"Başbakan"ın bölünmesi"ne karşı çıkmalı

Başbakan, böldüğü için değil, birleştirmediği için eleştirilebilir. Kelime oyunu değil bu, memleket bölündüğünde başbakanın babası bile hayatta değildi.

Türkiye"yi başbakan bölmedi, ama ondan başka birleştirebilecek kimse de yok görünüyor. Bugüne kadar, ondan daha kibar, daha anlayışlı siyasetçilerin başaramadığını başardı, birleştirebildiğini, her seçimde ispat etti. Bu kadarıyla yetinmek muhafazakarlık, geriye gitmek olacaktır. Böldüğü iddiasıyla değil, birleştirmesi gerektiği ikazıyla eleştirelim.

Merak etmeyin, bu girizgahın çok yan-lı ve yan-daş göründüğünün de farkındayım. Yan-daş ile arka-daş arasındaki farkı açıklarsak, mesele daha iyi anlaşılabilir. Günde beş kez hatırlatılsa da yetmiyor: Taraf olmak, dürüst olmaya mani değildir.

Bana sorarsanız, insanları yan-daş diye aşağılamadan önce, duvarlarınıza bakın ve cevherinizi keşfedin. Ünlülerin yan-ında durarak çektirdiğiniz fotoğraflara... Dünya görüşleri çok farklı olan, büyük "yan-daşoğulları sülalesi"nin fertlerini, her fırsatta güçlü kişilerin yanında fotoğraf çektirirken kendilerini kaybetmelerinden, bu fotoğraflarla süsledikleri duvarlarından ve zor zamanlarda yan çizmelerinden tanırız.

Arka-daş ise, adı üstünde, arka-nızdan konuşmayan, doğru bildiklerini samimiyetle yüzünüze söyleyen, kaç yıllık arkadaş olmanıza rağmen neredeyse hiç fotoğrafınızın olmadığı, daha çok zor zamanlarda ortaya çıkan, iyi günlerinizde arka kapıyı, zor günlerinizde ön kapıyı kullanan, arka-nızı dayayabileceğiniz kişidir.

İncinmiş insanları incitmekten korkarım... Yaşadıklarınızı, gördüklerinizi, hislerinizi hafife alıyor değilim, ama Türkiye"nin tarihinin sizi doğrulamadığını arkadaşça söylememe müsaade edin ve yazının sonuna kadar sabredin. Arkadaşlığımızdan kuşkusu olanlar, beş dakikalarını ayırıp bir önceki yazımıza da bakabilirler.

Son günlerde sinirleri bozulanlar, bu hasar yüzünden birçok şeyi eksik algılıyorlar, kendileri gibi hissedenlerin ve düşünenlerin çokluğuna güvenerek, iddialarının sağlamasını yapma ihtiyacını pek hissetmiyorlar.

Türkiye"yi başbakanın böldüğünü iddia edenler, ondan önce Türkiye"nin neredeyse bölünmemiş, "bu kadar bölünmemiş", yekpare, huzurlu bir memleket olduğunu ima ediyorlar, ama bunu ispat edebiliyorlar mı?

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde, üçüncü kez bir başbakan, vatandaşın "ayna ayna güzel ayna, söyle bana en güzel kim" sorularına, hep duymaya alıştığımız, o güzel cevapları vermedi ve aslında ne kadar bölünmüş olduğumuz saklanamaz hale geldi. Bundan haberdar olmayanlar ise daha yeni bu durumdan haberdar oldu.

Kuşkusuz, bu ayna tutma işi daha sakin, daha kibar yapılabilirdi, yapılmalıydı. Usta savaşçı, bir "sniper" gibi nokta atışı yapmalı, kalabalıkları taramamalıydı. Tatlı dille, merhametle ve özürle, bu uluslararası savaşın ortasında kalmış insanlar, "önce kadınlar ve çocuklar" alandan hızla tahliye edilebilirdi. İki cümleyle geçiştirildiği için çatışmalar iki günde bitmedi.

