HATAMIZA YENİLDİK

MAÇTAN önce Milli Takım kadrosu geldi. Hiç hazırlık maçı yapmayan bir takımda, takımlarında aylardır yer almamış iki futbolcu Fatih ve Sergen vardı. Eğer kazanmak isteseydik, B.Hakan'ın yanında Arif'i oynatırdık. Üzüntüm, takım tertibinde yanlış oluşumuza ve vasat bir İtalyan takımına yenilişimize oldu.

MUSTAFA, şunu izah etmeli ve konuşmalı. Bu takım niye dört aydır bir hazırlık maçı oynamadı arkadaş. Ama Mustafa, kendi sanal dünyasında Türk Mili Takımı'nı ve rakiplerini düşündü ve söyledi. Al sana sanal dünyası Mustafa...

BANA yüreğini kullanacak futbolcu lazım arkadaş, yüreğini. Damardan oynayacaksın ve karşılaşma sonrası yürüyecek halin kalmayacak. Fatih Terim diyor ki, "Sergen kımıldarsa Milli Takım iş yapar." O Sergen sendeydi, niye Hagi'yi tercih ettin arkadaş? Galatasaray'ın en iyileri Ergün ve Suat yedekte. Arif de öyle. Denizli-Terim arasındaki gizli savaş, zaman zaman Türk futboluna zarar veriyor.

DENİZLİ, belki de "kutuyu açıp, kötüyü göstermemek için" hazırlık maçı oynamıyordu. Kimileri de futbolculara tanınan aktif dinlenme süresinin maç yorgunluğunu, bıkkınlığını gidereceğine inanmıştı. Bu takım futbolu unutmuş. Hakemin verdiği penaltı kararı doğrudur, yanlıştır. Tabela yerli yerinde duruyor.

DENİZLİ belki beraberlik hesabı yapıyordu. Uzun ve ağır İtalyan savunmasının arkasına sarkacak çabuklukta Arif ve Mustafa İzzet yedekler arasındaydı. İtalya'nın en zayıf alanı orta sahasıydı. Ama Zoff, akıllıca iş yaptı, bu bölgeyi havadan geçti. Bizim orta saha filosu geri dönmede zorlandı ve İtalya'nın hızlı gol adamları pozisyon üstüne pozisyon buldu.

TAŞIYLA, toprağıyla, insanıyla Hollanda bize teslimdi. Seyircimiz, "Burası Türkiye, burdan çıkış yok..." diyordu. Gerçekten de öyleydi. Maç öncesi görüştüğümüz Dino Zoff'un endişeleri de bu doğrultudaydı. Fakat birşeyleri galiba eksik bıraktık. Maça istediğimiz tempoda başlayamadık.

BİZCE Mustafa Denizli'nin en büyük hatalarından biri, Ergün, suat ve Arif'e ilk onbirde yer vermeyişiydi. Artık bu maç geride kaldı. Bu hataları görüp, İsveç maçını iyi düşünmemiz gerekiyor. Eğer akılcı bir plan uygularsak, daha kaybedilmiş birşey yok.

MAÇA çok iyi başlamadığımızı söyleyebilirim. İlk 10 dakika İtalya etkiliydi. Daha sonra dengeyi kurduk. Ama benim için önemli olan maçın zoruk derecesinin beklediğim gibi çıkmasıydı. Yapılması gereken eleştirmek değil, Mustafa hocayı ve çocukları sahiplenmektir. Önümüzdeki iki zorlu mücadeleden zaferle ayrılmasını bilmeli ve bu çocukları hazırlamalıyız.

İTALYANLAR'ın ilk on dakikadaki aceleci, destekten yoksun baskısını atlatan ekibimiz, "TÜRK MİLLİ TAKIMI" gibi oynamaya başladı. Ama kanatlar maalesef, kale mafiş. Okan'ın muhteşem kafasıyla gelen beraberlik golünden önce Denizli, Tugay, Arif ve K.Hakan'a ısınmalarını söylemişti. Ama sanırız o da golün heyecanına kapıldı ve unuttu.

