Erciş Başbakan"ı bekliyor

Van gölü çarşaf gibi.

Bir zamanlar kabarıp, Feribotları işlemez hale getiren göl, yaşanan alt üst oluşa inat huzur içinde uyuyor sanki.

Depremin, paniğin, kargaşanın ortasında gölün sükûneti insani etkiliyor.

Ama aynı zamanda da rahatsız ediyor.

Dağlarında kar var Van''ın.

Karlı dağların ardından güneş başını göstermiş, güneşin karla, dağların arasından sızan pırıltılarının ise Van Gölü ile buluşması büyüleyici bir manzara çıkarmış ortaya.

Biran suçluluk duygusuna kapılıyor insan. Van''a manzara seyretmeye değil, depremin acılarını hissetmeye geldin.

Kamyonlar. Onlarca, yüzlerce kamyon. Hepsi tepe tepe dolu.

Yardım taşıyorlar Van''a.

Muhabir arkadaşımız Fazlı Şahan''la birlikte önce Erciş yoluna vuruyoruz kendimizi.

Yanımızdan ambulanslar, yardım kamyonları geçiyor.

Gündüz Erciş''i dolaşıyoruz. Enkazın üstünde Ercişlilerden yaşadıklarını dinliyoruz.

Yemek kuyruklarına girip, onlarla sohbet ediyoruz.

Birkaç karton parçası bulmuş, caminin bahçesinde namaz kılan Ercişlilere iştirak ediyoruz.

Namazlar bir başka kılınıyor burada. Aynen deprem sabahı Sakarya''da olduğu gibi.

Namaz bitiyor, eller duaya kalkıyor. “Rabbim bizi sınadın. Bize rahmetinle, şefkatinle muamele et” sözleri duyuluyor dudaklardan.

Herkes Ercişli ya da Vanlı. Ama kimse Ercişli ya da Vanlı değil. Öyle bir duygu oluşmuş.

Enkazın başında “Geçmiş olsun” dediğiniz insanlar tevekkülle karşılıyor sizi. “Kaybınız var mı?” diye sorduğunuzda, “Biz Muş''tan geldik, Bitlisliyiz” diyebiliyorlar.

Erciş''te kendi evinden bir kaygı yoksa mutlaka bir akrabasını ya da komşusunu kurban vermiş depreme.

Arama kurtarma ekipleri çalışmalarını tamamlamış, enkaz kaldırma işlemine yeni başlanmış.

Erciş''te organizasyon eksikliği diz boyu. Başbakan Erdoğan''ın en kısa sürede Erciş''e gitmesi lazım. Yanında iş adamları ve belediye başkanları olmalı. Barınma başta olmak üzere sorunları yerinde görüp, özel sektöre ve belediyelere belli miktarları paylaştırmalı. En önemli sorun barınma. Erdoğan Bayraktar''ın varlığı çok büyük bir şans, ilk günden beri bölgede olan Başbakan Yardımcısı Beşir Atalay''ın tespitleri çok önemli. Ama iş dünyası ve belediyelerin katkısı olmazsa bu işin altından kalkılmaz. Ama ayrıca Başbakan''ın varlığı halka ayrı bir sahiplenilme duygusu veriyor. O nedenle Ercişliler, Vanlılar Başbakan''ı bekliyorlar.

Enkazın hızla kaldırılması için iş makinalarının harıl harıl çalışması gerekiyor. Bir yanda yıkılan binaların enkazı, öbür yandan yemek dağıtımı ve günlerce belediye hizmetinin yapılamaması nedeniyle çöp dağları oluşmaya başlamış. En azından komşu belediyeler bu tür temizlik hizmeti verebilir.

Sorun sadece gıda ya da giyim, battaniye yardımında değil. Günlük hayata dair de yapılabilecekler var.

Kaymakamlığın önü demir bariyerlerle kapatılmış.

Ama sağlıkçılar hastanelerde, ambulanslarda gerçekten fedakarca hizmet veriyorlar. Sahra hastanesi kurulduğu zaman çok büyük bir hizmet verecek. Çünkü soğuk, başta çocuklar olmak üzere hastalıkların habercisi.

