Hoşgeldin eski CHP!

Bir kırk katır kırk satır hikayesine tanık oluyoruz.. Bir tarafta "mahkemeler" ve "YSK", diğer taraf ise henüz oluşmuş durumda bile değil.

Kimsenin elinde bu krizi hemen çözecek bir sihirli değnek yok.

Öyle ya, demokrasi bir kurallar, kurumlar rejimi değil midir?

Ama Başbakanın söz vermesini bekliyorlar, nasıl söz verecekse bu durumda ..

Seçim sonuçları karşısında çaresiz kalanlar herhalde çok mutludurlar..

Bu krizden yeni krizler çıkarmanın dayanılmaz hazzını yaşıyor olmalılar.

Tutuklu milletvekillerini tahliye etmeyen, mahkemeler..

CHP ise "Meclis"i cezalandırıyor?

Oysa bu krizin çözüleceği zemin Meclis''tir.

CHP ne yapıyor, krizi daha da derinleştirmek için yemin töreninden kaçıyor.

BDP''liler zaten Meclis''e bile gelmiyorlar, galeyan halindeler, sokaktalar.

Yeni hükümet kurulmadı, Meclis çalışmaya başlamadı..

Geçici İçişleri Bakanının polis gönderip cezaevine baskın düzenleyerek istedikleri şahısları alıp bir alayı vala ile yemin törenine celp etmesini mi bekliyorlar?

Yargıçlar vicdani kanaatleriyle bir karar vererek seçilen tutuklu milletvekillerini tahliye etmemişler..

Demek ki vicdani kanaatlerinin demokrasimizi nasıl bir sekteye uğratacağını hesaba katmamışlar..

Türk milleti adına karar veren bağımsız yargıçlar ''milli irade''nin bu şekilde tecellisine imkan tanımamışlar.

Peki ne yapacağız bu durumda?

Başbakandan yargıçlara talimat vererek tutukluların tahliye edilmesini sağlamasını mı isteyeceğiz?

Burası Suriye mi?

Milli irade zedelenmişse, o iradenin tecelli ettiği yer Meclis''tir.

Başka nasıl çözeceksiniz bu meseleyi?

Sokakta mı, dağlarda mı?

Yoksa, "iyi saatte olsunlar" mı gelip kökten çözecekler bu meseleyi?

Sen sağ, ben selamet, istenilen bu mudur?

CHP''yle aynı durumda oldukları halde MHP, CHP''nin yemin törenini boykot etmesini eleştirdi.

Kemal Kılıçdaroğlu ise "Biz arkadaşlarımızı satmayız" diye cevap vermiş MHP''ye.

Yani, "arkadaşlar" ile "demokrasi" arasındaki tercihini darbe girişimine katıldıkları iddiasıyla yargılanan "arkadaşlar"dan yana yaptı CHP.

Hoşçakal Yeni CHP, hoşgeldin Eski CHP.

Tutuklu milletvekillerinin Meclis''teki yemin törenine katılamamaları ile "Merve Kavakçı Olayı" arasında bire bir ilişki kuruyorlar.

Kıyası kabil olmayan bu benzetme yüzünden AK Parti''yi ''milli irade''yi tanımamakla suçluyorlar.

Merve Kavakçı milletvekili seçilmiş ve mazbatasını almıştı.

Yemin etmek için Meclis salonuna geldiğinde DSP''li milletvekillerinin protestosuyla karşılaştı.

Ilımlı kişiliğiyle bilinen Bülent Ecevit bile titreyerek "bu kadına haddini bildirin" diye seslenmişti.

Tek suçu başörtülü olmak olan Merve Kavakçı''ya haddini bildirmişlerdi, hem Meclis''te, hem de dışarda.

Kavakçı''ya yemin ettirilmediği gibi dışarda da başına gelmeyen iş kalmadı.

Dokunulmazlığı olduğu halde evi bir DGM Savcının da katıldığı baskınla basıldı, sokakta çocuklarıyla birlikte yuhalandı, vs.

Üstelik Merve Kavakçı Olayı, "Fazilet Partisi"nin kapatılmasının gerekçelerinden biriydi.

Kavakçı''nın yemin törenini engelleyen ne mahkemelerdi, ne de YSK''ydı..

Aynen Kavakçı gibi seçilmiş milletvekilleriydi.

Mahkemeler BDP, CHP ve MHP''den seçilen tutuklu milletvekillerini tahliye etmiş olsaydılar and içerek Meclis çalışmalarına başlayacaklardı.

Kimse ne "dışarı, dışarı, dışarı" diye tempo tutar, ne de "bu adamlara haddini bildirin" diye bağırırdı.

Kimse, "benim tutuklu milletvekilim, senin tutuklu milletvekilinden evladır" diyebilecek durumda değildi.

Dolayısıyla Merve Kavakçı Olayı ile bugünkü durumu kıyaslayanlar utanmalılar.

Fransa''nın prestijli yayınevlerinden "Gallimard", 100''üncü kuruluş yıldönümünde 31 romancıdan "20. Yüzyılı en iyi anlatan bir roman"ı seçmelerini istemiş. Gallimard''ın başvurduğu romancılar arasında Yaşar Kemal de var.

Erich Maria Remarque''ın "Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok" isimli romanda karar kılmış Yaşar Kemal. 1914''de cepheye giden Alman gençlerin dramını çarpıcı bir dille anlatan roman, Nazilerin yaktığı kitaplar arasındaydı.

Elbette tek bir roman, 20. Yüzyılı anlatmaya yetmez. Ama 20. Yüzyıl denilince iki dünya savaşı, emperyalizm, kapitalizm, çılgınca bir endüstriyalizm, yoksulluk, iç savaşlar, darbeler, devrimler ve tabii ki "Soğuk Savaş" geliyor akıllara. Karl Marx''ın öngördüğünün aksine "Milliyetçilikler Çağı" olmıştu 20. Yüzyıl.

20. yüzyıl aynı zamanda bireysel umutsuzlukların, çaresizliklerin, yalnızlıkların da çağıdır. Kaybolmuşlukların,unutulmuşlukların, hiçleştirilmişlerin, yani "Kafka"ların çağıdır. İkinci dünya savaşı bir kabus gibi çökmüştür dünyalıların başına. Wirginia Wolf, Stefan Zweig ve Walter Benjamin başta olmak üzere pek çok yazarın yaşamlarına intihar yoluyla son verdikleri bir dönemdir.

Savaşın yıkıcılığının birey üzerinde yarattığı travmaları en iyi anlatan öyküler Wolfgang Borchert''in "Üzgün Sardunyalar"ı ile Bruno Schulz''un "Tarçın Dükkanları"dır. Her iki yazar da savaş kurbanıdır, biri hastanede, diğeri kurşuna dizilerek ölmüştür.

20. yüzyıl intihar edilecek bir çağdır. 21. yüzyıla beş yıl kala Fransız filozof Gilles Deleuze intihar ederek yaşamına son verdi. Oysa 18. yüzyılın en büyük filozoflarından İmmanuel Kant daha fazla düşünmek ve yazmak için "İnsan hayatını uzatma sanatı"na bile merak sardırmıştı. Bildiği her yolu denemişti Kant.

Sonra, umut edilebilen bir çağdan umut edilemeyen bir çağa geçmişti dünya. Şimdi de "Arap devrimleri" 21. yüzyılın umut edilen bir çağ olacağının işaretleri. Kah öyle, kah böyle, insanın yeryüzündeki macerası devam ediyor.