Osmanlı"yı sulandırırsan, Bosna da bataklık olur, Suriye de

Türkiye, Osmanlı"nın karikatürüdür. Bu yüzden halimiz çok trajikomiktir. Türkiye Cumhuriyeti"nin sınırları, Osmanlı Devleti"nin karikatür olarak çizilmiş halidir. Gerçeklerle, yani kendi gerçekleriyle alakası yok denecek azdır.

Bu karikatürü "robot resim" zannedenlere bu ülkede aydın diyoruz. "Osmanlı karikatürü"nü robot resim zannederek, her yerde, bu halde olmamıza neden olan suçluyu arıyorlar. Yorulmaya gerek yok, suçlu Osmanlıdır. Hem de yirmi birinci yüzyılda, hala Osmanlı"nın lehinde cümleler kuranlar da bu suçun iştirakçisidirler. Bu kadar basit.

Haklarını teslim edelim: Robot resim zannettikleri karikatüre bakarak, kendi elleriyle koymuş gibi, hemencecik buluyorlar suçluyu. Televizyon tartışmalarında. Gazete köşelerinde.

Her sakallıyı suçlu olarak görme "eğilim"leri, Nuri Pakdil"in deyişiyle, "sürekli batıya bakmaktan boyunları tutuldu"ğu içindir. Sakalına, göbeğine baktığın insanların bir kere de gözlerine bak ve gözlerindeki acıyı gör.

"Sakalı göbeğinde" olmaları, Suriyeli muhaliflerin terörist olduklarını ispat etmeye yetmez mi? Yetmezse, "youtube" videolarını kullanırız.

Akıllı cep telefonları ve "youtube" Fransız İhtilali"nde, Küba Devrimi"nde, Vietnam Savaşı"nda ve İran Devrimi zamanında da olsaydı, acaba nelere şahit olurduk? Sömürüye karşı olanları tanımakta, ayırt etmekte zorlanmaz mıydık? Devrimci olduğu için sürekli aklananların, devrimci diye yere göğe sığdırılamayanların da, savaşta kendilerini nasıl kaybettiklerini görürdük. Zaman zaman veya çoğu zaman, düşmanlarına nasıl benzediklerine şahit olurduk. Devrim edebiyatının, resmi ideolojinin rakibi olduğunu anlardık. İki tarafın da işine gelen gerçeklerden bir gerçeklik inşa ettiğini...

Eğriye eğri, doğruya doğru diyelim: Özeleştiri yapan bir "Osmanlıcı" göremedik. Fakat bugüne kadar özeleştiri yapan bir Kemalist gördük mü? Akademisyenlerimiz bile vaiz. Ezberci eğitime karşıdırlar, ama nedense ezberleri hiç değişmez: Bir olayı iyi anlamak için "o günkü şartları" bilmek gerekirmiş. Doğru, ama eksik. Bir olayı değerlendirmek için, "o günkü şartları" bilmek yetmez, "her gün geçerli olan şartları" da bilmek gerekir: Evrensel ilkeleri. "İnsanlığa karşı işlenen suçlar" kavramı gibi.

Dost acı söyler misali, dost olmanın şartını, acı söylemek zanneden ve hep acı gerçeklerden bahseden ahmak dostlarımızın (!) varlığından haberdar olmayan yoktur. Hakaret maksadı gütmeden, daha net nasıl söylenir, bulamadım. Muhalif dostlarımız (!) da ahmak. İktidarı eleştirince muhalif, köylülüğü eleştirince entelektüel olduğunu zannediyorlar. Onlar gibi düşünmeyen herkes ihaleci. Amerika"yı eleştirmek bizi anti-kapitalist yapmaya yetseydi; her dört duvarın içinde bu kadar sömürüyü kim yapıyor? Amerika mı? %70"e varamayan indirimler de onların tuzağı mı, trafikte araya kaynak yapanlar da CIA ajanı mı?

