Sandığımızdan da ciddi sanki

"Bu çocuğa soyadından hareketle ''Ermeni mi'' diyenler var" sorusuna İstanbul Valisi''nin cevabı:

"Hayır, inceledik orada 1000 yıllık bir Türk ailesi. ''Sam esti'' sözcüklerinden bugüne gelmiş."

Cevaba bakın siz... Demek "incelediniz" ve ailenin "1000 yıllık bir Türk ailesi" olduğunu hemen anlayıverdiniz...

"1000 yıllık bir aile seceresi"? Söz konusu aile öyle midir böyle midir bilemem. Benim önerim, başta vali bey olmak üzere, herkesin seceresinin geriye dönük 1000 yılı hakkında ne bilip bilmediğini önce kendisine sormasıdır.

Şurası muhakkak: İstanbul Valisi''nin, yani 15 milyonluk şehrin mülki âmirinin bu derece güçlü bir "hayal âlemi"nde yaşaması, 1071''den öncesine bile ışık tutan bu gayri ciddi açıklamayı yapabilmesi "görev ve liyâkat" dengesi açısından ciddi olarak sorgulanmalıdır.

İdare ciddi bir alan, idarecilik ciddi bir iştir. Karşımızdaki olayın gayri ciddiliğe hiç mi hiç tahammüle yoktur. Herkes sarfettiği sözün ağırlığını tartmak zorundadır.

Sadece mülki amirler değil, herkes...

Bu ülkenin Adalet Bakanlığı koltuğunu uzunca zaman işgal etmiş Şevket Kazan bakın ne diyor:

"Topyekün kınayalım, ama bunu kınayalım derken yayınladığımız gazetelerin manşetlerine, ''Biz Hepimiz Hrant''ız'', ''Biz Hepimiz Ermeniyiz'' diye başlık atmak, bu millete yakışmaz. Biz Mehmetleriz, Hasanlarız, Hüseyinleriz. Biz Hrant değiliz, biz Ermeni değiliz, ama uşaklığın burasına kadar iniliyor."

Aman istemez; kimse senden "Hepimiz Hrant''ız" demeni beklemiyor zaten, eksik olsun...

Bu sorumsuz ve vicdansız lafları eden adama kızmayalım; akıldan ve vicdandan yoksun bir adama yıllarca Adalet Bakanlığı''nı teslim ettiğimiz için toplum olarak önce kendimize kızalım... (Bu arada, aynı zamanda Saadet Partisi Genel Başkan Yardımcısı sıfatını taşıyan bu adamı bir gün daha o görevde tutması ya da kendisine alenen haddini bildirmemesi halinde partinin genel başkanı Recai Kutan hakkında bugüne kadar beslenen bütün olumlu kanaatlerin de tuz-buz olacağını hatırlatmadan geçmeyelim. Bu talebimizin-çağrımızın adresleri arasında partinin genel başkan yardımcılarından Numan Kurtuluş da var. Samimiyet sınavından geçebilmek için iyi bir fırsat bu.)

Uzatmak istemiyorum; cinayetten sonra bırakın ne oldukları bilinmeyen bir takım internet sitelerini, gazetelerde bile öyle fesatçı yorumlar vardı ki, sanki, "Hepimiz Hrant''ız" diyerek yollara düşenleri görerek hiç değilse bundan sonrası için umutlananlara birer cevap olarak kaleme alınmışlardı..

Önemli bir vakıf üniversitesinde "uluslararası ilişkiler" hocasıymış. Bakın neler yazıyor: "Hrant Dink sığ ve basit bir mantıkla ve yeterince bilmediği bir konuda, yani Ermeni soykırımı iddiaları konusunda hiç bir bölümüne katılmadığım görüşler beyan etmekteydi. Normal demokrasilerde bu görüşler ''marjinal'' kabul edilir ve ana basın ve yayın organlarında pek yer bulmaz..."

Hadi diyelim ki bu hocanın kendisi de gazetesi de "marjinal"dir ve ciddiye almaya değmez. Peki ya ülkenin en büyük gazetelerinden birinin "üç Şark dili"ne hakimiyetinin derecesinden dem vurarak millete tarih belletmeye soyunmuş bilmiş yazarı? Hrant''ımızın daha cenazesi kalkmadan "ayakkabıların altındaki delikte inanılmaz tesadüf" aramaya koyulup kirli çıkınından çıkardığı Talat Paşa cinayeti ile okurlarının vicdanını iğfal etmeye çalışan kalem, ona de demeli? Ya o karalamaların olduğu gibi gazetesine taşınmasına göz yuman genel yayın yönetmeni; ona ne demeli?

Aslında bugün söz etmek istediğim son derece endişe verici yorumlar bunlar değil, başkalarıydı. Bu çerçevede size önemli bir yazıdan bazı bölümler ve de yazıyı iktibas eden bir internet sitesine ulaşan "okur yorumları"ndan bazı satırlar aktarmak istiyordum. Peşinen söylemelim ki, "okur yorumları"na göz attıktan sonra söz konusu yazının taşıdığı umutsuzluğa katılmamak mümkün değildi. Tamam, siyasetçi, idareci ve gazeteci takımından bugüne kadar oturdukları postların gerektirdiği akıl, fikir ve vicdanla uyuşmayan ve epeyce zaman açıkça "kötülük" kokan çok söz işitmiştik. Ama ya "okur yorumları", onlar böyle mi olmalıydı? Asıl umut kırıcı ve endişe verici olan bunların varlığıdır. "Kötülüğü" meslek edinmişlerin yazıp çizdiklerini hızla unutabilir ve gözünüzü "halka" çevirip umutlarınızı tazeleyebilirsiniz. Ama ya "halk" da büyük ölçüde yıllardır siyaset, idare, adliye ve medya erbabının ele ele vererek ördüğü kötücül bir ruh halini sahiplenmiş ise, o zaman işin rengi gerçekten çok farklıdır.

Beni son derece şaşırtan, ülkenin geleceği açısından endişelendiren bu "okur yorumları"nı yarınki yazıda gözden geçirelim.