Atı alan Üsküdar"ı geçseydi!

“İrticayla mücadele eylem planı” başlıklı belgedeki imza ıslak mıydı değil miydi? Hala tartışılan, bu.

Mesela “Star” gazetesi yazarı Mahir Kaynak ve “Akşam” yazarı kızı Deniz Ülke Arıboğan belgenin düzmece olabileceği konusunda kendi aralarında bir konsensüse varmış görünüyorlar.

“Taraf” muhabiri Mehmet Baransu belgeyle ilgili oldukları düşünülen kimselerin kafa karıştırıcı sorular ortaya attıklarını yazmıştı.

Buna göre bu sorular da bazı yazarlar tarafından gündeme getirilmişti.

“Kim kiminle dans ettiğini biliyor mu?” başlıklı yazısında Arıboğan da belgenin güvenirliliğini 8 soruyla sorgulamıştı.

Fakat Arıboğan, Baransu''nun imasına itiraz etti.

Arıboğan sözkonusu yazıyı kaleme aldığı sırada, evde 20 misafirine lüfer pişirme telaşı içinde olduğunu bildirerek dışarıdan yönlendirilmediğini dile getirmişti.

Evde yirmi misafir varken, hem de lüfer pişirirken dışarıdan yönlendirilmenin gerek “teorik akıl” gerekse “pratik akıl” yönünden mümkün olmadığına bizleri ikna etti.

İsterseniz siz de deneyin, kararı kendiniz verin sevgili okurlar.

Mahir Hoca gösterilenlere değil gösterilmeyenlere dikkatimizi çeken bir yazar olarak epeydir kalem oynatıyor.

Lakin “Benzeri yaşandı” başlıklı yazısında zayıf yorumlarda bulunduğunu söylemeliyim.

Bir kere sözkonusu belge bir ''darbe belgesi'' değildir..

Dolayısıyla Mahir Hoca''nın “varsayalım ki darbe olsaydı” türünden yaptığı yorumları bir kenara koymak gerekiyor.

Belgede siyasete meşru olmayan yollarla bir müdahale niyeti dile getiriliyor.

Bu yüzden belge, “AKP ve Gülen''i bitirme planı” olarak da nitelendiriliyor.

Basına yansıdığı kadarıyla belgeye bakarsak, en azından sivil siyaseti zayıflatma niyeti sözkonusu.

Mahir Hoca, dünyadaki ortamın bir darbenin yapılması için uygun olmadığını vurguluyor, ciddi bir dış destek sağlanmadan yapılacak bir darbe teşebbüsünün de başarısızlıkla sonuçlanacağını belirtiyor.

“Orduyu yönetenlerin böyle bir eğilimi olmadığı bilinirken yerden bitercesine çok sayıda darbe delili bulunması biraz garip görünüyor” demiş.

Yakın tarihimize baktığımda Mahir Hoca''ya pek de katılamıyorum.

Hadi Mahir Hoca gibi varsayalım ki darbe oldu, Amerika ne yapardı?

Askerleri işbaşından uzaklaştırıp hükümeti sivillere iade mi ederdi?

Hemen söyleyeyim, çekmecelerindeki diğer seçeneği önlerine koyarlar ve askeri darbe yönetimiyle en iyi şekilde nasıl çalışacaklarını belirlemeye başlarlardı.

Avrupa da “12 Eylül”den sonra ne yaptıysa en fazla aynısını yapardı ve bu arada Türkiye''nin AB''ye tam üyeliğine karşı çıkanlar da zil takıp oynarlardı.

Elbette Mahir Hoca''nın dile getirdiği gibi her darbeden sonra iktidar sivillere teslim edilmiştir.

Ama bu arada atı alan Üsküdar''ı geçiyordu.

Her darbeden sonra ortaya çıkan gerçek şudur, partilerden üniversitelere, meslek kuruluşlarından sivil toplum kuruluşlarına kadar siviller kendilerine ayrılan dar alanda top koşturmak durumunda kalmışlardır.

Sivil siyaset darbecilerin yaptıkları anayasalar yahut anayasa tadilatları ve yanı sıra çıkardıkları yasalar ve yönetmeliklerle çizdikleri rota üzerinde yürümeye koşullandırıldı çünkü.

