan çıkar, günlerce her bulunan tepecikten aşağıya kayılırdı. Çocukların kayma tekniğini geliştirmeye vakti olurdu. Okullar mecburen tatil olduğu için çocuk cıvıltıları her zamankinden fazla doldururdu sokakları, bahçeleri, boş arsaları… Arada bir eve girilir, soba başında elin ayağın buzunun çözülmesi beklenir, sonra yine fırlanırdı sokağa. Yüzler kıpkırmızı oluncaya kadar sürerdi kar şenliği… Günler boyunca… Şimdi masal gibi geliyor kulağa… Hayatı bu kıvama getirecek kar yağmıyor pek artık. Yağsa çocuklar böyle bir kar neşesiyle dolar mı, bundan da emin değilim. Malum sebeplerden dolayı adeta evlerin, okulların, dershanelerin içinde yaşamaya mahkum edildiklerinden, eğlenmeye ayırdıkları küçücük zamanlarını da bu devre özgü dört duvar arası meşguliyetleriyle geçiriyorlar meburen. Ama şöyle dolu dolu yağsa kar birkaç sene üst üste, çocuklar bir yolunu bulup bu bembeyazlıkla mutlaka kucaklaşacaklardır.

Bu sabah biz öyle yaptık. Kızım bahçede komşu çocuklarıyla kartopu oynadı. Eski model karın keyfini, eski model çocuk sesleri arasında yeniden yaşamaya çalıştık hep birlikte. Parka kadar yürüyüp birkaç kare de olsa kar fotoğrafı çekmeyi de ihmal etmedim tabii. Çok güzeldi her şey… Dokunulmamış karın üstüne ayak izlerimi bıraktım. Neredeyse dizime kadar geliyordu kar, eskisi gibi… Bir yana bıraktığımız hayat güzelliklerinden aslında çok da uzaklaşmadığımızı düşündüm. Sanki bir adım atsak, o eski model hayatın yanına dönüverecekmişiz gibi geldi hatta bana. Bu kadar basit değil tabii her şey… Ama ne gam; mantığı sürekli kalbin karşısına çıkaran bütün takıntıları örtüyor kar, her şey gibi, hükmünü yürüten, sözünü dinleten bembeyazlığıyla…

İşte böyle, burada hayat karlar altında. O beyaz mucize iniverdi aniden şehrin üstüne. Hem de onu son yıllarda hiç görmediğimiz eski kılık kıyafetiyle… Dün gece bir ara elektrik kesiliverdi de o zaman fark ettim, bu yağan karın eski model bir kar olduğunu. Perdeleri açıp dışarıdaki pembemsi beyaz aydınlığı karanlık salonun içine buyur edince… Soğuktu belli ki, ama insanın içini ısıtıyordu. Penceredeki bu eşsiz kar senfonisini dakikalar boyunca seyrettik. Karın her şeyin düzenini değiştiren hükümranlığıyla baş etmeye çalışan insancıklar oradan oraya telaşla koşuşturuyorlardı. Her şey yeniden yerli yerine konmuştu, insan küçücük bir şeydi şu koskoca alem ve onun şaşmaz düzeni içinde.

Sonra mum ışığında kitap okudum biraz, eski model bir adam gibi…