Yakına bakma temrinleri

Kendine bu kadar yabancı kalabilen insanlar, bir başkasına nasıl yakınlık duyabilirler ki!

Uzaktaki insanlar görüş alanımızdadır ve onları iyi kötü görebiliriz; mesafe her zaman belli bir dikkati beraberinde getirir. Yakın olduklarımızla ilgili bildiklerimizse tamamen boş vehimden ibarettir; onları severiz sevmesine ama neredeyse hiç göremeyiz.

İnsan en çok en yakınındakilerin yabancısıdır.

"Bana bu kadar kırgın olduğunu hiç bilmiyordum" dedi şaşkınlıkla genç olan. "Evet, bilmiyordun" dedi yaşlı olan, "hiçbir zaman da bilmeyeceksin!"

Dakikalar boyunca filmlerin kapanış jeneriklerini izliyorum. Sanki ben farketmesem, kimse farketmeyecekmiş gibi geliyor mesela oradaki çekingen bir set işçisini.

Uzun bir aradan sonra bıyıklarını kesen bir adamın ilk günü çok çıplak geçer.

Çocukluğum boyunca her yağmur yağdığında etraftaki bütün pencerelere dikkatle baktım. Bir sürü seller aktı ama tek bir Arap kızı bile camdan bakmadı.

"İletişim imkanlarının bu kadar çoğaldığı bir zamanda..." diye başladı kararlılıkla söze... Duraksadı birden ve "Neden hiç kimse yok?" diye devam edebildi ancak.

Bir damla gözyaşının foyasını meydana çıkaramayacağı hiçbir makyaj yoktur.

Hızlı düşün! Hızlı yaşa! Hızlı hareket et! Hızlı koş! Biri koşu bandının ayarıyla mı oynadı?

"Boynum çok kötü tutulmuş dedi" dedi yüzünü ekşiterek baba. "Bir de zürafaları düşün" dedi sırıtarak ufaklık.

Kimse bulmacaların siyah karelerine zerre kadar duyarlılık göstermiyor. Kendilerini ne kadar işe yaramaz hissettiklerini düşünebiliyor musunuz?

Manşet koleksiyonu yapmaya karar verdiğini söyledi antika meraklısı bir dostum. En hızlı onlar eskiyormuş!

Uzun zamandır dolu yağmıyor, sıkıldım boş şeylerden...

Kışlar uzun sürdüğü zaman, ilkbaharlar sabırsızlanıyor mu acaba?

Çocukları eğiteceğiz diye bazı şeyleri gerçekten çok abartıyoruz. Koca adam oldum hala ıspanak yiyeceğim zaman sofraya üç tabak koyuyorum; kendim, Temel Reis ve Safinaz için...

Kızımın evde kapıları daha sert çarpmaya başlamasının okulda çarpma işlemini öğreniyor olmasıyla bir ilgisi olabileceği ihtimali beni fena halde endişelendiriyor. Sırada bölme işlemi var çünkü!

Dalgın dalgın yürürken "Cemil merhaba, hiç değişmemişsin sen yahu!" diye kolumdan tuttu biri. "Adım Cemil değil benim!" diyebildim. "Demek adını değiştirdin!" demez mi? Daha fazla üstelemeyip hal hatır faslına geçtim.

Tanıdığımızı düşündüklerimizle, hiç tanımadıklarımız arasındaki fark sandığımız kadar büyük değil aslında!

Zaman zaman benim de yeni bir sayfa açmayı düşündüğüm oluyor. Sonra bakıyorum elimdeki sayfa zaten boş!

"Kendimi ne zaman birine yakın hissetsem, benden uzaklaşıveriyor" dedi istasyon. Hüzünlü gözlerle son bir kez baktı ona hareket etmekte olan tren.

Bazen bir kelime düğümleniveriyor cümlenin ortasında, kırıyorum ben de kalemi ortasından.