Mahir Hoca haklı, diğer ülkelerdeki darbelere bakınca bizim darbeciler hakikaten kısa süre işbaşında kaldılar ama o arada yaptıkları düzenlemelerle askerin rejim üzerindeki nüfuzunu kat kat artırdılar.

Başta da söyledim, yargıya intikal eden belge siyaseti dizayn etme girişimidir.

Bu dizayn gerçekleşmiş olsaydı Türk siyasetinin hangi sularda seyredeceğini varın siz tahmin edin..

Bulanık suda balık avlamayı uman siyaset simsarları boşuna mı şu otelde bu otelde koşturup duruyorlardı?

Yeni kurulan Alman Hükümeti''nde “Wietnam” asıllı Philipp Rösler yeni kabinede Sağlık Bakanlığı''na getirildi.

“Hıristiyan Birlik” partileriyle Hür Demokrat Parti''nin kurduğu koalisyonda ilk defa göçmen kökenli bir bakanın yer alması sevindirici bir gelişme olarak yorumlandı.

Rösler Hür Demokrat Parti''den milletvekili seçilmişti.

Kösler 9 aylıkken bir Alman subay ve eşi tarafından evlat edinilerek Almanya''ya getirilmişti.

Peki Rösler''in bakanlığı, Alman Hükümeti''nin göçmenlere yönelik politikalarında olumlu bir rol oynayabilir mi?

Hiç kimse böyle bir rol beklemiyor.

Üstelik Rösler''in sayıları sekiz on milyonu bulan göçmenleri temsil ettiği ileri sürülemez.

Almanya''da Wietnam asıllı göçmen yok denecek kadar az sayıda bulunuyor.

Müslüman göçmenlerin sayısı ise neredeyse 4 milyonu aşıyor.

Bunun 2.5 milyon kadarı Türkiye''den gelen göçmenler.

Almanya''daki göçmenlerin beş altı milyon kadarı federal parlamento seçimlerde oy kullanabiliyorlar ve aday da olabiliyorlar.

Ama müslüman göçmenler Kabine''de temsil edilmiyorlar.

Oysa Hür Demokrat Parti''den, hem de Rösler''le aynı eyaletten(Aşağı Saksonya) milletvekili seçilmiş göçmen kökenli(hem de Türk asıllı) bir milletvekili var sevgili okurlar..

FDP''li Türk siyasetçinin adı Serkan Tören..

Rösler yerine Tören bakanlığa getirilmiş olsaydı bu tercih göçmenler açısından bir değer taşırdı.

Anlaşılan o ki, Alman hükümetleri göçmen bir bakana henüz hazır değiller.

Yasadışı sol bir örgüte mensup olan Güler Zere 14 yıldır hapisteymiş.

Dolayısıyla Zere ile hiçbir siyasi ve ideolojik yakınlığım bulunmuyor.

Dünya görüşlerimiz temelden birbirine zıt ama insani nedenler bazen fikirlerin ve inançların önüne geçiyor.

Güler Zere gırtlak kanserine yakalanmış ve şu an ölümün eşiğindeymiş.

Aslında Zere''nin sağlığına kavuşturulması için devlet gerekeni şimdiye kadar yapmalıydı..

Her ne suç işlemiş olursa olsun, Zere devletin gözetimi altında bir mahkumdur.

Onun sağlığından da devlet sorumludur.

Yedi aydır Adana Balcalı Hastanesi''nin mahkum koğuşunda ölümü bekleyen bir insandan söz ediyoruz burada.

Fikrin, siyasetin, şu ya da bu mensubiyetin ne önemi olabilir ki bu durumda?

Zere''nin sağlık durumu o kadar kötüleşmiş ki artık tedavinin de bir önemi kalmamış..

Cumhurbaşkanımız Abdullah Gül''ün bir an önce Güler Zere''nin tahliye edilmesi yönünde yetkisini kullanması yönünde bir beklenti sözkonusu bir süredir..

Durumun aciliyeti bakımından Cumhurbaşkanımızın “Adli Tıp raporu” beklemeksizin karar vermesi kamu vicdanını rahatlatacaktır.

Böylece halkımızın vicdanı ve adalet duygusu rencide olmayacaktır.