"Alevi açılımı"na vücut verirken

Hatırlayın, daha onbeş, yirmi yıl önce, "eskiden yoğ idi, yeni çıktı bu başörtülüler" diyorlardı. Öyle tuhaf şeyler oldu ki, kızlarımız büyük şehirlerin güzide semtlerinde başörtüsüyle dolaşan kötü niyetli, aldatılmış, satın alınmış, beyinleri yıkanmış zavallılar olarak lanse ediliyorlardı. Aynı algı ezilen dindarların sesi olmaya çalışan siyasi partiler için de geçerliydi. Kapatarak, dışlayarak, ötekileştirerek, suçlayarak çare bulduklarını düşünüyorlardı. "Kırk yalan Memiş" misali, yalan, palavra, entrika gırla gidiyordu. "Derin devlet"in aleti haline gelen medya çarpıtılmış bilgi kırıntılarından bilmem kaç bölümlük korku dizileri üretiyordu. "Korku siyaseti" ile hayatlarımızı bizlere zehir etmişlerdi.

Ülkenin zenginliklerini kamu gücünü kullanarak aralarında paylaşmışlar idi. "Askeri vesayet" eliyle geniş kitleleri ekonomik ve siyasi sistemin dışında tutuyorlardı. "Başörtüsüyle okumak istiyorlarsa Arabistan"a gitsinler" diyen Cumhurbaşkanları bile gördük. Merkez medyanın televizyon kanallarını, gözlerinden ateş çıkartan, yurdum insanına parmak sallayan, karşısındaki konuşturmayan, aşağılayan, tahammülsüz, yüksek maaşlar alan sözde aydınlar, yazarlar, programcılar işgal etmişti. Konumlarını, statülerini, köşelerini kaybetmekten korkuyorlardı. Kalelerini hınçla savunan askerler gibiydiler. Dayandıkları temel adaletten ve hakkaniyetten yoksundu. Bu yüzden çok öfkeliydiler.

Öyle bir çevreydi ki, gözlerini ve kulaklarını öteki dünyaya kapatmıştı. Sadece birbirlerinin suratını görüyorlar, kendi fildişi kulelerinde yaşıyorlar, sırtlarını dünyaya çevirmişken her bir şeyi bildiklerini zannediyorlardı. Oysa görmedikleri öteki dünya gerçek insanlardan oluşan gerçek bir dünyaydı. "Öteki Türkiye" kavramı, bu dünyaya kör ve sağır çevrelere gerçeği göstermek için üretilmişti. Bu kavramın ne ifade ettiğini yaşayarak öğrenmiştik:

O yaşadıklarımız tarih oldu şimdi ama unutmamak gerek. Yaşadıklarımızdan ders çıkarmak gerek. Zira tarih, nefes almak için mola vermez. Olaylar bir zincirin halkaları gibi biribirine eklenerek akıp giderler. İnsanın ileriye bakması için önce geriye bakması gerekir. Bir romanda okumuştum, "Geçmiş zamanı hiçbir zaman bitiremezsin. Onu hep yanında bir yük gibi taşırsın" diyordu kahramanımız. Hakikat yalındır, irfanımız bize yol gösterir, "sana yapılmasını istemediğin şeyi, sen başkasına yapma"der. Ve yine irfanımızın büyük şahsiyetlerinden sevgili Halife Ömer"imiz, "Şerli yolları vesile edinerek galip gelen hakikatte mağluptur. Hiçbir gerçek zafer günahla kazanılmamıştır" diyor bizlere.

Türkiye değişiyor iken "Öteki Türkiye"ler yaratmamak lazım."Ortak iyi"ye hep birlikte ulaşmamız lazım. Bu bağlamda hükümetin, "Alevi açılımı"na vücut vermeye yönelik girişimi çok önemli. 1826"dan bu yana kanayan bir yara olan bu sorunun çözülmesi ülkemize güç katacaktır. Açık yara gövde için tehlikelidir. "İhmal edilmişlik hissi" nefret ve hınç getirir. Basiretli bir bakışla olayların sonunu görmek kurtuluştur. Öte yandan yüce gönüllü pirlerimizden Hoca Ahmet Yesevi, "Nerde görsen gönlü kırık, merhem ol/ Böyle mazlum yolda görsen, yoldaşı ol" der. Keza asırlardır söylenegelen ata tavsiyesi şöyledir:

"Yönetilenleri barış ve huzur içinde yaşatmak, onların ihtiyacını karşılayıp ıslahı için çalışmak ordu yığmaktan çok daha iyidir."