BÇG belgeleri ve Demirel..

"Hürriyet"in Ankara temsilcisi Sedat Ergin Ağustos 1997''de bir "28 Şubat" öyküsü yayımlamıştı.

"Emniyet İstihbaratı"nın orduya "casus" soktuğu bir dehşet öyküsü biçiminde anlatılıyordu.

Ergin''e göre polis istihbaratı asli görevinin dışına çıkmıştı..

O casus, Onbaşı Kadir Sarmusak idi.

Bülent Orakoğlu''nun başında bulunduğu Emniyet İstihbaratı askeri bir darbeyi önceden haber alabilmek için böyle bir örgütlenmeye gitmişti.

Sarmusak, Deniz Kuvvetleri İstihbarat Başkanlığı''ndan bazı belgeler çıkarmıştı dışarıya.

Sedat Ergin şöyle devam ediyordu yazısına:

"Onbaşı Sarmusak, Deniz Kuvvetleri İstihbarat Başkanlığından dışarı çıkardığı belgeleri Orakoğlu''na iletmiş, bu belgeler Akşener ve ardından Çiller üzerinden Başbakan Necmettin Erbakan''a ulaşmış, Erbakan belgeleri Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel''e götürerek şikayet etmiş, Demirel belgeleri Genelkurmay Başkanı Karadayı''ya vermiş; belgeler son aşamada çıkış yeri olan Deniz Kuvvetleri Komutanlığı karargahına geri dönmüştü. ''Sarmusak skandalı'' patlak verdiğinde, askerler açısından hiç de şaşırtıcı olmamıştı."

Niye şaşırtıcı olsun ki, Cumhurbaşkanı Demirel, Hükümetin BÇG''den haberdar olduğunu Karadayı''ya iletmişti.

Hükümeti değiştirmeyi amaçlayan illegal faaliyetleri içeren bu belgeleri Cumhurbaşkanı Demirel hangi gerekçelerle Genelkurmay Başkanı Org. İsmail Hakkı Karadayı''ya vermişti?

Genelkurmay Başkanı''ndan bu belgeleri düzenleyenler hakkında yasal işlem başlatmasını mı istemişti?

Oysa olan şuydu..

Deniz Kuvvetleri Savcılığı, illegal faaliyetleri gerçekleştirenler yerine Bülent Orakoğlu ve Kadir Sarmusak''ı tutukladı.

BÇG''nin illegal faaliyetleri konusunda Cumhurbaşkanı Demirel''in izlediği tutum bugün bile bir sır.

Kimbilir, "BÇG Soruşturması"yla merak ettiğimiz bu sır perdesi de aralanır.

Böylece 28 Şubat sürecinde Demirel''in oynadığı tarihsel rolün ne olduğunu öğrenme imkanına kavuşuruz.

"28 Şubat"ı anlamak için iç ve dış dinamikleri birlikte düşünmek gerekiyor.

Bu postmodern darbe bir "konsorsiyum" tarafından gerçekleştirildi.

Cengiz Çandar, İsrail ve Amerika''nın "28 Şubat"taki rolünü anlatmıştı.

Bu çok ortaklı girişime içerden katılanlar arasında askerler, yargı mensupları, medya ve işadamları yer alıyorlar.

Hepsi de değişik sebeplerle "Refah-Yol Hükümeti"nin gitmesi noktasında anlaşmış görünüyorlar.

Kiminin sebebi "ekonomik", kiminin "Türkiye-İsrail anlaşması", kiminin ki ise "D-8", vs.

Bir takım sivil kuruluşlar ve meslek kuruluşları ise "konsorsiyumun silahsız kuvvetleri" olarak işlev gördüler.

Bir "irtica" kampanyası pompalanarak ''endişeli laikler'' harekete geçirildiler.

"28 Şubat"ı daha ileri noktalara taşıyarak "9 Mart 1971"deki yenilginin rövanşını almak isteyenler de oldu.

Darbe içinde darbe yapmak istiyorlardı ama başarılı olamadılar.

BBP Lideri merhum Muhsin Yazıcıoğlu''nun "Türkiye İran olmaz, ama Türkiye Suriye de olmayacak, buna izin vermeyiz" şeklinde konuşması "Baas tipi rejim" kurmak isteyen darbe heveslilerine bir mesajdı.

Bu yüzden 28 Şubat "postmodern" bir darbe olarak kaldı.

İşin sonunda konsorsiyuma katılan ortaklar ödüllerini almışlardı.

Ülkemiz bu süreçte milyarlarca dolar kayba uğratıldı.

Unutalım gitsin mi?

Klasik müzikçi olarak Fazıl Say yüzde 1''e hitap ettiğini belirterek bakın ne demiş:

"Türkiye''de istediğim gibi düşünmek, yaşamak mümkün olmamaya başladı. Zaten müziğinle, düşüncenle, inancınla tamamen yabancı hissediyorsan, dışlanıyorsan, orada bir işin yoktur diye düşünüyorum. Türkiye''de yüzde 100 dışlandığımı düşünüyorum."

Hiç kimse icra ettiği müzikten yahut düşüncelerinden ötürü Fazıl Say''ı dışlamıyor..

Ama kimse de bu müziği ve bu düşünceleri benimsemek zorunda değil.

"Halkla aynı dili konuşuyoruz fakat anlamıyoruz birbirimizi. Eğitim sistemimizde beni anlayabilecekleri köprüler yok" demiş..

Yani, halkın yüzde 99''unun Fazıl Say''ı anlaması için eğitim şart, peki Fazıl beyin halkı anlaması için ne gerekiyor?

Her müzik türünün olduğu gibi Fazıl Say''ın icra ettiği müzik türünün de bir kitlesi var.

Bu bir tercih ve zevk meselesi herşeyden önce.

Öyle anlaşılıyor ki gayet doğal karşılanması gereken bu olgunun Fazıl Say tarafından hazmedilmesi çok zor.

Ne yapalım şimdi, halka zorla beğendirelim mi?

Fazıl Say kendini dünyanın merkezine koyuyor, istiyor ki hep ilgi odağı olsun.

Son derece bencilce bir duygunun anaforuna kapılıyor.

Üstelik "Ateist" olduğu için kendisini yargılanmak istediklerini iddia ederek bir çarpıtmaya da başvuruyor.

Oysa ilmihal düzeyinde bile ateizmi savunan kitaplar yayımlanıyor ülkemizde.

Fazıl Say, zannediyor ki koskocaman ülkede bir tek kendisi ateist.

Pek çok entelektüelimiz mütedeyyin çevrelerin düzenlediği toplantılarda bile açıkça ateist olduklarını vurguluyorlar.

Ateist olmak bir suç konusu olsaydı, Fazıl Say''a sıra gelmesi için uzun yıllar beklemesi gerekir.

Fazıl Say''ın bir kere olsun aynaya bakıp, "hep ben mi haklıyım" diye düşünmesi gerekmiyor mu?

Böylece, hiç niyetlenmediği anlaşma dilini kendi aynasına bakarak bulabilir.

Zira aynı alfabeyi kullanmak aynı dili konuşmak anlamına gelmiyor.