Ertuğrul Özkök ve içindeki çocuk..

“8 yıllık kesintisiz eğitim”in “İmam-Hatip Liseleri”nin orta kısımlarının kapatılması için yapıldığını herkes biliyor.

“28 Şubat” kararlarının gerek “Refah-Yol”, gerekse sonrasında kurulan hükümetler üzerinde demoklesin kılıcı gibi sallandığını da herkes biliyor.

“Kesintisiz 8 yıllık eğitim”, “28 Şubat”ın dayattığı paket içerisinde sadece bir tanesiydi.

“28 Şubat kararları”nın uygulanmaması halinde “gerekirse silah kullanırız” manşeti dönemin yandaş gazetelerinde yayımlanmamış mıydı?

Bu sözler Millet İradesini temsil eden Meclis''in üyeleri için bir tehdit niteliği taşımıyor muydu?

Sahi o manşeti atan gazete “Hürriyet” değil miydi?

“Hürriyet” yazarı Ertuğrul Özkök''ün “içindeki çocuğu” konuşturduğu dünkü yazısında kesintili 12 yıllık zorunlu eğitim kanunuyla ilgili olarak kullandığı retorik gerçeğin sadece bir kısmını içeriyor.

Gerçeğin diğer kısımları ise bu yazıda yer bulmuyor.

Özkök, AK Parti''nin”28 Şubat postmodern darbesiyle yapılan tarihi bir hatayı, milletin iradesi ile düzelttik” şeklindeki açıklamasını eleştirirken gerçeğin tamamına yer vermemiş.

8 yıllık kesintisiz eğitim, “gerekirse silah kullanırız” tehdidinin gölgesinde oylanmıştır.

Hangi partiden ve hangi gerekçeyle olursa olsun, Meclis''in 275 üyesinin bu şartlar altında “evet” oyu kullandığı gerçeğini kimse değiştiremez.

O günkü Meclisin verdiği karar “şekil” şartlarına uygundur belki ama Millet iradesine ters düştüğü ortadadır.

“28 Şubat”ın hacir altına aldığı Meclis''le bugünkü Meclisi kıyaslamak doğru bir mantık değil.

“Gerekirse silah kullanırız” manşetiyle gözü korkutulan milletvekillerinin “ özgürce” oy kullandıkları iddiasına çocuklar bile güler.

Ertuğrul Özkök''ün içindeki çocuğun “demokrasi”nin ve “millet iradesi”nin gerçekte ne anlama geldiği konusunda öğrendiklerini sil baştan gözden geçirmesinde fayda var.

Demokrasi” diye on yıllarca genç kuşaklara yutturulan sistemin askeri darbelerle dayatılan bir “vesayet” sistemi olduğunu, sivillerin ise kendilerine ayrılan dar alanda kısa paslaşmalar yaptıklarını öğrensin bu çocuk.

O çocuk kendi bedenine hulul etmiş Ertuğrul Özkök''ün rehberliğine fazla güvenmesin.

O çocuk, 8 yıllık kesintisiz eğitim ve arkasından gelen “katsayı” dayatmasının yüzbinlerce çocuğun istikbalini heder ettiğini de unutmasın.

Bir vehim uğruna ne güneşlerin battığını aklından çıkarmasın.

Her kış geldiğinde içim sıkılıyor, “acaba hangi ocağa ateş düşecek” diye bir karabasan geçiyor üzerimden.

Her kış geldiğinde bir ümit, “bu kış önceki kıştan daha iyi geçecek” diye pır pır ediyor içimde.

Olmuyor, olamıyor, bazen korunmasız barınaklarda çıkan “yangınlar”da, çoğun da “soba zehirlenmeleri”nde yaşamlarını yitiriyor insanlarımız.

Her kışı “soba zehirlenmeleri”ne tanık olarak geçiriyoruz.

Ankara Keçiören''de 2''si çocuk 5 insanımız daha soba zehirlenmesinin kurbanı oldu.

Şöyle bir gazeteleri taradım, karşılaştığım manzara ürküttü beni.

Tokat''ta 4, Birecik''te 5, Gaziantep''te 4, İskenderun''da 3, Bulancak''ta 2, Sivas''ta 2, Artvin''de 2, Çubuk''ta 2 insanımız hayatını kaybetmiş.

