...

Söz biter bazen… Kelimeler düğüm düğüm dizilir insanın boğazına…

Bağırmak istersin, gücün yetmez, sessizlik gülle gibi dilinin ucuna yapışır.

İçli içli ağlarsın sonra, ellerini dizlerine koyup…

Derin derin dua edersin…

Cahit, Alaeddin, Erdem, Nusret, Hamit ağabeyler ve babam gittiğinde böyle olmuştu…

Mavera''dan gelen bu engin bağlanış, Bahattin Yıldız öncümüzün gidişiyle perçinlendi…

İlkin Hakan Albayrak, Salih Tuna, İbrahim Karagül yazdı…

Ardından binler, onbinler dua için elini kaldırdı.

Gidenlere de kalanlara da dua ve selam niyetine…

Babam gittiğinde dilimden dua niyetine “Sen gittin artık anladım büyüdüğümü” sözü dökülmüştü. Sonra bu gidiş, müthiş bir sarsılmayla hissettirdi kendini. Minicik bir boşluk derin gayyaya dönüştü...

Ötekiler gittiğinde de…

Ama bu gidiş, hiçbirine benzemiyor.

Bu “kalbi sökülmüş çağda”, bizleri hüzün içre bıraktığı ve yeniden Ebu Zerr''i, Ebu Dücane''yi, Karani''yi, rindliği, hatırlattığı için söz bitiyor.

Aslolan şimdi, yeniden hatırlatılanlara sarılmak…

Hakikate sımsıkı…

Savaşan Afganistan, Cihat Günlüğü, Kar Çiçeği, Karda Ayak İzleri, Güllerin Vedası''nı okuyarak…