Onca cefa, olmaya vefa; ruha gıda, canlara safa

Bugünkü dilde söylenişi

1. (Ey sevgili!) Bilmiş ol ki eylediğin bir cefa, vefalı davranıp bana ulaştı (veya senin her cefan bana vefa gibi geldi). Yine bilmiş ol ki senin yüzünden çektiğim her üzüntü ruhuma huzur, canıma safalar verir.

2. Gerçi aklımı başımdan alıp (başımı döndürüp) belâ girdabına saldın amma bilmiş ol ki (ben senin eski âşığınım ve) eski dostlar kolay kolay yüz çevirivermezler.

3. Dostum! Sultan sensin ve (bu durumda) her ne işlesen, yanına kalır. Amma bilmiş ol ki cefa etmek şanına yakışmıyor.

4. Zülfün, can ipliğime öyle bir düğüm attı ki bütün müşkilleri (kördüğümleri) çözenler bile, bilmiş ol, onu çözmeye kadir olamadılar.

5. (Ey sevgili!) Tutkunların (şimdi) ayrılık döşeğinde her dem hasta yatıp inlemekteler. Hatta bilmiş ol ki, ölmeye can atıyorlar.

6. Bâkî'nin çektiği dert ve belâların hepsi senindir ve (bu dertleri vermekle gösterdiğin) iltifat, bilmiş ol ki, onu, herkesin imrendiği birisi hâline getirdi.