Bu şerefsizin burada ne işi var?

Hilmi Yavuz üstadımız her zamanki aydın onuruyla soruyor: “Müslümanları, bunca hakareti reva görerek aşağılayan bu adamla yan yana oturmayı nasıl içlerine sindirecekler?”

Kime mi diyor?

Avrupa Yazarlar Parlamentosu''nun Türkiye temsilcilerine ve “oturumda konuşmayı kabul eden yazar dostlarımız” şeklinde tesmiye ettiklerine.

Ama…

Değil mi ki İslam''a, İslam Peygamberine ve Müslümanlara hakaret edenlerle dostluk yapmakta yarışır olmayı “hoşgörü” sayar olduk, bunun ne önemi var?

Demem o ki; muhataplarından maada, bu sorunun bizzat kendisi önemli.

Zira hasret kaldığımız bir duyarlılığın ifadesi.

Onun için…

Zaman gazetesindeki dünkü yazısını nihayete erdirirken dercettiği bu soruyu “baş tacı” niyetine naçizane yazımızın başına aldık.

Ah pardon, özür dilerim; söz konusu sorunun heyecanıyla atladık: Üstadımızın “bu adam” dediği lavuğun kim oluğunu belirtmedik.

Lavuk diyorum; çünkü “bu adam” Naipaul''dan başkası değil.

Batı''nın dışında kalan dünyayı, mustazafları, özellikle de Müslümanları hakir gören, hakaret eden bir oryantalist.

Doğu''yla ilgili soyutlamalardan, kuralsız ve zelil Doğu''ya; Doğu''nun tek biçimli ve kendini ifadeden aciz oluşundan, korku duyulan ya da işgal edilerek kontrol edilmesi gereken bir coğrafya olduğuna kadar “Oryantalizmin dogmalarına” sıdk ile bağlı bir devşirme.

Edward Said, V. S. Naipaul''un “A Bend in the River” (Nehrin Dönemeci) adlı romanını oryantalizmin Müslüman algısına örnek göstermişti: Müslüman imajı “sinsi”, “terörist” ve “kana susamış ayak takımı”ndan ibaretti.

Edebiyat eleştirmenleri hayata gözlerini açtığı toprakların yazarlığına kattığı zenginliklerden bahsettiklerinde, “Trinidadlı yazar diye bir şey olmaz” diye feveran etmişti Naipaul, “Orası vahşiler hakkında araştırma yapmaya meraklı akademisyenlerin ilgisini çeker…”

Doğduğu yerden bile nefret eden bir “sömürge aydını” işte!

Hulasa, Akşam gazetesindeki “zıpçıktı” kolonyadan ne kadar nefret ediyorsa, bu “lavuk” da Trinidad doğumlu olmaktan o kadar nefret ediyordu.

Müslümanları geri zekalı, İslam''ı bağnazlık dini olarak telakki eden ve parazite benzeten bu alçağa 2001''de Nobel Edebiyat Ödülü verdiler.

Lafın burasında Hilmi Yavuz''a kulak vermenin tam vaktidir: “Naipaul cenaplarına Nobel Edebiyat Ödülü, ''Bizi yok sayılmış tarihleri keşfetmeye zorlayan metinlerinde, gözlemciliğe dayalı anlatımını titiz bir işçilikle birleştirmedeki başarısı için verilmiş''miş! Bu ''başarı''yı ödüllendirmek için Taliban''ın İkiz Kuleler''i ve Pentagon''u vurması niye beklendi acaba?..”

Bizim Nobel Edebiyat Ödüllü romancımız Orhan Pamuk ise bu lavuğu yere göğe sığdıramıyordu. Naipaul''un aşağıladığı yoksullar hakkında “New York''taki kulelere neden saldırı düzenlediklerini anlamak için Naipaul''un kitaplarında daha çok bilgi vardır…” diyebiliyordu.

İslam''a ve Müslümanlara hakaret eden bu lavuk 25- 27 Kasım''da İstanbul''da Avrupa Yazarlar Parlamentosu''nun “onur konuğu” olacakmış.

Alın size muhtemel bir Kusturica vakası daha!

Bize en galiz hakaretleri yapan bu lavuğu önce çağırıp, sonra mı kovacağız?

Yoksa…

“Onur konuğu” yapmak şeklindeki bir “onursuzluğa” duçar mı olacağız?

Hepsi bir yana da, şimdiye değin neyi nasıl yaptığını anlamakta hep güçlük çektiğimiz “İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı” bu toplantıyı niçin destekliyor?