Gazlı cumhuriyet

Hacı Bayram Camii''nde kılınan Cuma namazının ardından, önde Sancak-ı Şerif, arkasında ulema ve mebuslar ile ahalinin getirdiği tekbirler eşliğinde Meclis''in önüne gelindi.

Bursa Mebusu Hoca Fehmi Efendi''nin yaptığı coşkulu duanın ardından kurbanlar kesildi, dualar okundu. Hacı Bayram Veli Türbesi''nden alınan Sancak-ı Şerif kürsüye dikildi, Sakal-ı Şerif ve Kur''an-ı Kerim kürsüye konularak yemin edildi.

Tabii ki dün yaşanmadı bunlar...

Çünkü dün Birinci Meclis''in önünde gaz vardı, tazyikli su vardı.

Baştan söyleyeyim, o meydandaydım ama gaz yemedim.

O yüzden İçişleri Bakanı''ndan bir alacağım da yoktur.

29 Ekim törenlerine katılmak gibi bir alışkanlığım yoktur ama işin içine yasaklar girince, Kemal Bey''den önce gittim meydana.

Ellerinde Türk bayrakları ile gelmişlerdi. Ama daha çok Atatürk''ün kalpaklı fotoğrafının bulunduğu bayrakları tercih etmişlerdi.

Onlar Atatürk''ün bile asker olanını severler...

Ellerindeki bayrağa hüzünle bakıp, ''Uyan ey Gazi Kemal'' diye mırıldandıkları oluyor muydu, bilmiyorum ama ''Böyle Cumhuriyet Bayramı kutlanır mı?'' diye tepki gösteren çoktu.

Eski Meclis''e giden yol polis tarafından kesilmişti. Gar tarafından girip, kalabalığın arasından Ankara Palas''ın önüne kadar ilerledim.

Tek parti devrinde Cumhuriyet balolarının yapıldığı mekanın önünde bu kez, polis barikatı kurulmuştu.

Meydan yavaş yavaş doluyordu. Birçoğu eski tüfek solcular ve Atatürkçü Düşünce Derneği''nde yaşlı Kemalistler vardı. ''Bugün gelmeyecektim de ne zaman gelecektim'' diyorlardı.

Gençler başlarına, ''Atam İzindeyiz'' bantlarını takmışlardı, ellerinde de ''TGS'' bayrakları vardı. TGS canım, hani şu Tandoğan Meydanı''nda, ''Ordu Göreve'' pankartı açan militarist kuruluş. Bu kez göreve çağıracakları ''darbeci ordu'' kalmadığı için kendileri gelmişti.

Koskoca CHP, İşçi Partisi''nin, ne idiğü belirsiz marjinal grupların kuyruğuna takılmıştı.

Eski Meclis''in alt tarafında toplananlar, Ulus Meydanı''na yönlendiriliyordu. Onlarla birlikte Merkez Bankası''nın arka sokaklarından dolaşarak meydana çıktım. Zaten çok sıkı bir kalabalık yoktu. İlerleyerek Anıt''ın önüne kadar vardım. Meydana bakan bir yere Tuncay Özkan''ın posterini asmışlar, bir köşede de Balyoz savunmasının kitabını dağıtıyorlardı. Silivri gölgesi vardı ama CHP kurultaylarındaki canlılığını kaybetmişti. Galiba sol da Silivri''yi unutuyor ya da eski cazibesi kalmadı. Örneğin Balyoz kitabına ilgi yoktu.

O sırada bir dalgalanma oldu. Kemal Kılıçdaroğlu''nun meydana girdiği haberi geldi. Haberle birlikte, ''Mustafa Kemal''in askerleriyiz'' sloganları da yükselmeye başladı. Onu, ''Türkiye laiktir laik kalacak'' sloganları izledi.

İnsanların arasında dolaştım, meydanı ve katılımcıları izledim.

Gençler slogan atarken sol kollarını kaldırıyorlardı, yaşlılar ise sağ kollarını.

Uzun süredir eylem yapmadıkları için hangi kollarını kaldıracaklarını bile unutmuşlar.

Bir de umutsuzluk gördüm o gözlerde. Hep kaybetmiş. Seçimlerde kaybetmiş, askere umut bağlamış, kaybetmiş. Gerileye gerileye Birinci Meclis''e sığınacak hale gelmiş.

Yüzlerinde öfke vardı.

Yazımın başında özellikle, 89 yıl önce şöyleydi 89 yıl sonra böyle demedim.

Çünkü bugün dahi, 89 yıl önce Cumhuriyeti kuran ruhu arıyoruz.

O ruhta CHP İstanbul İl Başkanı Oğuz Kaan Salıcı''nın askere dönüp, ''Sizin korumanız gereken Cumhuriyet''e biz sahip çıkıyoruz'' diye seslenme yok.

O tek parti zihniyetinin, 27 Mayıs ruhunun, CHP artı asker eşittir darbe zihniyetinin bir yansıması.

Askerden medet ummak, çareyi darbelerde aramak CHP''nin genlerine işlemiş.

Muharrem İnce, muhalefetin elinde silah olmamasından, Salıcı, askerin AK Parti''yi darbeyle devirmemesinden yakınıyor.

Onların zihnindeki Cumhuriyet bu.

Ama bizim Cumhuriyetimiz de yasaklarla anılmamalıydı.

Anamuhalefet liderine gaz sıkıldığı, Anıtkabir''e yürümek isteyenlerin engellendiği bir tablo bizim olamaz.

Türkiye günlerdir, örgütler eylem yapacak yalanıyla avutuldu.

Meydandaki bir grup genç haricindekilere baktım, dizlerinde eylem yapacak derman kalmamış tiplerdi.

Önce yasaklandı, ülke gerildi, Türk bayrağı açanlar tekmelendi, Kılıçdaroğlu''na gaz sıkıldı.

Bunlar doğru olan işler değildi.

Yakışmadı.

Sonra izin verildi.

Ne oldu?

Ve hiçbir şey olmadı.

Pe ki bu yasak neyin nesiydi?

89 yıl önceki ruh, bu değildi. 89 yıl önce sarıklısı, poturlusu, cepheden gelen askeri ve ahalisi ile bir millet vardı.

Çankaya Köşkü''ndeki fotoğraf ise, 89 yıl önceki ruhu yansıtıyordu.