Ülkenin kuruluşundan bugüne kadar dini sembollere takılıp kalındığı için görülemeyen sınıfsal bölünmeyi, o büyük uçurumu, adına başbakan dediğimiz büyük aynada gördük ve çok korktuk. Uzun yıllardır bölünmüş ülkemizde, sınıflar arasında büyük uçurum olduğu için, karşı tarafa bir şeyler söylerken, insanların birbirlerine bağırarak seslerini duyurmaları normal hale gelmişti aslında. Başbakan da bağırmayı normal hale getirmeye başlayınca, bu anormal durum saklanamaz hale geldi.

İster su sıkan olun, ister ıslanan, lütfen meseleyi daha fazla sulandırmayın: Bu bizim trajedimiz... Trajedinin az bilinen anlamı, "iki tarafın da haklı olması"dır. Böyle zamanlarda, arada kalırsınız.

Bir tarafta biber gazı, diğer tarafta taş atanlar...

Bir tarafta, "Türkiye"nin büyümesini istemeyen hain, uluslararası komployu görmeyen kör, üç ağaca takılıp ormanı göremeyen naif" yaftalamaları...

Diğer tarafta, "vicdansız, faşist, yandaş" etiketleri...

Bir yanda çok rasyonel konuşup sadece ekonomiden ve siyasetten bahsedenler...

Diğer yanda çok duygusal konuşup sadece insanların orada neler çektiklerini gözü yaşlı anlatanlar...

İki taraf da sözünün tesir etmediğinden şikayetçi (ise), konuşlandıkları uçları terk ederek, akıl ve kalbin ortasından konuşsunlar. O zaman tesiri olur, ikna eder.

İdeoloji maskesi altında saklanan gizli kapitalistler gibi, acıları yarıştırmaya, acılardan maddi-manevi rant, itibar elde etmeye ve en büyük sektör olan acı piyasasında rekabete gerek yok. Damdan düşenin halinden damdan düşenler anlar: Aramıza hoş geldiniz. Zannettiğiniz ve korktuğunuz gibi yalnız değilsiniz.

Maskeli balo bu ve bir arkadaşı bakıp çıkamazsınız, kurtulamazsınız. Bu partide, gazetecilik bir maske olduğu gibi, belediye başkanlığı da bir maske.

Osmanlılar, bugün belediye başkanı dediğimiz kişilere "şehremini" derlerdi. Verdikleri isim, verdikleri görevi çok net açıklıyordu: Şehirde, hemşehrilerinizin emin olduğu kişi olun ki insanlar kendilerini emniyette hissetsin, adına şehir dediğimiz emanet korunmuş olsun.

Uluslararası savaşı gördük, ama şehreminileri göremedik. Saflığımı mazur görün. Nasıl şehremini olunur gibi bir derdi olan birileri vardır belki. Osmanlı ordusunun genelkurmay başkanıyla bile çözemediği sorunları, Ahmet Cevdet Paşa"nın şarkıları, renkleri ve genç aşıkları "kullanarak" nasıl çözdüğünü araştırabilirler...

"Bir Türk dünyaya bedeldir" sözünden sonra, faşizme karşı savaşan göstericilerin (zeka ve hicivlerinin) de "dünyaya bedel" olduğunu gördük. Göstericiler gösterdi ki, biz ne yaparsak "dünyaya bedel" yaparız. Aslında "dünyaya bedel" kibrimizin ölmediğini, bağışıklık kazandığını, evrim geçirdiğini gördük...

O ki "spontan" gelişen bir zekanın eseriydi bunlar, neden Taksim meydanı bunlardan nasibini almadı, her yer tarihi eser sayılabilecek ilkel/antik sloganların ve afişlerin işgali altındaydı?

Başlığı açıklayarak, huzurlarınızdan çekiliyorum, parktan değil.

Bir ülkenin başbakanı, altında çalışan bürokratların işini yapacak kadar çok işe bölünürse, belediye başkanlığı yapmaya kalkarsa, asıl yapması gereken işlere yoğunlaşamaz. Kaybeden memleket olur...

"Ya hakkı söyle ya sus" mezhebinden isek, inancımızın gereğini yapalım: Başbakan"ın bölünmesi"ne karşı çıkalım. Ülke zaten bölünmüş... Memleket doğudan batıya, kuzeyden güneye kazansın diye.