Manşeti kim attı

Çankaya Köşkü"nde resepsiyonun başlamasını beklerken, salondaki davetlilere bakıyorduk.

Genel Yayın Yönetmenimiz İbrahim Karagül, "Salonu tepeden çeken bir fotoğraf karesi olsa elimizde" dedi.

Daha resepsiyon başlamadan kafasında gazetenin birinci sayfasını yapıyordu.

O fotoğrafın altına ne yazarız diye konuşuyorduk.

"Türkiye tablosu" demeyi düşündük.

Cumhuriyetin cumhurundan esinlenip ürettiğimiz manşetler de oldu. Ama bir karar veremeden içeri girdik.

Biz düşündük ama manşeti Cumhurbaşkanı Gül attı.

"Bu tablo bize moral oldu."

Çünkü o tabloda 89. yılında halkıyla barışan Cumhuriyetin renkleri vardı.

Başörtüsünü tehdit olarak kabul eden zihniyetin iflası vardı.

Cumhurla, Cumhuriyetin buluşması vardı.

29 Ekim resepsiyonunun üzerinden 2 gün geçti.

Bakıyorum ne devlet yıkıldı, ne rejim ortadan kalktı.

Bilakis Cumhuriyet o salondan güçlenerek çıktı.

Simgesi, "Mehmetçik" olan, Peygamber Ocağı olarak anılan, askerini hücuma, "Allah, Allah" diye kaldıran ordu, resepsiyona katılmak suretiyle, milletin değerleriyle barışmış oldu.

Hem Türk ordusu olacaksın, hem Türk milletinin değerleriyle savaşacaksın.

Çankaya Köşkü"ndeki resepsiyon, bu saçmalığın son bulduğu yer oldu.

Genelkurmay Başkanı ve kuvvet komutanlarını gördüm. Eşleriyle birlikte gelmişlerdi ve salondan izole edilmiş, ayrı bir kolonide yaşıyor havasında değillerdi. O salondakilerle barışık bir görüntü çizdiler.

Başörtülülerle de tokalaştılar, başı açıklarla da.

Millet de onlara ilgi gösterdi.

Şehit annesinin başı kapalı değil mi? Çocuğu şehit düştüğünde sadece cenaze töreni için mi girecek, kışlanın kapısından içeri.

Düşünün ki, eşiniz ülkenin cumhurbaşkanı olmuş ve siz ancak 5 yıl sonra bir resepsiyonda, davetlileri karşılayabiliyorsunuz.

Düşünün ki, eşiniz başbakan. Başınız kapalı olduğu için Cumhurbaşkanlığı"nda verilen resepsiyon salonuna yıllarca sokulmamışsınız.

"Bu ülkede Öcalan posteriyle gezmek serbest, Türk bayrağı ile gezmek yasak" diye yazan beyler, bu konulara hiç değinmediler.

Çünkü o günlerde, Emine Erdoğan"a ve kızlarına küfretmekle meşguldüler.

Çankaya Köşkü"ndeki resepsiyonda başka bir Türkiye gerçeğini daha gördüm.

Abdullah Gül, Refah Partisi milletvekiliydi. Hayrunnisa Hanım"ın üniversiteye kaydını yaptırmak için Dil Tarih ve Coğrafya Fakültesi"ne gitmişlerdi. Ancak Hayrunnisa Hanım başörtülü diye üniversiteye kaydını yapmamışlar, Gül çiftini okul binasına sokmamışlardı.

Ancak onlar başka yollara sapmadan mücadelelerini demokratik yöntemlerle verdiler. Meşru zeminlerden sapmadılar.

Dün Hayrunnisa Hanım"ın elini sıkarken bir an Dil Tarih ve Coğrafya Fakültesi"ndeki tablo gözümün önüne geldi.

Türkiye modeli bu işte.

Gül ve Erdoğan şahsi kavgalarını vermediler. Tüm mağdurlar adına bir mücadele yürüttüler ve ülkeyle birlikte kendi önlerini de açtılar.

Cumhuriyetin 89. yılında Çankaya Köşkü"nde davetlilerin tebriklerini kabul eden Hayrunnisa Gül de, başörtülü olduğu için Cumhuriyet resepsiyonuna davet edilmeyen Emine Erdoğan"ın o salondaki varlığı da birçok açıdan çok anlamlıydı.

Her şey vardı o salonda ama bir tek rövanş havası yoktu.

Hele Hayrunnisa Hanım"la Emine Hanım"da bunun en küçük bir belirtisini görmedim.

Dünün mağdurlarıydı ama bugünün mağrurları olmamışlardı.