Hayata döndüren dost sesi

İstanbul- Elinde ölen kardeşinin eli yavaş yavaş soğurken, üzerinde tonlarca beton yığını ve bacağına saplanan demirlerin dayanılmaz acısıyla Elyesa, ölümle yaşam arasında gidip geliyordu. Vücuduna saplanan demirlerin verdiği işkence, kulağında kardeşi Semih'in "Abi beni bırakma" feryadının yarattığı ızdıraptan dolayı ara hayattan umudunu kesen Elyesa bulduğu bir cam parçasıyla intihar etmek ister. Camı tam boğazına geçirecekken, yukarıdan bir ses "Beni tanıdın mı?" der. İşte o an cam parçası yere düşer ve Elyesa artık vargücüyle hayata dönmek için mücadele eder. Bunun için de sabretmeye ve Allah'a onu kurtarması için dua etmeye başlar.

20 yaşındaki Elyesa Bayraktar göçük altında kalan binlerce insanımızdan sadece biri. Gölcük Dumlupınar Mahallesi'ndeki evlerinde anne, baba ve 17 yaşındaki kardeşi Semih'le birlikte depreme yakalanıyorlar. Elyesa o sırada henüz uyumadığını ve patlamayla birlikte gelen sarsıntıda ilk olarak aklına hemen karşısındaki kanepede yatan kardeşinin geldiğini söylüyor. Bu yüzden var gücüyle kendini kardeşinin olduğu tarafa atıyor, ama yerinde durmayan duvarlar engel oluyor. Artık elinde duvarın öbür yanında ne durumda olduğunu bilmediği kardeşinin sadece eli, kulağında ise belki de bir ömür unutulamacak yürek paralayıcı çığlık var: "Abi beni bırakma". Bu şekilde tam 12 saat ölümle yaşam arasında gidip geldi.

Elyesa hemen kendini toparlamaya bulunduğu yerleri elleriyle yoklamaya, duvarlarla dalaşmaya başlıyor. Çünkü içinden bir ses ona kardeşini kurtarabileceğini fısıldıyor. Ama sadece eline ulaşabiliyor. Semih, ağabeyinin elini bir sıkıp bir bırakıyordu. O sırada Semih'in son sözlerini duydu Elyesa, "Ağabey beni bırakma". Artık Elyesa'nın elinde kardeşinin ölüp ölmediğini anlamak için sadece eli vardı. Nabzı da atmıyordu. Bir an belki bayılmıştır diye düşündü, bu yüzden onun yanına gitmeye çalıştı, ama o hareket ettikçe göçük daha çok çöküyordu. Zaten avuçlarındaki el de soğumuştu artık. Bundan sonra Elyesa'yı "Öleceksem hiç değilse kardeşimle öleyim" duygusu sarar. Fakat diğer tarafta da bacağı ve sırtına saplanan beton ve demirlerin dayanılmaz acısı var.

Hayata dönmekle ölmek arasında gidip geldiği çelişkili duygular yaşadığı bir sırada Elyesa küçükken iskelede boğulma tehlikesi atlattığı ânı hatırlar. Aradan yıllar geçmiş ve bu kez çok daha fazla ölüme yakındır. Kendi kendine "Allahım diri diri ölmek de varmış" der. Bir ara "İşkence çekmek, ya da sakat kalmaktansa ölmek daha iyidir" düşüncesi sarar ve intihar etmek ister. Bu yüzden onu kurtarmaya çalışan akrabalarına "Beni bırakıp gidin, hiç değilse siz kurtulun" demeye başlar. Bulduğu bir cam parçasını tam boğazına geçirecekken, yukarıdan biri o na "Beni tanıdın mı?" diye seslenir. Bu ses can dostu, arkadaşı Rıdvan'a aittir. İşte o anda boğaza doğru giden cam parçası yere düşer. Artık hayata dönmek için çaba harcar Elyesa. Sıkıştığı yerden Allah'a dua etmeye ve onu kurtarması için yakarmaya başlar. Bundan sonra kendisini kurtarmaya çalışanların tüm direktiflerini yerine getirir. Hatta dışarı daha kolay çıkabilmek için bacağına saplanan demirleri dahi kendisi göçük altındayken çıkartır.

Nihayet saatler süren zorlu kurtarma çalışmasının sonunda Elyesa göçükten çıkarılır. Yeryüzüne çıkınca yıllarca kaldığı mahallesi depremle o kadar değişmiştir ki tanımakta güçlük çeker ve etrafındakilere "Neredeyim?" diye sorar. Ve göçükten çıkan herkes gibi o da şükreder. Elyesa şimdi Haydarpaşa Numune Hastanesi'nde tedavi görüyor. Sırtından ve bacağından ağır yaralı. Olayın şoku hâlâ üzerinde. Kardeşi Semih'i kurtaramadığı için kendini suçluyor. Bu yüzden "Annemle babamın yüzüne bakamıyorum" diyor. Ama herşeye rağmen çok uzaklara belirsiz yerlere baksa da gözlerinde yeni bir hayata başlama isteği okunuyor. Üstelik "Yine Gölcük'e taşınacağız. Çünkü bizim herşeyimiz orada" diyor.