Meclis"te dolaşan ruh

Gözümüz Meclis"te, kulağımız Kandil"den gelecek haberlerdeydi. Oysa daha önce gözümüz Meclis"te olur, kulağımız karargahtan gelecek haberlere çevrilirdi.

Askerler, 23 Nisan resepsiyonuna gelecek mi gelmeyecek mi?

Rejim krizi olurdu.

Gelirlerse kimin elini sıktılar, içeride kaç dakika kaldılar ve ne konuştular?

Sanki Meclis"in değil, askerin resepsiyonu.

Yıllarca bunu tartıştık.

Bu kez, PKK"nın sınır dışına çekilme haberini bekledik.

23 Nisan çözüm sürecine denk gelince liderlerin mesajı da, ona ilişkin oldu.

Ama mesajlara geçmeden önce, Meclis"teki havayı yansıtmak istiyorum.

Normalleşmenin fotoğrafı vardı Meclis"te.

BDP de vardı, asker de…

Ama asıl, Meclis"te,1. Meclis"in ruhu dolaşıyordu.

Liderlerin konuşmasında referans noktasını 1. Meclis oluşturdu.

23 Nisan 1920"de açıldı 1. Meclis.

15 Nisan 1923"te kapandı.

Aslında Meclis"te bir dönem kapanmadı, bir devir kapandı.

Çok dilli, çok dinli, çok etnik kökenli, hülasa çoğulcu Türkiye defteri kapatıldı.

Tek tipçi Türkiye"nin kapıları açıldı.

İstiklal Mahkemeleri ile, darağaçları ile, İskan Kanunları ile sürgünlerle, sansürlerle, partileri lağvedip İskilipli Atıf Hoca"dan Seyit Rıza"ya, Şeyh Said"den Hurşit Ziya"ya kadar asmadık başın bırakılmadığı bir devir.

Tek parti, tek şef dönemi.

Çok kültürlü toplumun temeline dinamit konuldu, büyük acıların yaşandığı bir devir.

Tek tipçi anlayışı hakim kılma adına büyük acılar yaşadık, ağır bedeller ödedik.

Az gittik uz gittik. Bölünme noktasına geldik.

15 Nisan 1923"ten tam 90 yıl 8 gün sonra çözüm süreci adına yapılan ise, o gün yapılan yanlış tercihten dönülmesiydi.

90 yıl sonra, yeni bir sayfa açılıyor.

Adı, "Çözüm" olan.

Bir yandan eskinin yanlışlarını tasfiye ederken, diğer yandan, çocukların bacaklarının mayınlardan kopmadığı bir yeni Türkiye inşa etmenin arifesindeyiz.

Yeni bir sayfa açtık, ama daha önemlisi bu temiz sayfayı doldurmak.

Başbakan Erdoğan, "Şehit Vedat"ı geri getiremeyiz ama başka Vedat"ların, başka ana kuzularının zamansız toprağa düşmesini engelleyebiliriz" sözleriyle diye ortaya koydu.

23 Nisan özel oturumunda liderlerin konuşmasının ana temasını çözüm süreci oluşturdu.

Grup konuşmalarındaki sert üslup yoktu ama her lider sürece kendi perspektifinden baktı.

Devlet Bahçeli, ırkçılık tehlikesinin başımıza açtığı Balkan faciasını, 1. Dünya Savaşı"nı hatırlattı.

Kemal Kılıçdaroğlu, tutuklu milletvekillerini gündeme taşıdı. Ulusalcı sosu yüksek, "T.C" vurgulu bir konuşma yaptı.

Gültan Kışanak, "Başka çocuklar ölmesin" dedi.

İçinde eleştiri, uyarı olan ama nihayetinde seviyeli yorumlardı bunlar.

Ama bu yılki törenlere damgasını vuran ise, çocuk Başbakan"ın gözyaşlarıydı.

Her şey bir başka duruyor çocukta.

Gözyaşı dahi…

Nur gibi bir yüzü vardı İrem"in.

Bir de rüyası.

"Etrafı bolluk bir ülkeye başbakan olmuşum ve elimde sihirli bir değnek" diye başladı anlatmaya.

Bir yandan da gözyaşlarını siliyordu.

Çocuğun bile Türkiye"nin geleceğiyle ilgili bir rüyası var ama konuşmalarına bakılacak olursa Kılıçdaroğlu ve Bahçeli"nin bir rüyası yok.

Küçük Başbakan"ın rüyası beni aldı başka yerlere sürükledi.

Asrın başında durup, "Bir rüyam var benim" diyen Martin Luther King"i hatırladım…

"Bir rüyam var. Gün gelecek, eski kölelerin evlatlarıyla eski köle sahiplerinin evlatları, Georgia"nın kızıl tepelerinde kardeşlik sofrasına birlikte oturacaklar."

Benim de bir rüyam var.

Belki çocuk Başbakan"ın masumiyeti içinde anlatamam onu.

Gözyaşları süzülmez belki yanaklarımdan.

Ama dağlarında şarapnel parçaları değil, çiçekler açan bir memleket istiyorum.

Benim ülkem, senin ülken

Özgürlüğün güzel yurdu,

İşte söylüyorum sana:

Atalarımın öldüğü toprak burası,

Şehitlerin gururu olan toprak,

Her bir dağın yamacından,

Özgürlük yankılanacak.