Normal olanı "anormal" saymak!

"Ankara Seferberlik Bölge Başkanlığı" binasında arama yapılmasına getirilen eleştirilere bir göz atalım sevgili okurlar.

Gerçi Genelkurmay Başkanlığı yaptığı bir açıklamayla aramanın tamamen yasal çerçeve içinde ve yetkili hakim tarafından yürütüldüğü bildirilmişti.

Kendi biriminde gerçekleştirilen yargısal bir işlemi Genelkurmay''ın normal bir işlem olarak değerlendirmesine rağmen bazı sivillerin bu olayı "kurumlararası bir çatışma" şeklinde yansıtmalarını nasıl yorumlamalıyız.

Hatta öyle yorumlar yapılıyor ki sanki arama kararını veren Türk yargısı değilmiş de yabancı bir devletin savcılarıymış ve devletin en mahrem alanlarına giriliyormuş gibi bir hava oluşturuluyor.

Mesela "Sözcü" gazetesi yazarı Emin Çölaşan, Genelkurmay Başkanı Org. İlker Başbuğ''a köşesinden mektup yazarak, "Bu ne demektir Paşam, devletin en gizli belge ve bilgilerinin bulunduğu Özel Harp Dairesi basılıyor" diye yakınabiliyor.

Sokaktaki insanın "nerde bu ordu, niçin tepki vermiyor, nedir bu rezalet" dediklerini iddia eden Çölaşan belli ki kendi duygularını ifade ediyor ve bakın neler söylüyor yazısının devamında:

"Özel Harp Dairesi!.. Genelkurmay''ın en gizli, en kozmik bilgi ve belgelerinin saklı olduğu bu kuruluş günlerdir aranıyor, personel gözaltına alınıyor. Niçin, hangi gerekçeyle? Efendim, iki Özel Harp subayı, Bülent Arınç isimli şahsa suikast yapacakken yakalanmış! Yalan!"

Neyin yalan olup olmadığını Çölaşan nereden biliyor?

Çölaşan sormuyor ama biz soralım, devletin en gizli bilgi ve belgeleri hangi gerekçeyle ve hangi yetkiyle "Özel Harp Dairesi"nde bulunuyor.

Hangi bilgi ve belgenin devlet sırrı kapsamında olduğuna kim karar veriyor?

Devlet sırrı kapsamında olmaması gerektiği halde bazı bilgi ve belgelerin üzerinin örtülmesi ihtimalini yahut kuşkusunu ortadan kaldırmak gerekmiyor mu?

Elbette devlet sırrını her vatandaş bilmeyebilir ama bir hakim gerektiğinde neden bilmesin?

Bu hukuki denetimsizlikten hoşlanmak da neyin nesi?

''Yurtsever'' bir gazetecinin önce bu soruları aydınlatması gerekmiyor mu?

Siyasi bir partinin genel başkanlığını ele geçirmiş bulunan kurt politikacı Hüsamettin Cindoruk''un şu söylediklerine de bir bakalım:

"Devlet kurumları birbirleriyle yazışarak bilgi toplar. Eğer Cumhuriyet Başsavcısının bir bilgi isteği varsa, bunu Genelkurmay''a bildirir. Gidip karargah basmaz. Bu bir güvensizlik işaretidir. Çok önemli bir hadisedir. Görülüyor ki; devletin iki önemli kurumu birbirine güvenmiyor, birbirini arıyor. İnanılır şey değil. Aradıkları bilgi neyse, ortada devletin resmi kurumu Genelkurmay varken, neden böyle bir arama yapılsın?"

Halaoğlu(Hüsamettin Cindoruk) ile Dayıoğlunun (Emin Çölaşan) mantığından ilerlersek herşeyi olduğu gibi bırakmamız gerekecek.

Mesela Genelkurmay Başkanlığı daha geçen gün bir mahkemeye gönderdiği yazıda Genelkurmay bünyesinde ''JİTEM'' adında kurulmuş herhangi bir birimin mevcut olmadığını bildirmiş.

Ne yapacağız şimdi, JİTEM yok muymuş yani?

1970''lerde, 1980''lerde, 1990''lar da "Kontrgerilla var mı yok mu" tartışması yaşamıştık.

Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra Batı Avrupa ülkelerinde "Gladio"lar, "gizli ordular" deşifre olduğunda "yahu demek ki bizde de varmış, demek ki kontrgerilla var diyenler haksız değilmiş" denilmemiş miydi?

Türk yargısı tarihinde ilk kez "tabu" olarak kabul edilen bir kuruma el atıyor.

Hukukun dışına çıkan kim olursa olsun, yargının muhatabı haline geleceğinin bir işareti bu olay.

Türkiye anasayal bir rejim ise, bir hukuk devleti ise, devletin hangi biriminde neyin olup olmadığı da ''bilinebilir'' ve ''denetlenebilir'' açıklıkta olmalıdır.

Normal olan bu.

Aksi takdirde "Derin devlet" denen heyulanın devletin ta kendisi olduğunu kabul etmemiz gerekecektir.

Edelim gitsin mi?

Keşke 1970''lerde, 1980''lerde, hatta 1990''larda kuşku duyulan birimlere yargı müdahale edebilseydi, hukuki denetimler sözkonusu olabililseydi belki de Türkiye bugün çok farklı bir noktaya gelebilirdi..

Oysa ne oldu, Ecevit "Kontgerilla var" dedi, Başbakan Demirel "yok öyle birşey" dedi.

Ecevit Başbakan olunca ana muhalefet lideri Demirel de "devlet elinizde, kontrgerilla varsa ortaya çıkarın" diye topu Ecevit''e attı.

Bu kez de CHP''liler veryansın ederek, "Demirel bizi orduyla karşı karşıya mı getirmek istiyor" dediler.

Yani, iddiaların üzerine gidilmedi.

1970''lerde Sadi Koçaş''ın adı kontgerilla tartışmalarında sıkça geçiyordu.

Koçaş bir kitabında da bazı iddiaları doğruluyordu.

Emekli Kurmay Albay Sadi Koçaş, "12 Mart" darbesinden sonra kurulan Nihat Erim Hükümeti''nde Başbakan Yardımcılığı görevini üstlenmişti.

Gazeteci Cüneyt Arcayürek, "Derin devlet" isimli kitabında Demirel''in kendisine "Kontrgerillayı Koçaş''a sormak gerek, herşey onun kitabından çıkıyor" dediğini aktarmıştı.

Koçaş da kontrgerillanın yasal bir kuruluş olmadığını söylemişti.

Arcayürek şunları da yazıyordu kitabında:

"Eğer Başsavcılık ya da TBMM soruşturma açarsa Koçaş 1971''deki görevi sırasında öğrendiklerini anlatmaya hazırdı."

Tabi ki bunların hiçbiri olmadı sevgili okurlar..

O günlerden bugünlere geldik.

Geriye baktığımızda gördüğümüz manzara ise kocaman bir sis.

Ve boş yere yitirilen yıllar.

Geçen hafta sonu Şanlıurfa''dan Suriye''ye girmiştik.

Bir iki gün de olsa Suriye''de bambaşka bir dünyada yaşıyorduk.

Gerek resmi, gerekse sivil olsun, gördüğümüz ilgi ve alakadan son derece mennun kalmıştık.

Türkiye''nin gücünü, büyüklüğünü doya doya hissetmiştik.

Herşey iyiydi, ta ki Türkiye''ye dönene kadar.

Türkiye''ye döndüğümüzde karşılaştığımız manzara üzücüydü.

Bir yargıcın, Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç''a suikast iddiasıyla ilgili olarak Ankara Seferberlik Bölge Başkanlığı''nda arama yapması konusunda yaşanan tartışmaların içinde bulduk kendimizi.

Mevcut hükümeti yıpratmak isteyenler bu olayı da kendi zaviyesinden saptırmaya çabalıyorlar.

Kendi kendine şöyle dedim:

"İçimizi sağlam ve temiz tutmazsak, Türkiye''yi dışarda da sağlam ve temiz tutamayız"

Türkiye iç sorunlarını çözerek güvenli bir biçimde dışarı açılmaya çalışırken birileri inatla paçalarından tutarak içeri çekiyorlar.

İçerde kavga dövüş sürsün istiyorlar.

Dertleri ne, bilmiyorum.