Devrim öyle kolay mı?

Oraya buraya taş atarak çevreye zarar veren biri acaba ne yaptığını düşünüyordur?

Camını çerçevesini aşağı indirdiği insanın maruz kaldığı zarardan kendine düşen bir pay olduğu aklına geliyor mudur?

Onun böyle şeyler düşünmediğini bir önyargı olarak kabul etme durumundayız.

Eğer o kişi gerçek bir militansa zaten tanımı gereği kendisine dikte edilen buyrukları düşünmeden, hesaplamadan yerine getiren biri konumundadır. Bir militan kendine dikte edilen buyruğu asla zihin süzgecinden geçirmez; ifa ettiği buyruğu irdelemez; körü körüne boyun eğer; bu yüzden ona militan diyoruz. Eğer yaptığı eylemi zihin süzgecinden geçiren biri olsaydı, o zaman da militan olmaktan çıkardı.

Peki, militana inanmış kişi demek mümkün müdür? Eğer konu bir kör inan meselesiyse, evet; o, bir şeye inanmaktadır. Ancak inandığı şeyin ne olduğunu bilmez; onun mahiyetine nüfuz etme yeteneği de yoktur. O, bir itaatin bilinçsiz olarak konusu (mağduru, kurbanı) konumuna düşmüş biridir. Oysa tanımına uygun bir mümin körü körüne (bilinçsiz olarak) bir şeye boyun eğmiş değildir. O, boyun eğdiği gücün ne olduğu konusunda sağlıklı bir bilinç sahibidir.

Böylece şu çıkarıma ulaşmamız mümkün görünüyor: Bilinçsiz birinin vurup kırmasıyla elde edilen bilinç dışı bir "kazanım" var bulunsa bile, bu kazanımın değeri mevcut olmayacaktır. Bizim, o şeye bir değer izafe edebilmemiz için o değerin üzerinde yer aldığı zeminin meşruiyetini sorgulayabilmemiz gerekir. Oysa militanın üzerinde yer aldığı zeminin meşruiyeti söz konusu değildir, dolayısıyla o zeminde elde edilecek kazanımların da meşru bir değeri ve son tahlilde helalliği yok hükmündedir.

Sokaktaki militan açısından açıklamaya çalıştığımız bu durum, onun ipini elinde tutan güç ya da güçler için de geçerlidir.

Eğer insanlık tarihinde bir savaş hukuku söz konusuysa, bu hukukun çerçevesi bellidir. Kimse kimseye gelişigüzel ateş açamaz. Kimse kimseye gelişigüzel savaş ilân edemez. Bütün bunların savaş hukukuna bağlı kalınarak icra edilmesi gerekir. De facto durum her zaman içinde bulunulan hali meşrulaştırmaz. Burada bile de facto halin meşruiyet kazanması tarafların helalleşmesiyle (antlaşma) imkân dâhiline girer.

Sokakta, tanımadığın birinin kırdığın camının yerine koyacağın şey nedir?

Yola döşenmiş bir mayına bastırdığın canın bedelini, dünyanın bütün mayın imalathanelerini bir araya getirsen ödemeye güç yetirmen mümkün müdür?

Hayır, burada, savaş diye bir durumun sözü ediliyor olsa bile, o savaşa katılmayanların gördüğü zararın telafisini söz konusu ediyorum. Eğer ortada bir savaş hukuku işletilecekse, işinde gücünde olan bir esnafa, kendi yolunda giden bir yolcuya verilen zarardan bahsediyorum. Savaşın hiçbir biçimde tarafı olmayan kimselerden...

Eğer bir devrim söz konusuysa, bu durumda, devrimle yıkılan değerin yerine konulan yeni değerin yıkılan değerden pahası daha fazla bir şey olması gerekir.

Atılan taş ürkütülen kurbağaya değmiyorsa, o taşı atmamak yeğdir.

Kaldı ki, avcılıkta geçerli olan ahlâk ölçütü savaşta haydi haydi geçerli sayılmalıdır. Bir avcı avına kaçma fırsatı tanımıyorsa, o avcı avcılık ahlakına riayet etmiyor demektir. Bir öldürmenin savaş şartını taşıması için ortada ilân edilmiş bir savaşın, başka bir söyleyişle, meşru bir savaşın var bulunması gerekir. Aksi halde gayrimeşru ortamlardan elde edilen her türlü kazanç da gayrimeşru olmaya devam eder. Ona bir bedel ödenmiş olsa bile... Çünkü bu durumda ödenen bedel de gayrimeşru kabul edilir.

Yani devrim yapıyorum demekle devrim yapılmış olmaz. Onun hem meşru zeminde gerçekleştirilmiş olması, hem de bedelinin ödenmiş olması gerekir.