MUSTAFA Denizli çok büyük bir kumar oynadı ve uzun zamandır futbolla alakaları olmayan kaleci Rüştü, Sergen ve Fatih'i kilit görevlere sürdü. Bu üç oyuncunun da sahada zayıflık yarattığını ekleyelim. Bunlara berbat bir gününde olan Abdullah'ı ve Tayfur'u da eklersek, takımımızın neden yenildiği ortaya çıkar.

SÖYLE Mustafa Denizli: Final oynayacak Türkiye'yi ne hale getirdin? O çok bilmişliğin, karşı düşünceye sazgısızlığın ve her işini şansa bırakman sonucu bak ne hale geldik. Oysa Türkiye, Avrupa Şampiyonası'nda final oynayacak futbolculara sahip. Bunu ben değil, Avrupalı meslektaşlarım söylüyor. "Denizli ve ekibine inanmıyorum" diye yazdığım için beni eleştirenlerin yüzüne baktım. Sonra da onlardan daha çok üzüldüğümü anladım. Benim kavgam, Türkiye'ye ihanet edenlerle...

KÖTÜ bir İtalya'ya ne yazık ki yenildik, çünkü biz daha kötüydük. Bu maçın herşeyin sonu olacağını düşünmek hata olur. Yalnızca maçı değil, özgüvenimizi de yitirdiysek, vay halimize!..

YAZIK oldu. Çünkü karşımızda iyi bir İtalya yoktu. Ama bundan yararlanabilecek düzeyde bir Türkiye de yoktu. Denizli maç bitimine yakın tribünlerin büyük çoğunluğunu dolduran Türk seyircisince protesto edildi. Seyirci bunda haklıydı. Çünkü Denizli o kıvrak zekasını ne yazık ki, kullanamamış, maçın akışı içinde kulübedekilerle elde edilebilecek çözümü aramamıştı.

MİLLİ Takım, böylesine büyük organizasyonların tecrübesizliğiyle maça çok telaşlı başladı. Yetenekli oyuncular, acemi hareketleriyle bizi şaşırtıyor, kalemizde yaşadığımız tehlikelerde Alpay, büyüdükçe büyüyordu. Denizli, "Hedef 5 puan ve iyi avearj" demişti. Demek ki iki maçımızı da kazanmak zorundayız.

MACERANIN böylesi hastalık derecesine varan saphantıdır. Denizli'nin sokup çıkardığı oyuncular bile yanlıştı. Sergen, Fatih kendi takımlarında oynamazken, her çevreye boncuk verircesine toplama adamlarla sahaya çıkarsan, olacağın budur.

BİZ bu maçı bu kadroyla asla kazanamazdık. Elimizde bundan çok daha iyisini kurabileceğimiz tam 22 futbolcu vardı. Oynaması gerekeni kulübede tutuyoruz. İtalya'yı en kötü zamanında yakaladık ama, maçı onlara ellerimizle teslim ettik.

DENİZLİ'nin beraberliğe yönelik düşüncesi Conte'nin attığı golle iflasa uğradı. Denizli'nin bu dakikadan sonra hücumu daha çok düşünen bir ekip oluşturması gerekiyordu. Ancak bunu yapmak için çok fazla bekledi. Arif ve Muzzy gibi gole daha yakın oyuncuları erken kullanmalıydı.

YAZIK, kazanabileceğimiz bir maçı, kaybettik. Sonuç futbol gerçeklerine göre şaşırtıcı değil. Ama yine de haksızlık gibi geliyor bana. Ogün'ün pozisyonuna penaltı çalan hakem, Sergen'in düşürülmesine seyirci kaldı. Finallerde maç kazanacak güçteyez. Galiba tek kusurumuz aşırı konsantrasyon. Rahatlayın beyler... Hem siz rahatlayın hem de biz...

ADIMIZ çıkmış 9'a, inmez 8'e hesabı, Denizli'yi eleştiriyoruz diye bize kızıyorlar. Tribündeki seyirci aksayanları fark ediyor, Denizli fark etmiyor. Çağdaş futbolda artık adam kovalamaca yok. Alan savunması, pres, hızlı ve ayağa toplarla rakibi sahadan sileceksin. Bunlar olmazsa, iyi sonuç da alamazsın.