Çarpışan arabalar

Türkiye bulduğu her fırsatta ikiye bölünen bir ülke... Hemen her türlü mekan ve zeminde, günün her saatinde, her türden insanı çatır çatır bir şeyleri tartışırken görebilirsiniz bu ülkede. Bir konuda karşıt gruplarda yer alan insanların, kısa bir zaman sonra, herhangi bir sebeple açılan ve anında alevlenen bir başka tartışmada farklı dağılımlar içinde konumlandıklarına ve yine aynı hararetle tartışmaya giriştiklerine de şahit olabilirsiniz. Mesela az önce Türk-Kürt karşıtlığı üzerinden birbirine laf yetiştirmekte olan iki ayrı grubun fertleri söz bir şekilde Galatasaray-Fenerbahçe meselesine geldiğinde bir anda kendi içinde bölünebilir ve az önce "düşman" olanlar müttefik, müttefik olanlar da dost haline gelebilirler.

Çatışma dağılımlarımızı takip edebilmek için yaşanan gelişmelerin sürekli güncellenmesi ve olasılık hesaplarının iyi yapılması gerekir. Aksi halde ipin ucu kaçar.

Her ne kadar zor olsa da ben yine de örneklemeye gayret edeyim: Mesela, A isimli şahıs Türk-Kürt meselesinde B isimli şahısla, muhafazakar-liberal meselesinde C isimli şahısla, Sünni-Alevi meselesinde D isimli şahısla, Galatasaray-Fenerbahçe meselesinde E isimli şahısla, ayran-rakı meselesinde F isimli şahısla müthiş bir anlaşmazlık içindeyken, farklı zaman kesitlerinde çatışılan konuya göre BCF ile sıkı müttefik, E ve D isimli şahıslarla da kat"i uzlaşmazlık halinde olabilir. Sadece dakikalar sonra oluşan bir sonraki tabloda A, C ve F"nin boğazını sıkarken E, D ve F ona yardım ediyor olabilirler. Yine birkaç dakika sonrasında A... Sanırım alfabeyi rahat bıraksam daha iyi olacak!

İşin özeti kısaca şu: Bizim ülkemizde karşıt grup kompozisyonları sürekli değişir; ama insanlarımızın günün neredeyse 24 saatini bir şeylere sonuna kadar karşı ve alabildiğine karşıt olma hali değişmez. Konu değişir, saflar değişir, kadrolar değişir, aritmetik değişir, bazen o burnundan kıl aldırmayan hipotenüs bile değişir; ama bu kakafonik kubbede çatışma baki kalır.

Tartışmayı bölmek gibi olacak ama şu soruyu kendimize sormalıyız: Bu neden böyle? Neden sürekli bir şeylere karşı ve karşıt olmak mecburiyetindeyiz? Yeni çatışma grupları oluşmadan cevabı izninizle yine ben vereyim: Bizler kendini sadece karşıtlıklar üzerinden tarif edebilen parçalanmış kimlik malulleriyiz. Geçmişte bu ülkede masanın üstündeki kartları el çabukluğuyla toplayıp yeniden karıp dağıtanlar, elimizde hiç aşina olmadığımız destelerle başbaşa bırakıverdiler bizi. O zamandan beri zihinlerimiz belini doğrultamıyor. Neye inandığımızı, aslında kim olduğumuzu, neyi temsil ettiğimizi uzun uzun anlatacak, buna uygun halet-i ruhiyelere bürünecek, kimliğimizi benliğimizde aşikar edecek bir mecalden de belli ki mahrumuz. İlk taş doğru yere konmadığı için, üstüne koyduğumuz her şey de ister istemez tingildiyor.

Bu ifadesizlik, bu zihin zaafiyeti, bu kimlik muğlaklığı öfkeden bir ırmak oluyor ve bulabildiği tek yatağa akıyor. Sürekli karşıyız ve karşıtız, çünkü kendimize dair zihin yordamıyla bulabildiğimiz tek tarif kim olmadığımızla ilgili...

Karşıyız çünkü bu bize iyi kötü bir konum, ayağımızı basabileceğimiz bir zemin sağlıyor. Karşıtız çünkü bir şeyin tersi olmak bize "hiç yoktan iyi" denebilecek bir kimlik kazandırıyor. Onyıllardır sadece tartışıyor, çatışıyor, kavgalaşıyoruz; çünkü aslında varolabilmek için elimizde pek başka bir şey yok.

Çarpışan arabalar gibiyiz, her an bir vesile buluyor, tokuşup duruyor, bu çılgın lunaparkı birbirine katıyoruz. Bunu gerçek bir trafik düzeni sanmıyor olsaydık eğer, iyi kötü eğlenebilirdik de belki!