Cumanın kazası Fransızlar içindir!

Kış aylarında güneş gözlüklerinin fiyatı yarı yarıya azalır. Neden? Çünkü kimsenin güneş gözlüğüne ihtiyacı olmaz, talep dibe vurur. Gözlükçüler de satış yapabilmek için ucuzluk yaparlar. Aynı şey sahillerdeki otellerin konaklama fiyatlarında da olur. Kış gelince doğal olarak havalar soğur, denize girilemez, sahillere pek gelen giden olmaz. Müşteri pek nadir olduğundan konaklama için kimse deniz sezonu fiyatlarıyla ödeme yapmaz. Bunlar mantıklı herkesin bildiği şeylerdir. Bilmeyenlerin ya mantığında bir sorun vardır ya da olaya fena halde Fransızdırlar.

Ortaya çıkıp herkesin duymasını istediğiniz bir şey söyleyecekseniz, bunu herkesin orada olup duyabileceği bir zamanda yaparsınız. Mesela ada vapurunda tarak seti satacaksanız, bunu insanlar vapura binmek üzere iskelede beklerken ya da vapur adaya varıp herkes indikten sonra yapmazsınız. Yaparsanız hiç satış olmaz, tarak setleriniz elinizde kalır. Saçlarınız aşırı gür olsa bile bir tarak seti neyinize yetmez oysa… Hele bir de saçınız gür değilse, elinizde kalmış bunca tarak setinin savunmasız kalmış psikolojinize neler yapacağını bir düşünün!

Eğer önü alınamaz bir Fransızlık durumu varsa; bir işi fiiliyata dökmeden önce insanın azıcık dersine çalışması şarttır. Mesela tarlanızda domates yetiştiriyorsunuz diyelim. Kasabınızın pazarı da mesela Salı günü kuruluyor olsun. Salıyı kaçırıp domatesleri Çarşamba günü toplarsanız eşeğinize çok kilometreler yaptırıp başka bir yerin pazarına gitmek zorunda kalırsınız ki; bu durumda sadece domatesleriniz değil, eşeğiniz de telef olur. Bor ile Niğde arasında bu tecrübeyi edinmiş olanlar beni doğrulayacaktır.

“Fukaranın düşkünü, beyaz giyer kış günü” demiş eskiler. Barış Manço bunu “Zürafanın düşkünü” olarak değiştirip şarkı yapmıştı. Hiç fark etmez, her iki versiyon da alakasızlığa çay demleme abesliğini gayet iyi ifade ediyor. Yukarıda verdiğim örneklerle birlikte düşünürseniz bunu rahatlıkla görebilirsiniz. Başka örnekler de sıralayabilirim ama yerim dar… Bu memlekette abesle iştigale örnek bulmak hiç zor değildir. Hatta sadece abesle iştigale örnekler üretmek üzere yaşayan insanlarımız da vardır.

Diyeceğim o ki böyle şeyler olur. Olduğunu kabul ettiğiniz sürece de meseleyi büyütmek icap etmez. Ama “Ya yedik bir nane işte!” deyip mahcubane abesle iştigalinizi üstlenmek yerine abesle iştigalinize mantık uydurmaya çalışırsanız orada şenlik başlar. Simitçi de olsanız, profesör de olsanız, rezil olmadan meseleyi atlatamazsınız. Çünkü ülke Fransa değilse ya da siz o ülkede Fransızca öğreten bir profesör değilseniz düştüğünüz bu sosyo-kültürel ofsayt durumunu Fransızca konuşarak ört bas etme imkânınız yoktur. Malûm, ofsayt dünyanın her yerinde on kusurlu hareketten biridir.

Bilenlere sorsanız böyle olmazdı. Sadece Çarşamba ve Perşembe''nin kazası olabileceğini rahatlıkla öğrenirdiniz, o da mevcut durumda değil, bir gün eğer vilayet olurlarsa… Kitaplarda ne Cuma''nın, ne Cumartesi''nin, ne Pazar''ın, ne diğerlerinin kazası olabileceğine dair bir kayıt ben bulamadım. Ben bulamadımsa siz hiç bulamazsınız!

Şimdi sizden “Biz Robinson''un arkadaşı olan Cuma''yı kastetmiştik, sahilde koşarken düşüp burnunu kırmış. Cuma''nın kazası dediğimiz odur!” şeklinde yeni bir açıklama bekliyorum.

Bir de ilahiyat camiasından bir beklentim var: Fransızlar için ne zaman bir ilmihal çıkaracaksınız kardeşim!