Kendiyle yüzleşememek ya da devrimcilik/tutuculuk dolambacı

Her ne zaman kurulu düzenin ayaklarının altından kaydığını görseler, kendilerine devrimci adını vermiş olsalar da gerçekte tutuculuğun şahikasını oynayan statükocular ile kendini sosyalist sanan tutucular aynı zeminde buluşmaktan geri durmuyor.

Bu dikkate değer durumun temelde belli bir nedeni var: bu ülkede siyasaya, toplumsal yaşama, felsefeye, düşünsel alana ilişkin bütün temel kavramlar dışardan ithal edildiği için gerçeklik düzleminde bir yer işgal etmezler. Bu nedenle de bunların tümü ideolojik sferde bir yer tutar.

Batı dünyasında sosyalist görüşte olanların faşistlerle işbirliği halinde bulunması hem gülünecek, hem kınanacak bir durum olarak kabul edilir. Böylesi bir işbirliğini kimse içine sindiremez. Eğer gerçekten böyle bir işbirliği durumu gözlenirse, bu durum ancak komedi zemininde açıklanmaya çalışılır. Oysa aynı durum bu topraklarda yaşayan görüş sahipleri arasında vaki olduğunda, bu hal, pekâlâ kabul edilebilir sayılır. Çünkü bir ilkeden değil, fakat "dün dündür, bugün bugündür" biçiminde dile getirilen oportünizmden hareket edilmektedir.

Belki akla gelebilir ve denebilir ki, karşıda her ikisinin de hasmı sayılan bir başka güce ortaklaşa karşı çıkma durumu varsa burada işbirliği durumu mazur görülmeli değil midir? Durum gerçekten böyle olsaydı, buna eyvallah derdik. Ancak gerçeklik hiç de böyle görünmüyor. Şöyle ki:

Batı dünyasında siyasal partiler sınıflı toplamların bir gerçekliği olarak ortaya çıkmıştır. Her sınıf (aristokratlar, burjuvalar, proleterler, din adamları) kendi sınıfının çıkarını koruma ve millet meclisinde temsil edilmek üzere örgütlenmiştir. Tabanları farklıdır. Bu itibarla da bir siyasal partiye mensup olan birinin başka bir partiye üye olması asla düşünülemez. Oysa bizim ülkemizde bu durum vakayı adiyeden sayılır. Çünkü bu toplum sınıf esası üzerine bina edilmiş olmadığından, bütün siyasal partiler aynı tabana seslenirler ve aynı tabandan oy alırlar. Peki, aralarındaki fark nedir? Sadece dünya görüşü farkı... Dünya görüşündeki farklılık da çoğunca belirleyici olmuyor.

Eğer CHP kendine ilke olarak belirlediği devrimcilik dayanağını asli gerçekliği ile kabul etmiş olsaydı, hâlihazırda, bir bakıma kurulu düzenin sorgulanması bağlamında bir anlam taşıyan Ergenekon duruşmasına sahip çıkardı. Oysa CHP, bu durumu kavramaktan uzak görünüyor. O, devrimciliği 1920"lerin, 30"ların şartlarına bağlı kalmak diye algılıyor. Böylece, söz konusu dava neticesinde vesayet düzeninin sarsılacağından kaygılanıyor. Aynı bağlamda İP (İşçi Partisi) gerçekten adının çağrıştırdığı anlama sahip çıkma basiretini gösterebilseydi Ergenekon davasına sahip çıkardı. Oysa o da adının çağrıştırdığı ilke yönünde değil, fakat kişisel temelde olaya bakıyor ve öyle hareket ediyor. Böylece CHP de, İP de devrimci istikamette değil, fakat tutuculuk temelinde kendi yerlerini belirlemiş oluyor. Bazı mensuplarının veya liderlerinin adı geçen davada sanık durumunda bulunması onları böyle hareket etmeye mecbur bırakıyor denirse, biz de deriz ki, CHP nezdinde milletvekili olan zevatı CHP bu sonucu görerek bilerek seçti. Dolayısıyla onun sonuçlarına katlanmak da ona düşer...

Hep söylüyorum, Sovyetler Birliği"nde sosyalizmin çöküşü özeleştiri yapamamasından kaynaklanmıştır. Bu durum, her türlü kurum ve kuruluş için de geçerlidir...