Bırakın deli desinler!

Wikileaks''ın ifşa ettiği belgelerde Dışişleri Bakanımız Ahmet Davutoğlu ile ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Philip Gordon arasındaki bir görüşmeye ilişkin notlar da yer alıyor.

Wikileaks belgelerinde Philip Gordon''un İran''a karşı “Türkiye''yi kazanmak” için nasıl çabaladığı ortaya konuluyor.

Gordon, Davutoğlu''nu İran''ın nükleer programı konusunda Türkiye''nin arabuluculuğunun yardımcı olmayabileceği konusunda ikna etmeye çalışmış ama başaramamış.

Davutoğlu İran''a yönelik yaptırımların ya da askeri güç kullanımının olumsuz sonuçları olacağını söylemiş.

Gordon ise İran''ın nükleer silah edinme ihtimalinin sonuçları konusunda ısrarcı olmuş.

Davutoğlu, bu sonuçları bildiklerini ve riskin farkında olduklarını söylemiş. Notlarda “Bu nedenle Türkiye, İranlılarla çok fazla çalışıyor” ibaresi yer alıyor.

Bu ibare Davutoğlu''na ait mi tam olarak bilemiyoruz ama İran''a yönelik bir endişe sözkonusuysa eğer, bu endişenin yine diplomatik ve barışçıl yöntemler kullanılarak aşılması gerektiği konusundaki sağduyulu tutumunu sürdürdüğünü anlıyoruz.

Uluslararası politikada özlediğimiz tavır budur.

Çünkü savaşlarda çok insan ölür ve insan hayatının bu dünyada telafisi yoktur.

Doğru olan tavır Gordon''un değil, Davutoğlu''nun tavrıdır.

Uzun lafın kısası, Dışişleri Bakanımız, Türkiye''yi İran''a karşı konuşlandırmaya çabalayan Amerikalılara karşısında “barışçıl diplomasi çizgisi”nden ödün vermemiş.

İşin bir de ilkesel ve ahlaki bir boyutu var bizim açımızdan..

Yeni Türkiye''nin diplomasisi-kamuya açık ya da kapalı-her platformda olduğu gibi görünmüş, göründüğü gibi olmuştur.

Davutoğlu kapalı kapılar ardında başka, kamuoyunun önünde başka türlü davranmamıştır.

Amerikalılara ne söylemişse, kamuoyuna da aynı şeyleri söylemiştir.

İster “müthiş tehlikeli”, isterse “deli” desinler, düz olmak yakışır bize.

Kimin deli, kimin akıllı olduğunu insanlık çok iyi biliyor merak etmeyin.

Hem iki yüzlü ve riyakar olarak bilinmektense, ''deli'' olarak anılmak daha evladır.

Hakikaten bu ülkede her söylenene inanmak gibi bir durum var sevgili okurlar.

İstanbul''un tarihi siluetlerinden Haydarpaşa Garı''nda çıkan yangınla ilgili öyle iddialar ortaya atılıyor ki şaşarsınız.

Elbette tarihi yapılarımızı gözümüz gibi korumalıyız..

Bu yönde yapılan eleştirilere sözümüz yok ama insafı elden bırakmamak lazım.

İstanbul İnşaat Mühendisleri Odası yaptığı açıklamada Haydarpaşa yangınını değerlendirirken kantarın ucunu kaçırmış.

Bakın ne denilmiş açıklamada:

“Binada yangın söndürme sisteminin olmaması, yangından korunmasının sağlanamaması, tedbirlerin alınmaması ve gerekli müdahalelerde bulunulamaması, yukarıdaki sorularla birlikte bu yangınla ilgili, ''kentsel dönüşümlerin bir parçası olarak otel yapmayı da güçlü kılacak bir mekanizmanın parçası mıydı?'' düşüncesini de beraberinde getirmektedir.”

Bir meslek odası kendi üzerine vazife olan eleştirileri sıralarken bir anda dedikoduya rağbet ediyor.

Ne yani, Haydarpaşa Garı''nı ortadan kaldırarak yerine otel mi yapacaklar?

Kim inanır demeyin, maalesef bu dedikodulara inananlar var.

Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım, “Buraya ne proje yapılırsa yapılsın bu binanın tek bir tuğlasına, çivisine dokunulamaz” diyerek sözkonusu iddialara cevap verdi.

Haydarpaşa Garı bir ata yadigarıdır, İstanbul''un kültür anıtları arasındadır.

Böyle bir yapıyı ortadan kaldırmaya yahut bozmaya kimin vicdanı elverir ki!

Hadi vicdanı elverdi diyelim, gücü yeter mi?

Tarihsel mirasımızın acımasızca talan edildiği dönemler geride kalmıştır.

Milli Eğitim Bakanlığı''nın bursuyla yurtdışında yüksek lisans ve doktora yapan öğrencilerimizden bazı mailler aldım. Visconsin Üniversitesi''nden Yrd. Doç. Serpil S. Sönmez de aynı konuyla ilgili bir not gönderdi. Konu, Hükümetin bayramdan önce açıkladığı Mali Af''la ilgiliydi.

Milli Eğitim Bakanlığı, yurtdışında çeşitli nedenlerle bursiyerlik statüsünü kaybeden öğrencilerden kullandıkları finansal desteği döviz üzerinden kanuni faiz ve temerrüt faiziyle birlikte geri ödemelerini istemiş. Öyle ki kimi öğrencilerin faiz borcu ana para miktarını bile aşmış. Kısacası, ülkelerine dönmek isteyen öğrenciler artan borç yükü karşısında Amerika''da çalışmak zorunda kalmışlar.

Bana gönderilen mesajda şu yakınmalar dile getiriliyor:

“Yüz binlerce doları bulan faiz borçlarımız bir çoğumuzu ve ailesini bulabildikleri her yerden borçlanmaya itmekte, devletimize olan tüm borç ve faizlerini ödeyebilmiş olsak dahi, bizleri yeniden basşka borçlanmalara itmekte, adeta yurt dışında kalma zorunluluğumuzu pekiştirmektedir. (..)Maalesef, bize uygulanan astronomik faiz kriterleri piyasa koşulları ile zıtlaşmakta, kar amacı güden bankaların uyguladığı faiz oranlarını dahi fazlasıyla aşmakta. Ayrıca bakanlığımızın borç ve faiz ödemeleri için belirlediği 5 yıl sürenin çok kısa olması nedeniyle yurt dışından almak zorunda kaldığımız zoraki zincirleme borçlanmalar ve faizler yüzünden yurt dışında daha da fazla kalmaya mecbur olup, büyük bir haksızlığa ve mağduriyete uğramış bulunmaktayız.”

Yurtdışındaki genç akademisyenler hükümetin yürüttüğü af çalışmasında kendi durumlarının da dikkate alınmasını istiyorlar. Yani, bursiyerlere uygulanan yüksek orandaki faizin de bu kanun kapsamında değerlendirilmesini bekliyorlar. Madem böyle bir af çıkıyor, yurtdışındaki bu kardeşlerimizin yakınmalarına da kulak verilmeli. Dönsünler ve akademik camiada yerlerini alsınlar, onlara burada ihtiyacımız var.