İnsan iyi ki varsın İHH diyor.

İyi ki varsınız “Kimse Yok mu” ya da “Cansuyu”

Van''da, Erciş''te adını sayamadığım onlarca yardım kuruluşu.

Vızır vızır çalışıyorlar. Hem de bu işi görev olduğu için değil, inandıkları için yaptıkları o denli belli ki. Sıcak bir şekilde kucaklıyorlar insanları. Döner kuyruğundakilere, “Sana da yetecek” demek başka, “Sıcak yemek de alabilirsiniz” diye peşinden seslenmenin ayrı bir samimiyeti var.

O nedenle buradan herkese ilan ediyorum. Kim ne derse desin, bu kuruluşlara yapacağınız yardımlar doğrudan ihtiyaç sahiplerine ulaşıyor.

Onlar bizim hizmet elimiz, güler yüzümüz, kalbimizdeki merhamet oluyor ve Ercişli''ye, Vanlı''ya din kardeşliğinin ne denli önemli olduğunu hissettiriyorlar.

Mustazaf''lardan Aziz Mahmut Hüdai Vakfı''na kadar hiçbirini ayırt etmeden iyi ki varsınız ve bizim yüz akımızsınız diyorum.

Çünkü bu iş devlete bırakılmayacak kadar büyük bir manevi görev.

Enkazın üstünde gezerken insan tuhaf duygular yaşıyor. Burada insanlar yaşıyordu diyorsunuz. Ya altında hala canlı biri varsa diye ürperiyorsunuz. Ayrıca yıkılan binaların sadece çimento ve demirden ibaret olmadığını görüyorsunuz. Bir çocuğun spor ayakkabısı, yırtılan kitabı ya da oyuncak arabası.

Bir kadın gördüm enkazın üstünde dolaşıyordu. Gözleri nemliydi. Ağladığını hissettirmemeye çalışıyordu. “Burada öğretmen arkadaşlarım oturuyordu. Onların eşyalarından hatıra topluyorum kendime” dedi. O an yıkıldım.

Gündüz Erciş''teydik. İnsanları dinledik, acılarını paylaştık. Onlarca hatıra derledik, acılarla, umutlarla doldurduk içimizi. Ve gözlemler. Arama kurtarma ekiplerine çok şey borçluyuz. Onların varlığı bir şehri hayata tutundurmuş. Bir kısmıyla gece aynı uçakla döndük. Temiz yüzlü insanlardı. Her birinin yüzünde can kurtarmanın verdiği bir huzur vardı.

Günlerce haberleri izlememişlerdi. “Siz nerede çalıştınız?” diye sorduğumuzda, “Azra bebeğin kurtarıldığı enkazdakiler bizdik” dedi birisi, bir diğeri, “Yunus''un gözlerini unutamıyorum” diye konuştu.

Haberlerde kendilerinden söz edildiğini, başarılarının milleti mutlu ettiğini aktardım.

“Mehmet Ali Birand da tam not aldılar demiş, biz bu moralle geri dönüp, enkazı da mı kaldırsak acaba” diye şakalaşıyorlardı.

Doğrusu bu ama.

Bizim şimdi arama kurtarmadaki başarımızın yanısıra, depremden sağ olarak kurtulanların organizasyonu için bir yapılanmaya gitmemiz lazım.

Orada ciddi aksaklıklarımız var. Türkiye''den yapılan yardımlar, Van ve Erciş gibi 10 yere yeter. Ama ihtiyaç sahibine ulaştırmada sorunlar var.

Gündüz Erciş''te gece Van''daydık.

Yıkılan binaların enkazları dahi temizlenmeye başlamış.

İşyerleri açılmaya başlamış.

Van''ın köylerine kadar bir organizasyon dahilinde yardımlar ulaştırılıyor.

İHH ve Kimse Yok mu şemsiyesi altında yardım kuruluşları ayrı bir organizasyon yürütüyorlar.

Tek tük evlerin ışıkları da yanmaya başladı ama çoğunlukla korkudan evlerine giremiyorlar. Başka şehirlerdeki yakınlarının yanına gidiyorlar.

Van boşalıyor.