Trabzon"da çözüme bakış

Trabzon"da hava pırıl pırıl.

Karadeniz dalgalı değil ama sakin de değil.

Bildiğiniz Karadeniz.

Köpürüyor.

Bir yanımda deniz diğer yanda yeşillikler arasından, sahil yolundan düşüyorum yollara.

Akçaabat, Vakfıkebir derken Şalpazarı"ndayız.

Ve yamaçlar.

Bu kez bir yanımda dere akıyor, diğer tarafım orman.

Şırıl şırıl akan su sesleri arasından vuruyorum köy yollarına.

Kahvehanelerin, bakkalların önüne küçük kürsüleri atmış çay içiyorlar.

Kimine yol soruyorum kimine selam veriyorum.

"Ağasar deresidir burası" diyorlar.

Dereden hiç sapma o seni köye götürür diye başlıyorlar yol tarif etmeye.

Zaten dereden sapacak yer yok ki...

O kadar sarp, o kadar yeşil ve bir o kadar şirin.

"Ağasar dereleri aksa yukarı aksa

Vermem seni ellere Tonya üstüme kalksa"

Sinlice köyüne ulaşıyorum.

Köy camisinin minarelerinden ezan okunuyor.

O ana kadar ki romantik hava bozuluyor.

Değişmeyen tek gerçek olan ölümle karşılaşıyorum.

Yeni Şafak ve TVNET olarak Genel Yayın Yönetmenimiz İbrahim Karagül"ün acılı gününde yanındayız.

Kabristana gidince mezar taşlarının üzerinden kendi suretimi ararım.

En son Eyüp Sultan"da o kadar etkilemişti beni ölüm...

Yazı İşleri Müdürümüz İdris Saruhan"la birlikte aynı yollardan kıvrıla kıvrıla Trabzon"a dönüyoruz.

Trabzon cıvıl cıvıl.

Bu şehre her geldiğimde Meydan Park"a oturup, etrafı seyrederim.

Bir de kaleden denizi.

Bu kez ikincisine vaktim olmuyor.

Çünkü Trabzonlular da bir koşturmaca için de, ben de.

Çözüm sürecini soracağım Trabzonlulara.

Ben ne zaman çözüm diyecek olsam.

"Trabzonspor" diye söz başlıyorlar.

Bu şehir Trabzonspor''la yatıyor, Trabzonspor"la kalkıyor.

Ama kırgınlar.

Şehrin en işlek çarşısının ortasında durup sordum.

Trabzonspor dedim.

Kızgınlardı.

Biri, "Öldü" dedi.

"Yapma" dedim.

"Maç bitip de eve gidince karıların yüzüne bakamaz olduk" diye ilave etti.

Biri, "Ben Ali Kemallerin, Şenol Güneşlerin döneminde yetiştim" diye söze girdi.

İlerleyen yaşına rağmen başladı heyecanla anlatmaya.

"Kupaları toplamıştık. Biz şampiyon olunca Kenan Evren bile başka kupa kaldı mı diye sordu?"

Bir başkası, "Trabzonspor öze dönmeli" diye konuştu.

"Nasıl yani" dedik.

"Trabzonlular oynamalı. Onlar para pul için oynamaz. Renklerimiz için oynar" diye anlatmaya başladı.

Burak Yılmaz dedik.

"Gururumuz" dediler.

Ama ardından da ilave ettiler.

"Selçuk İnan"ı da unutma."

Trabzonspor kötü bir sezon geçirdi ama Trabzonlunun yeni bir gurur kaynağı var.

Burak Yılmaz.

Peki yeni yönetim.

Memnun olan da var olmayan da.

Tolunay"ın gönderiliş şeklini doğru bulmuyorlar.

Yeni yönetimden umutlular.

Ama peşin peşin kredi açacak gibi gözükmüyorlar.

"Bakacağız, göreceğiz" diyorlar.

Fırsat buldukça araya girip, "Çözüm" dedim.

"Ha şimdi oraya gelelim" dedi birisi.

"Tayyip Erdoğan"la Öcalan arasında bir iş biz ne olduğunu bilmiyoruz ki" diyen oldu.

"Şu anda memlekette huzur var" diye konuşan da.

"Şehitler gelmiyor nedeni ne ki? Nasıl bir anlaşma yaptılar" diye soran da.

"Ne iyi işte şehit cenazesi gelmiyor" diye diğerine çıkışan da.

Son sözünüz dedik.

"Şunu da yaz ki, şehit cenazeleri gelmiyor. Ortalık süt liman. Biz de bundan memnunuz?"

Çözüm sürecinde gelmeyen şehit cenazelerinden, memlekete hakim olan huzur havasından memnunlar ama Öcalan"la neyin pazarlığı yapıldı diye sormadan da edemiyorlar.

Her üst geçitte bir şehidimizin isminin yazdığı bir kent, Trabzon.

Yaralar hala kanıyor.

Hafızalar hala taze.

Ama bir yerde bu yaraları sarmak gerekiyor.

İlanihaye sürdürülemez ki...