Özgüvensiz İmam-Hatipliler!

Eyüp Anadolu İmam Hatip Lisesi Müdürü Mehmet Erdem Akaydın Bey arayarak bir programa davet etti. Okulun mezunları arasından meslek hayatında başarılı olmuş isimleri çağırarak ''Eyüp İmam Hatip Lisesinin Enleri'' başlıklı program vasıtasıyla öğrencilerle buluşturmak istediklerini söyledi.

Sağolsun, davete icabet edip gittik. Güzel bir program hazırlamışlardı. Listede bürokrasiden, iş, sanat ve siyaset dünyasından simalar vardı. Program esnasında epeydir unuttuğum imam hatiplilik üzerine kafa yorma fırsatı buldum.

Bu memlekette imam hatip lisesi mezunu olarak, imamlık mesleğinin dışında bir meslek seçmek ve orada başarılı olmak hakikaten takdire şayan bir durum.

28 Şubat''tan kılpayı yırtmış ve hayalindeki mesleği yapabilmiş şanslı bir imam hatipli olarak bunu çok daha yakından biliyorum. Engellere takılan arkadaşlar, işin ne kadar mazlum tarafında olmuşlarsa, 28 Şubat''a kadar ve 28 Şubat''tan sonra puan vs gibi ''görünen'' engellere takılmayan bizim gibi imam hatipliler de işin bir o kadar ''mağdur'' tarafında olduk.

Bu mağduriyetimizin müsebbibi ise her ne kadar, imam hatipli görünce öcü görmüş gibi olan Serter zihniyetindekilerse de, bir o kadar günahı olanlar da bizim mahallenin kompleksli tipleriydi. Hatırlıyorum da, bu kimlik, ilk kez bir dersanede, hem de bir imam hatip lisesi mezununun kendini evinde hissetmesi gereken özel bir dersanede karşıma çıkmıştı. Aklı evvel Matematik öğretmeni ''Sen imam hatiplisin senin kafan yeterince dolmuştur, sen işimize yaramazsın'' demişti resmen. Aklıma geldikçe hala acıyarak gülerim.

Bizim mahallenin ağabeylerinin de (hatta imam hatipli olanlarının bile) bu mağduriyeti oluşturmada kabahati az değildir. Mesela güvenmez sana... Tercih yapacaksa imam hatipli olmayandan, başörtülü olmayandan yapar. (Yukarıdaki cümleden kimse imam hatip liselilerin ayırmaya, kayırmaya ihtiyacı olduğunu bunu dillendirdiğimi düşünmesin)

Bizim mahalledeki ambargonun gerekçesi hazırdır:“İmam hatip lisesi mezunlarının özgüvenleri yok. Öteki mahallenin içerisine girip bize fayda devşirme konusunda yeterli değiller.“ Sözkonusu bir de iletişim sektörüyse eyvah ki eyvah. Bu sektörde de malesef(!) televizyonculuk, gazetecilik, reklamcılık, sinema konusunda liyakat sahibi hiç bir imam hatipli yoktur!!!

İnsafsız adem! Utanmadan, 80 senedir devlet tarafından tepesine basılan, üzerinde giyecek kıyafeti olmayan Anadolu insanından özgüven bekler! Utanmadan bir de kendisi basar. Bre adem! İmkan vermezsen, fırsat sunmazsan o çocuklar kendini nasıl yetiştirecek!

İşin bürokrasi, akademik boyutlarını söyleme gereği bile duymuyorum. Bunun için herhangi bir fakülteye bakmanız yeterli! İmam hatip lisesi mezunu olduğu için okulu dereceyle bitirdikleri halde asistan yapılmayan, yüksek lisansa alınmayan o kadar çok örnek biliyorum ki! Ama bunun için Serter zihniyetindeki akademisyenleri suçlamıyorum. Delikanlıca bugüne kadar hep inandıkları gibiydiler!

Bu arada imam hatip liseli olmayı imam hatip diplomasına sahip olmaktan ibaret de görmüyorum. Bu bir kimlik... Düz lise, fen lisesi ya da filanca lise mezunu olup da imam hatipli kimliğini taşıyan Anadolulu çocuklar için de yukarıdaki hisler ve düşünceler geçerli... Onlar sadece resmi evrakla iş yapılan kurumlarda biraz daha kolay yırtabiliyor belki... Hepsi o kadar!

İğnenin yanında çuvaldızı da unutmamak gerek. Malesef imam hatip liseleri de kalifiye mezun verme konusunda üzerine düşeni yerine getirmedi. Son yıllarda bu konuda gayretler var. Ama yeterli mi? Hayır.

Niçin filanca kolej mezunlarına İngilizce konusunda güvenilirken imam hatip mezunlarına Arapça için aynı güven duyulmuyor mesela! Sadece Arapça da yeterli değil. Her imam hatipli, en az bir enstruman çalmayı bilerek, en az iki dili konuşarak ve en önemlisi en az bir konuda (edebiyat olur, fotoğrafçılık olur, matematik olur, neye istidadı varsa...) lise standartlarının çok üzerinde kendisini yetiştirerek mezun olmalıdır.

O zaman bu yazıların yazılmasına zaten ihtiyaç duyulmaz!

Hakan Albayrak''ın babası Ziya Albayrak''ın vefat ettiğini öğrenince şu düşünceler geldi aklıma:

"Ahiret yurdunun kapısından girerken göğsünü gere gere girmek hangi babaya nasip olabilir." Bu elbette gaible alakalıdır ve biz bilemeyiz ama hüsn-i zannımızla şahitlik ederek ve bir nevi dua niyetine yukarıdaki cümleyi söyleyebiliriz. Kendisini tanıma imkanım olmadı, ama evlatlarını tanıdık. Ne kutlu bir baba ki, geride Hakk''ın rızasını gözeterek yaşayan evlatlar bıraktı. Rabbim mekanını cennet etsin, ailesine sabırlar versin...