Yaktın beni Ertuğrul

Yeni Şafak Gazetesi Yazarı Salih Tuna bugünkü köşesinde "Yaktın beni Ertuğrul" başlıklı bir yazı kaleme aldı.

Yaktın beni Ertuğrul

Annemin dilinden düşürmediği dualardandı: "Yarabbi!" derdi, "Eyvah diyenlerden eyleme bizi!.."

Nefs-i emmarenin iğvasına kanarak ebedi âlemi kaybetmenin ne kadar korkunç bir felaket olduğunu bu sözden daha yakıcı şekilde anlatan başka bir söz bilmiyorum.

Öyle ilelebet bir felaket ki bu, asla ve kat'a telafisi yok: Eyvah ki ne eyvah!

Çünkü...

Geri döneyim; hayırlı ameller işleyeyim; karıncayı incitmeyeyim, yetimi iteklemeyeyim; kul hakkına zerre miskali tenezzül etmeyeyim, velhasıl, işlediğim bütün günahlara tevbe edeyim demenin artık fayda etmeyeceği o an gelip çatmıştır...

"Onlar cehennemde, 'Ey Rabbimiz! Bizi buradan çıkar ki dünyada iken işlemekte olduğumuzdan başka ameller, salih ameller işleyelim' diye bağrışırlar. (Onlara şöyle denir) Sizi düşünüp öğüt alacak kimsenin düşünüp öğüt alabileceği kadar yaşatmadık mı? Size uyarıcı da gelmişti. Öyleyse tadın azabı. Çünkü zalimler için hiçbir yardımcı yoktur." (Fâtır Süresi, 37'inci ayet.)

Kuşkusuz "zalimler" korkutuluyor bu ayetle.

Fakat...

"Zalim"i de sadece yekdiğerine zulmeden, "haddi tecavüz" eden manasında almamak gerek.

İnsanın kendi nefsine zulmetmesiyle başlar zülüm. Yani, hakkı işittik ve iman ettik dememesiyle.

Gelgelelim...

İnsan başkasına da zulmetse nihayetinde kendisine zulmetmiş demektir.

Yaptığı zulmün karşılığını da görecektir elbette. "Allah onlara zulmetmedi, onlar kendi nefslerine zulmettiler..." (Âl-i İmrân Sûresi,117'nci ayet.)

Budur.

İnsan kendi nefisine zulmederek yaratılış halindeki doğallığını da bozar.

Zira...

"Biz (insanın nefsini) en güzele (ahsen) ulaşabilecek bir takvim (suret) içinde yarattık..." buyrulmuştur. (Tîn Süresi, 4'üncü ayet.)

Elbette söz konusu ettiğimiz "eyvah" hali ancak ve ancak zalimler içindir. "Allah'ın dostlarına hiçbir korku yoktur. Onlar üzülmeyeceklerdir de." (Yûnus Süresi, 62'nci ayet.)

Üzülmeyecek olanlar kimlerdir peki?

Cevap aynı sûrenin bir sonraki ayetinde: "Onlar iman etmiş ve Allah'a karşı gelmekten sakınmış olanlardır..."(Yûnus Süresi, 63)

Lakin ölçü tek: Korku ile umut arasında olmak!..

Demek ki mutlak ümitsizlik de mutlak umut kadar yanlış.

Sürekli dua etmek gerekli...

"De ki: Duanız olmasa Rabbim size ne diye değer versin?..." (Furkân Sûresi 77'nci ayet.)

O halde dua edelim: Eyvah demenin fayda etmeyeceği o büyük günde "eyvah" diyenlerden eyleme bizi yarabbi!

Diyeceksiniz ki; nerden esti böyle bir yazı?

Dünün medya imparatoru, günümüzün "batık medya patronu" Dinç Bilgin geçenlerde, "Mezar taşımın üstüne 'Eyvah Eyvah' yazılmasını isterim..." deyince, annemin duası aklıma düşüverdi.

Ne ki, iki "eyvah" arasında dağlar kadar fark var!

Birinde, "dünyayla" olmaya "eyvah" çekilirken, diğerinde "dünyalıklardan" olmaya "eyvah" çekilmiş.

Birinde dünya ahretin tarlası, diğerinde sadece yaşamın...

Yaşam?

Ne güzel söylemişti Sartre, Michel Contat'a: "Yaşam istediğim her şeyi verdi bana, ve aynı zamanda, bunun önemli olmadığını da gösterdi..."

Bu kadarı kâfi; muhabbeti daha fazla koyulaştırmayalım. İyisi mi biz dönelim Dinç Bilgin'in "eyvah"ına!

Çünkü bu "eyvah" öteki "eyvah" gibi kaçınılmaz sonu, mukadderatı çağrıştırmıyor nasılsa.

En azından başkasının "eyvah"ı.

Eh yani, Etibank pişmanlığı da bizim değil, Sabah gazetesi hayıflanması da. (Zaten Ata Demirer'in "Eyvah Eyvah" filmine "gönderme" yapmış galiba.)

Her şey bir yana da, acaba diğer medya patronları mezar taşlarına ne yazılmasını isterdi?

Mesela Aydın Doğan, "Yaktın beni Ertuğrul!" mu yazılmasını isterdi?

Ya köşe yazarları?

"Hangi köşe yazarı mezar taşına hangi yazının yazılmasını isterdi?" sorusunun cevabı da yarına kalsın.

Bugün biraz tefekkür edelim yarın bi ufaktan eğleniriz