O çok sevdikleri "acı gerçekler"den bahsedelim. Düne kadar devrim ve gerilla güzellemeleri yaparken, bugün Suriye"deki gerillaları taşeronlukla itham ederek çirkinleme yapanları, o çok sevdikleri yüzleşmeye çağırmanın zamanı gelmedi mi: Siz devrimi ne sanıyordunuz? Duvarınızdaki poster, ezbere bildiğiniz şiir, kitaplığınızdaki roman veya bilgisayarınızdaki belgesel mi? Buyurun, Suriye vesilesiyle, hakkında hep konuştuğunuz devrimle ve iktidarla tanışın.

İşgallere fetih denmesine itiraz eden entelektüellerin, isyanlara devrim demesi, büyük çelişki değil mi? Devrim kavramı da fetih kavramı gibi ideolojiktir. Fetih kavramına itiraz edenler, ilginçtir ki devrim sloganları atarken kendilerini kaybediyorlar. Daha devrimler hakkında konuşurken kendini kaybedenlerin, devrim yaparken kendini kaybedenleri eleştirmesi, en kibar ifadesiyle büyük aymazlıktır. Ayıptır. Kaybımız büyüktür. Youtube›dan deliller göstererek Suriye›de muhaliflerin yaptığının devrim olmadığını iddia edenler, o halde hayranı oldukları kanlı isyanların da devrim olmadığını ne zaman itiraf edecekler. O zamanlar «youtube" yoktu diye, devrim yaptığını söyleyenlerin yazdığı devrim edebiyatına mı inanacağız? Dürüst olacaksak: Ya hepsini reddedeceğiz, ya da "devrim budur, böyledir ne yazık ki" diyeceğiz.

Adına ister isyan, ister devrim deyin, sonuç değişmez: "Doğası gereği" düzenli, planlı, kontrollü değildir. Suiistimale, manipülasyona, kontrolden çıkmaya, kullanılmaya çok meyillidir. Devrim, açık bir yaradır. Bu yüzden içinde çok mikrop barındırır. Bu özellik, bütün devrimlerin özelliği. Sadece Suriye"deki "yaralı" isyancılara mahsus değil.

Son Peygamber"den bugüne kadar, muharebelere "küçük savaş", insanın kendi nefsine teslim olmamasına ise "büyük savaş" denmiştir. Bosna savaşında da kendini kaybeden ve masum insanları zarar veren mücahidler vardı. Rahmetli Aliya İzzetbegoviç, her müslüman gibi iki cephede savaşıyordu. Sırplarla "küçük savaş"ını verirken, kendi askerleriyle de "büyük savaş"ını veriyordu. Rahmetli Aliya, kendi hatıratında tek tek anlatıyor bunları. Devrimci hamasetle örtmüyor insanlığın sorunlarını.

"Türkiyeli" entelektüeller, bütün bunlardan çok uzaktalar. Çünkü haritaya uzaklar. Türkiye, küçük bir parçası Avrupa"da olan bir Orta Doğu ülkesidir. Bir gözü ve bir haritası olan görebilir bunu. Utanmadan, "Ortadoğu"ya hoşgeldiniz" diye başlıklar atıyorlar. "Ortadoğu"ya lider olmak istediğimiz için ateş bize sıçramış" diyorlar. "Yolumun üstündeki yaralıya yardım edersem, başım belaya girebilir" diye düşünmekten ne farkı var bunun?

Türkiye sadece ekonomisiyle değil, her şeyiyle —istese de istemese de— zaten bölgenin lideridir. Bu kadar korkmayın, İslam"ın veya Osmanlı"nın lehinde bir cümle kurarsanız, objektifliğinize gölge düşmez, sadece mahallenizin baskısına maruz kalırsınız.

Saçınız sakalınız ağardı, profesör bile oldunuz, ama hala "İslam başka İslamcı başka" başlıklı ilkokul kompozisyonları yazmaya doymadınız. O zaman sormak zorundayız: Sol ve solcu da başka mıdır? Solu satanlara mı solcu deniliyor? Yoksa solun güzel sloganlarıyla, televizyonlarda kendini pazarlayanlara mı?