Bu kış soba zehirlenmelerine kurban giden insanlarımızın tam sayısını bilemiyorum ama tahmin ettiğimden çok daha fazla.

21. yüzyıl Türkiye''sine yakışmayan bir manzara bu.

Ekonominiz istediğiniz kadar büyüsün, insanlarınızın yaşamını güvence altına alamıyorsanız ne anlamı var?

Sanayiisi gelişen bir ülkede soba zehirlenmelerinin önüne geçememek büyük bir kusur.

Gerçi Gaziantep''te gaz tehlikesini haber veren bir “alarm cihazı” dağıtılmıştı ama ülkemizin pek çok yerinde insanlar ölmeye devam ediyor.

Teknolojik birikimimiz zehirlenmeleri önleyeyecek soba sistemleri üretmeye yetmiyor mu?

Neden başta “TÜBİTAK” olmak üzere kamu kurumlarımız ve özel sanayii kuruluşlarımız soba gazına karşı uyarıcı önlemler geliştirmiyor?

Herşeye bir standart getiriyoruz da neden bu konuda geri kalıyoruz?

“Önce insan” diyoruz, “herşey insan için” diyoruz ama “insani yaşam standartları”nı geliştirmek için çok da fazla gayret göstermiyoruz.

Acaba önemsemiyor muyuz?

Bu yazı, kış sonunda değil kış başlamadan önce yazılmalıydı..

Siyasi gündemler o kadar hızlı değişiyor ve o kadar bizi içine çekiyor ki bu arada halkımızın en yoksul kesimleri için hayati önem taşıyan pek çok şeyi kaçırıyoruz.

Yazık ki, ne yazık!

İnsanın eski dostlarının ölüm haberlerini defin töreninden sonra alması gerçekten insanın içini acıtıyor.

Oysa iletişim teknolojisi bu kadar gelişmemişken bile dostlar arasındaki haberleşmeler çok daha hızlıydı.

Ve hiç kuşkusuz çok daha anlamlı ve çok daha sıcaktı.

Uzun yıllardır ayrı kaldığınız bir dostun cenaze törenine katılamamak insanda bir eksilmişlik duygusu yaratıyor.

Konya''da yaşayan bir arkadaşım Hüseyin Özgül ağabeyimin defnedildiğini haber verdiğinde böyle bir duygu yaşadım.

“Azizim, öldü kardaş” dediğinde başımdan aşağı kaynar su döküldü sanki.

“Azizim” deyimini bizlere kazandırdığı için Hüseyin Ağabey''den bahsederken hep “Azizim” diyorduk.

Mahallemizin ağabeylerinden biriydi.

Üniversiteyi kazanan tek çocuğuydu mahallemizin ve bizlerin de üniversiteli olabilmesi için çırpınıp duruyordu.

Küçük şehrimizde onlarca delikanlının üniversiteye girmesinde çok büyük katkıları olmuştu.

İstanbul Üniversitesi Kimya Fakültesi''ni iyi bir dereceyle kazanmıştı.

Bizleri de üniversiteye hazırlamak için İstanbul''dan her geldiğinde sokaktan çekip ders verirdi.

Anadolu çocuklarının üniversite eğitimi almalarını çok önemsiyordu.

İyi bir dava adamıydı ve idealist bir kuşağın acı çekmiş insanlarından biriydi.

“Dava adamı” olmakla, “davadan geçinmek” arasındaki farkı ondan öğrenmiştik.

Onun ne ağır şartlar altında eğitimini tamamlayarak “Kimya Mühendisi” olduğunu biliyordum.

Bir çoğuna, “Siyasal Bilimler Fakültesi”ni kazanıp İstanbul''a geldiğimde tanık olmuştum.

Mehmet Niyazi Özdemir ağabeyimizin çabaları sonucunda rafineride işe başladığında çocuklar gibi sevinmişti.

Hafızamda her daim memleket meselelerine dair coşkuyla birşeyler anlatan, her daim kendisinde olanı paylaşmaya hazır mütevazı ve derviş bir adam canlanıyor.

Uzun yıllardır ayrı kalmıştık ama dostane sıcaklığını hiçbir zaman unutmadım.

Allah rahmet eylesin ve yakınlarına güzel sabırlar ihsan etsin.