Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
41

Bildirimler

Uzak, yakında Bir Başkadır

Abdulhamit Güler04:00, 21/11/2026, Cumartesi
Yeni Şafak
Bir Başkadır.

Türkiye’de ekranların gördüğü en müstesna çalışmalardan biri tartışmasız Bir Başkadır… Dizi, ikinci sezonu ile yine gündemde… Sizin için değerlendirdik… 6 yıl öncesine göre Türkiye ne kadar değiştiyse dizi de o kadar değişmiş. İlk sezondaki duygu yok ama ele aldığı yeni dar çerçeve büyük resmi işaret ediyor. Daha önce mesafelerin sorun olmadığını söyleyen dizi artık mesafesizliğin sorun olduğuna dikkat çekiyor…

Sadece dizi tarihimizin değil film üretim arşivimizin de en müstesna örneklerinden biriydi Bir Başkadır. 6 yıl önce ilk sezonu yayınlandığında hepimiz için çok şey ifade etti. Hepimiz derken, bütün toplumsal kesimleri kastediyorum. İlk kez başörtülüler ve dindarlara dair böylesi sahici ve ön yargısız değerlendirme oluşurken, seküler kesim için en sert eleştirilerden biri de ifade edildi. Gerçekten başka bir yapımdı.

Çok az çalışma için “Keşke ben yapsaydım” dedim. Bir Başkadır da onlardan biriydi. Hâlâ öyle tabii. Fekat ikinci sezon ilki kadar heyecan vermedi.

Normalde bir diziyi sinema çerçevesinde değerlendirmeyiz elbette. Ama Bir Başkadır bu bakımdan apayrı yere sahip ve kalburüstü bir işçilik söz konusu. Bugün bakınca o kadar etkili olmasa da ilk izlediğimizde hayranlık uyandırmıştı.

İşçiliğinin dışında konusu ve ele aldığı meseleyi yorumlaması bakımından Bir Başkadır, Türkiye’de kritik bir eşlik sayılabilir. Netflix’te yer almasına rağmen (bu mecrada genellikle böyle şeyler olmaz çünkü) çatışmalı toplumsal meseleleri böylesine sağduyulu işlemiş olması kıymetliydi.

YÖNETMEN, OYUNCU KOLTUĞUNDA

İlk sezon, toplumun farklı kesimleri arasındaki ‘anlaşılmazlık’ işlenirken, yeni sezonda projeksiyon daha dar alana çevrilmiş. Sanki yüklerinden arınmak isterken, ilk sezonda duyguyu oluşturan esas şeylerden uzaklaşılmış. Daha çok kendine dönmüş gibi. Başrolde yönetmen Berkun Oya, komiseri kendisi oynuyor zaten. İlk bölüm açılışında 20 dakika tek mekan ve 2 oyuncu ile konuya giriyor. İlk sezonda Meryem ve Peri üzerine bina edilen hikayenin yan karakterleri o kadar güçlüydü ki her aşamasına saplanıp kaldığımız bir gerçeklik yaşamıştık. Ve bu karakterlerin her biri kendini, bir başkasının üzerinde kurmaya çalıştığı tahakküm ya da ithamlar üzerinden yapıyordu. Tanımlamalar, karşıtlıklar ve ön yargılar üzerinden kurulduğu için izleyicide derin bir çatışma harareti oluşmuştu.

AZ MEKAN AZ KARAKTER AMA SORUN AYNI

İkinci sezonda karakterlerin azalması, mekanların daralması anlatıyı da yeni bir zemine kaydırıyor. Toplumsal kesimlerin çatışması değil, kişisel ve daha dar kesimlerin sancısını izliyoruz. Sağ-sol ya da seküler-dindar karşılaştırması olan ilk sezondan sonra ikinci sezonda sağ ya da dindar çevrelerin kendi içindeki sorunlar işleniyor. Güvenli yer kalmadığını izliyoruz aslında. Zira Meryem’in eşi imamdır ve sosyal medyadaki yayınları sonrasında içeri alınır. Komiser de muhafazakardır. Hatta kızları bu imamı izlemektedir. Meryem’in eşinin içeri düşmesi, yayınlarında ele aldığı bazı siyasi meseleler olabilir. Tam bilmiyoruz. Önemli de değil. Anlamamız gereken, hangi toplumsal kesimden olursak olalım huzurun garantisi yok. Öyle bir zamandayız yani. Dizi bunu söylüyor.

İki sezonun birbirinden farklı olması, aksı kaydırmadan zemini yönlendirmesi, tartışmaları yenilemesi takdir edilecek şeyler. Anlam bakımından bir şeyin eksikliğini hissetmiyoruz. Ancak duygu noktasında aynı şeyi söyleyemiyoruz. Özellikle ilk sezonda Funda Eryiğit ve Fatih Artman’ın oyunculuklarının tadı çok ayrıydı. Öykü Karayel ve Defne Kayalar zaten iki sezonda da çok şeyi sırtlıyor. İkinci sezon Berkun Oya’nın sazı eline alması başka bir tat vermekle beraber tereddüt uyandırıyor.

‘HESAPLI DOĞAL OYUNCULUK’ YAPAYLIĞA VARIYOR

Özellikle oyunculuk noktasında ikinci sezonu özellikle değerlendirmek lazım. İlk sezonda Meryem’i canlandıran Öykü Karayel’in oyunculuğunun sahiciliği takdir toplamıştı haklı olarak. Yeni sezonda Berkun Oya bu oyunculuğa yeni bir ivme kazandırdı. Gerçekçilik adına Öykü Karayel örneğinde olduğu gibi bir tablo ortaya çıktı. Çok duraklı, özgün mimikli, doğal oyun kovalayan bu tarz için iyi işçilik çıkarılmış. Ama başka bir sorun ortaya çıkıyor. Uzayan oyunlar ve diyaloglar, doğal oyunculuk için giyilen elbiseyi açık etmiş. Doğallık adına yapılan her şey yeni bir yapay tablo oluşturmuş.

Bir Zamanlar Anadolu’daki meşhur muhtar sahnesinde Ercan Kesal’ın oyunculuğu bu koyda çok örnek gösterilir. Doğaçlamayı da içinde barındıran bu oyunculuk tarzında rolüne gerçekten bürünmüş olan ya da yaşayabilen oyuncunun yapamayacağı şey olmaz. Nefis şeyler sahnelenebilir. Lakin Bir Başkadır’da Meryem’in dışında ortaya çıkan bu tarz yük haline geliyor.

KEŞKE ÖYLE KALSAYDI

Neticede Bir Başkadır’ın ilk sezonu ile damağımızda bıraktığı tat, kekremsi bir şekilde ikinci sezonda acıya çalıyor. Üstelik tam bir bitiş de söz konusu değil. Evet, netlik peşinde koşmayabiliriz. Ama bu kadar da kapı önünde bırakılmamalıydı gibi. Peri ile Meryem’i karşılıklı ağlatmak da çözüm gibi görünebilir. Esasında bir ayrılamama var. Gidene gitme diyemeyen biri ile gitmek zorundayım diyen kişinin aslında bunu istememesi…

Ekranların tartışmasız en özel yapımlarından olan Bir Başkadır’a daha etkili, sancılı, tartısız, dengesiz bir son yakışabilirdi. Bu kadar ölçülü, matematiksel, denge kovalayınca tam olmuyor. Oysa filmin biçiminde zaten Yeşilçam kodlarını temsil eden zoom ve müzikler ile renkler bu ‘hesapsızlığı’ temsil ediyordu. Keşke öyle kalsaydı…



Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...