Son bir yılda kaç parti kuruldu?

Yazının tamamını okumak için vakti olmayan okuyucularımız için öncelikle yazı başlığındaki sorunun cevabını verelim:

Geçtiğimiz yılın 7 Eylül tarihinden bu yana son 1 yılda tam 11 parti kuruldu.

2012 yılının sadece ilk 6 ayında kurulan parti sayısı bile 5.

Aklı başında hiç kimse geyik olsun, fantezi olsun diye parti kurmaz.

Üç beş insan bir araya gelip ciddi ciddi parti kurmayı müzakere etmişlerse, ülke meselelerine dair odaklandıkları temel bazı konularda bir çözüm arayışı için siyasi bir irade ortaya koyma ihtiyacı hissetmişlerdir demektir.

En azından öyle olduğunu umuyoruz...

Bununla birlikte, kurulan partilerin ne isimlerini biliyor kamuoyu, ne de genel başkanlarının kim olduğunu...

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı verilerine göre, belirlenen yasal kriterlere uygun olarak şu an faaliyet gösteren parti sayısı 68.

Bu rakam aynı zamanda, cumhuriyet tarihi boyunca ulaşılmış en fazla parti sayısına karşılık geliyor.

AK Parti''nin 30 Eylül''de gerçekleştireceği ve Başbakan Erdoğan''ın son kez aday olacağını açıkladığı kongreden sonra, kurulan yeni parti sayısının artacağı da öngörülebilir.

Bulanık suda balık avlamak isteyen çevrelerin, ''ya kancaya takılırsa'' diye suya olta sallamaları gibi birşey bu...

Ola ki yolunu şaşıran olursa, oltaya takılacaklarını umut etme beklentisi...

Bunlardan bir sonuç çıkar mı?

Yakın vadede pek mümkün değil.

Bu konuda bir umut olsa, Abdullatif Şener geçtiğimiz günlerde partisinin kepenklerini indirmezdi.

Türkiye''nin son 30 yılına 3 parti damgasını vurdu.

Anavatan Partisi, Doğrul Yol Partisi ve AK Parti.

Turgut Özal''ın genel başkanı olduğu Anavatan Partisi 1980''li yıllara, Süleyman Demirel''in genel başkanı olduğu Doğru Yol Partisi 1990''lı yıllara damgasını vurdu.

Her iki isim de partilerinin genel başkanı ve başbakan iken Çankaya''ya çıktılar ve cumhurbaşkanı oldular.

2000''li yıllara damgasını vuran AK Parti iktidarda onuncu yılını doldururken, şu an için alternatifsizliğini de sürdürüyor.

Seksenli yıllarda Turgut Özal gibi bir lider olmasaydı, yoksullukta, sefalette ve ülke olarak içe kapalılıkta üçüncü sınıf bir Ortadoğu ülkesi gibi olur giderdik.

Özal bu ülkenin vatandaşına bir insan olduğunu hissettirdi. Ülke insanına girişimci ruhu aşıladı, bir insan olarak haklarını öğretti.

Geçtiği kuyrukta bulduğu ile yetinen değil, umduğunu üretebilen girişimci bir bir ruh aşıladı. Ülkeyi dünyaya açtı...

Keşke 12 Eylül darbesini izleyen 1980''li yıllardan sonra bir daha ''Demirelli Yıllar'' yaşanmasıydı.

Darbelerle sürekli iktidarını kaybeden Demirel, ahir ömründe kendisi de darbecilerin yanında saf tuttu.

Her darbeden sonra kendisini düştüğü yerden ayağa kaldıran ve iktidar bahşeden seçmenine arkasını döndü.

Demirel''in 1990''lı yıllara vurduğu damga refahın değil, yokluğun, yoksulluğun, krizlerin ve faili meçhullerin damgası oldu. Ülke ekonomide, demokraside, insan haklarında onlarca yıl geri gitti. Milletin umutları örselendi. Toplum devlete karşı güvenini kaybetti.

Özal zamanında bu ülke vatandaşı neye sahip olmuşsa, Demirel zamanında devlet onu geri aldı. Giden devlete gitseydi gam yemeyecektik belki ama, bu ülkenin alınteri kaynakları işbirlikçi bir avuç düzenbaza hortumlandı.

28 Şubat''ta gerçekleşen postmodern darbe sürecinde ve 27 Nisan''da verilen e-Muhtıra döneminde demokrasiden yana tavır alamayan Anavatan Partisi ve Doğru Yol Partisi eriyip gittiler. Seçmen bu iki partiyi diskalifiye etti.

Konu nasıl oldu da Özal ve Demirel''e geldi diye merak edebilirsiniz.

Bu iki liderin partisi, Demokrat Parti çatısı altında bir araya geldiler.

Bırakın seçmenleri, acaba kaç gazeteci, Demokrat Parti''nin şimdiki genel başkanının adını biliyor.

Ben bu soruyu siyasetle yakından ilgili insanların bulunduğu ortamlarda da zaman zaman soruyorum, onlarca kişi arasından bilen 1-2 kişi bile çıkmıyor.

Buna karşılık, partide 6 Ocak 2008 ve 16 Mayıs 2009 tarihleri arasında sadece 16 ay genel başkanlık yapan Süleyman Soylu''yu seçmen çok daha yakından tanıyor, söylediklerine itibar ediyor...

Pekala neden?

En kritik süreçlerde demokrasiden, milletten yana tavır aldığı için...

Çarpık sistemin dayatmaları ve baskıları karşısında eğilip bükülmediği için.

Süleyman Soylu dün AK Parti''ye katıldı. Dilerim kendisi için de ülkemiz için de hayırlı olur.

Başbakan Erdoğan, Süleyman Soylu''ya parti rozetini taktıktan sonra uzun uzun alkışladı. Bir zamanlar kendisi ile siyasi rekabete girdiği bir siyasetçiden samimi alkışlar almak kolay değildir. Bu tablo bize, aralarında siyasi rekabet bile yapsalar, politikacıların birbirine ebediyen unutamayacakları eleştiri sınırlarını aşan ağır, haddi aşan sözler sarf etmemesi gerektiğini göstermektedir. Ola ki bir gün yollar siyaseten olmasa bile, insani olarak bir düğünde dernekte, cenazede kesişir. Yüz yüze bakabilmek bu dünyadaki en büyük özgürlüklerden biridir.

Andy-Ar Sosyal Araştırmalar Merkezi''nin son yaptığı ''Siyasal Gündem Ağustos 2012'' araştırması, ''yeni bir siyasi parti ve lidere ihtiyaç olduğunu düşünüyor musunuz?'' sorusuna deneklerin yüzde 60''ının ''evet'' cevabı verdiğini gösteriyordu.

Bir parti kurulacaksa iddiası olmalıdır.

Yoksa 2000''li yılların girmesinin ardından son 12 yılda kurulan 2012''de 5, 2011''de kurulan 6, 2010''da 8, 2009''da 3, 2008''de 6, 2007''de 4, 2006''da 6, 2005''de 2, 2004''de 2, 2003''de 1, 2002''de 6, 2001''de kurulan 3 partiden biri haline gelir gidersiniz. Siyasette esaminiz bile okunmaz.

İş olsun diye parti kurmayı bırakmalı da, iddiası olan daha ciddi projeler üzerinde odaklanmalı. Ne dersiniz?